O kadar….  :)

İnsanları bazen anlamakta zorlanıyorum.

Kendi ülkemiz bu kadar güzelken, insanların başka diyarlara bu kadar hayran olması bana hep biraz garip geliyor.

Amerika’yı merak ediyorlar, Tayland’ı konuşuyorlar, Japonya’ya hayran kalıyorlar…

Ama aynı insanlar bazen kendi ülkesinin güzelliklerini fark etmiyor.

Daha da ilginç olan şu:

Yabancılar bizim ülkemizi bizden daha iyi tanıyor.

Adam Almanya’dan geliyor, Kapadokya’yı ezbere biliyor.

Japon turist Konya’da Mevlânâ Türbesi’ni geziyor, üstüne Safranbolu’ya uğruyor.

Ben hâlâ “Fethiye tam neredeydi ya?” diye haritayı açıyorum.

Antalya’yı hiç görmedim.

Ankara’yı sadece haberlerden biliyorum.

O kadar….  🙂

Kütahya’yı desen, adını yazıyorum ama sorsalar hangi yoldan gidilir onu bile anlatamam.

Bazen düşünüyorum da…

Biz galiba uzağı yakın sanıyoruz, yakını da değersiz.

Benim durumum biraz farklı…

Şenol gezmeyi seven biri değil.

“Bir şehre geliyoruz, gezmeye geldik diyoruz… ‘Burada ne var?’ diyor Şenol

Aynı Nazilli gibi… Koskoca gölü görmüyorsan, rengarenk gül bahçeleri sana bir şey ifade

etmiyorsa, lavanta tarlası bile ‘bu ne şimdi?’ kalıyorsa ne diyeyim…

Yunus Emre Türbesi’ne gidelim dedim, kaç sene önce yaşamış adam…

‘Merak edecek ne var?’ diye bakan bir insan var karşımızda 

Ne diyim  ‘haklısın’ deyip geçmek düşüyor…

Öyle Şenol işte,kabul edeceğiz ”

Merak edip keşfetmek, yeni yerler görmek ona iyi gelen şeyler değil belki de.

Ama ben yolda olmayı, yeni yerler görmeyi, küçük detayları fark etmeyi seviyorum.

Gezmeyi sevmeyen biriyle aynı yola çıkmak bazen degil çok çok  insanı yoruyor.

Çünkü mesele sadece bir yere gitmek değil; aynı heyecanı paylaşabilmek, birlikte keşfetmek istemek…

Bir tarafın hevesi varken diğer tarafın isteksiz olması zamanla insanın enerjisi azalıyor.

Hayat işte… Belki doğru zaman değildir,belkide  sadece nasip….

Neyse 

Bir insan Paris’e gitmek için yıllarca para biriktiriyor ama sabah arabaya atlayıp kendi

ülkesinin bir şehrini görmeye üşeniyor.

Halbuki şu toprakların her köşesi ayrı bir hikâye.

Pamukkale’ye insanlar dünyanın öbür ucundan geliyor.

Biz ise “bir ara gideriz” deyip yıllarca erteleyebiliyoruz.

Roma bir açık hava müzesiymiş…

İyi güzel de, bizim ülkede taşın altından tarih çıkıyor zaten.

Ben mesela Amerika’ya gitmek istemiyorum.

“Asla gitmem” dediğim yerlerden biri orası.

Bana göre değil.

Ben Hindistan’ı niye merak edeyim ki 

Kalabalıktan başka bir şey anlatmıyorlar zaten…

İnsan bir “merak ettim” dese, ortada ya kaos, ya gürültü, ya da birbirine karışmış bir hayat tablosu var gibi sunuluyor.

Benim kafam daha sade işler: Gereksiz kalabalığa girip de “aa ne değişikmiş” diye şaşıracak halim yok.

Yolda inek geçsin diye saygıyla bekleyen insanları görmek için mi merak edeceğim dünyayı? 

Benim için ‘farklılık’ bu değil açıkçası… Her şeyi görmek zorunda da değil insan.

Kimi şey uzaktan bile yeterince anlatır kendini

‘Sokak tatları’ için mi gideceğim 

Ne yediğin tam belli değil, nerede yapıldığı ayrı muamma, temizlik konusu ise tamamen sürpriz paket…

Açıkçası ben böyle ‘gizemli menü’ işlerine pek girmem.

Allah muhtaç ettirmesin diyeyim, en güzeli.”

Tevhid inancıma zarar verecek, içimi karıştıracak şeylerin peşine de düşmem açıkçası…

Her şeyi merak etmek zorunda değil insan.

Ama Kudüs’ü görmek isterim hemide çok isterim.

Azerbaycan’ı görmek isterim.

Ezan sesinin yankılandığı, insanın içinde manevi huzur hissettiği yerleri görmek isterim.

Çünkü gurbette yaşayan biri için ezan sesi sadece bir ses değil;

bazen çocukluk oluyor, bazen memleket oluyor, bazen insanın içine dokunan bir hasret oluyor.

Belki de mesele sadece gezmek değildir.

İnsan bazen kendine benzeyen yerleri özler.

Ve galiba insan en çok, ruhunun duyduğu yere gitmek ister.

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

Ben spordan hiç anlamam aslında…

Ne maç yorumlayabilirim ne de saatlerce futbol konuşabilirim.

Ama evlat sevinci denen şeyi çok iyi bilirim.

Galatasaray kazanınca büyük oğlumun yüzü gülüyor ya…

İşte o an ben de mutlu oluyorum.

Fenerbahçe kazansa küçük oğlum sevinçten yerinde duramıyor; bu defa da onun mutluluğu sarıyor içimi.

Ben hiçbir takım tutmuyorum belki…

Ama çocuklarımın sevincini tutuyorum kalbimde.

Evde maç olduğunda ben skora değil, onların gözlerine bakıyorum.

Gol olunca odadan yükselen o heyecanlı sesler, birbirlerine bağırarak yaptıkları

yorumlar, sevinçle parlayan yüzleri…

İşte benim için en güzel tarafı bu oluyor.

Bu sene  Galatasaray şampiyon olmuş.

Ben de Galatasaray’ı gönülden tebrik ediyorum.

Çünkü bu şampiyonluk oğlumun yüzünü güldürdü.

Ümid  ederim ki bir gün Fenerbahçe de şampiyon olur da, diğer oğlumun da yüzü böyle güler.”

Çünkü bir anne için mesele kupa değil aslında…

Bir anne için bazen mutluluk çok büyük şeylerde değildir.

Çocuğunun mutlu olduğunu görmek yeter.

Ben futbolu hâlâ çok bilmem…

Ama çocuklarının sevincine bakıp içten içe gülümseyen bir anne olmayı çok iyi bilirim.

Selam ve dua ile  

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın