Eldeki Nimet, Gönüldeki Terbiye

Bir toplumun karakteri, en çok günlük hayatındaki küçük davranışlarda ortaya çıkar.

, komşulukta, paylaşmada ve nimete bakışta saklıdır insanın gerçek terbiyesi.

Son yıllarda televizyon programlarını ve sosyal medyayı izlerken aklıma sık sık şu soru

geliyor: Biz gerçekten böyle bir toplum muyduk?

Eskiden bir sofraya oturulduğunda yemekten önce emeğe saygı konuşulurdu.

Bir yemek beğenilmese bile onu yapan kişinin gönlü düşünülür, kırıcı sözlerden kaçınılırdı.

Çünkü sofraya gelen her lokmanın arkasında bir emek, bir alın teri ve bir niyet vardı.

İnsanlar nimeti kusur aramak için değil, şükretmek için görürdü.

Büyüklerimiz bize sadece paylaşmayı değil, başkasının gönlünü gözetmeyi de öğretti.

Ellerindeki imkânı göstermekten çekinirlerdi.

Bunun sebebi sahip olduklarından utanmaları değildi.

Tam tersine, olmayanın hâlini düşünmeleriydi.

Bir karpuzun gazeteye sarılması, bir poşetin koyu renk seçilmesi ya da bir nimetin göz önünde taşınmaması aslında zarif bir düşüncenin sonucuydu.

Çünkü herkesin imkânı aynı değildi ve insanlar başkasının içinin burkulmasını istemezdi.

Hayat insana zamanla önemli dersler veriyor.

Kimi zaman bizim için sıradan olan bir şeyin, bir başkası için büyük bir özlem olduğunu fark ediyoruz.

Sağlıklı bir insan için basit görü

nen bir yemek, sağlık sorunları yaşayan biri için yıllardır tadamadığı bir nimet olabiliyor.

İşte o zaman anlıyoruz ki sahip olduklarımızın değeri, onları kaybetmeden çoğu zaman fark edilmiyor.

Günümüzde ise gösterme ve sergileme alışkanlığı her geçen gün daha da yaygınlaşıyor.

İnsanlar ne yediğini, ne aldığını, nerede gezdiğini ve nasıl yaşadığını sürekli paylaşma ihtiyacı hissediyor.

Oysa gerçek zarafet, sahip olduklarını herkese göstermek değil; onları tevazu ile taşıyabilmektir.

Çünkü zenginlik malın çokluğu değil, gönlün genişliğidir.

Elbette paylaşmak güzeldir.

İnsan sevincini de nimeti de paylaşmalıdır.

Ancak paylaşmak ile gösteriş yapmak arasında ince bir çizgi vardır.

Edep, işte o çizgiyi koruyabilmektir.

Karşımızdaki insanın bilmediğimiz dertleri, eksiklikleri ve mücadeleleri olabileceğini unutmamaktır.

Sonuç olarak nimet sadece yenilen, kullanılan veya sahip olunan bir şey değildir.

Aynı zamanda bir emanettir.

Ona şükretmek, kıymetini bilmek ve başkalarının gönlünü incitmeden taşımak gerekir.

Çünkü insanın değeri, sofrasında ne olduğuyla değil; elindekilerle başkalarının kalbini ne kadar koruyabildiğiyle ölçülür.

Nimet övünmek için değil, paylaşmak; gönül kırmak için değil, gönül almak için vardır.

İşte bize bırakılan en güzel miras da budur. 🌹

 
 

 

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın