Selamun aleykum
Çocukluğumda bizim evin işi hiç bitmezdi.
O zamanlar bunun herkes için böyle olduğunu sanırdım.
Büyüyünce fark ettim ki bazı insanların işleri gerçekten bitebiliyormuş.
Bazı evlerde “dinlenmek” diye bir şey varmış.
Her yük tek bir omza bırakılmazmış.
Hatta bazen hiçbir şey yapmadan da hayat akıp gidermiş.
Sonra anladım ki mesele sadece iş değilmiş.
Bazı evlerde kıymet görmek, anlaşılmak, yorulduğunda “Sen dinlen, ben hallederim.” denmesi de varmış.
Merhamet, adalet ve sevgi bütün evlatlara eşit dağıtılırmış.
Ben ise büyürken, yorulmanın normal, kendini hep en sona bırakmanın görev olduğunu sanmışım.
Meğer bazı insanlar sadece sevilerek, değer verilerek büyüyormuş.
İnsan bunu fark edince, geçmişine üzülüyor ama geleceğinde kimseye aynı yükü bırakmamaya söz veriyor.
Bazen dönüp geçmişe bakınca, yaşadıklarımın bana verilmiş bir hayat dersi, belki de
kendime özgü bir imtihan olduğunu düşünüyorum
Yaz gelince ovaya, pamuk çapasına giderdik.
Yevmiyeyle çalışan kadınlar, genç kızlar idik hepimiz …Tammami 🙂
Devami Hakime Zeytin