Hayatta öyle insanlar vardır ki, aradan yıllar geçse de unutulmazlar.
Belki öğretmeniniz olmamışlardır, belki aynı sınıfta hiç bulunmamışsınızdır.
Ama duruşları, fedakârlıkları ve insanlığa kattıkları değer, hafızanızda silinmeyecek izler bırakır.
Geçtiğimiz günlerde Şenol’la zeytinlikten dönerken sohbet ediyorduk.
“Bizim kasabaya her gün bir öğretmen gelirdi.” dedim.
“Yağmur, çamur, soğuk demeden kilometrelerce yürüyerek okulumuza ulaşırdı.”
Bir anda çocukluğum gözümün önüne geldi.
Dedemle birlikte zeytinliğe gittiğimiz o uzun yolları hatırladım.
O zamanlar bize hiç bitmeyecek kadar uzun gelen o yolları bugün birkaç dakikada geçiyoruz.
Ama o günlerin şartları bambaşkaydı.
Şimdi dönüp baktığımda, her gün o yolu yürüyen bir öğretmenin nasıl büyük bir fedakârlık yaptığını
çok daha iyi anlıyorum.
Şenol hayretle dinledi.
Ben de içimden geldiği gibi:
“Yaşıyorsa Allah sağlık ve afiyet versin, vefat ettiyse Rabbim rahmetiyle muamele eylesin.” dedim.
Konu orada kapandı.
Aradan sadece üç gün geçmişti.
Bir kıyafetimi diktirmek için terzi arıyordum.
Eşimin memleketinde tek bir terzi olduğunu söylediler.
Birlikte dükkâna gittik.
Eşim dışarıda bekledi, ben içeri girdim.
İçeride yaşlı bir amca ile zarif bir hanımefendi vardı.
Amca bana,
“Nerelisin evladım?” diye sordu.
Kasabamızın adını söyleyince gözleri parladı.
“Ben de oralıyım.” dedi. Mahallemizin adını söyleyince tebessümü daha da arttı.
Sonra,
“Eşim de yıllarca orada öğretmenlik yaptı.” deyince içimde tarifsiz bir heyecan oluştu.
Dayanamadım.
“Yoksa…” dedim, “Siz… öğretmen misiniz?”
Hanımefendi gülümseyerek,
“Evet, benim.” dedi.
İşte o an…
Sanki kırk iki yıl bir anda siliniverdi.
Hatıralar bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti.
Heyecanla,
“İnanabiliyor musunuz?” dedim.
“Daha üç gün önce sizden bahsettim.
Kırk iki yıl önce her gün o uzun yolları yürüyerek gelişinizi anlattım.
Yaşayıp yaşamadığınızı bile bilmiyordum.
Bugün sizi karşımda görmek beni tarifsiz derecede mutlu etti.”
Uzun uzun sohbet ettik.
Kimlerden olduğumu sordular.
Beni çıkaramadılar; çünkü öğrencileri değildim.
Benim çocukluğumdan birkaç yıl sonra emekli olmuşlardı.
Sonra öğrendim ki emeklilikten sonra eşimin memleketine yerleşmişler ve terzilik yapmaya başlamışlar.
Maşallah…
Yaş almışlar ama üretmekten, çalışmaktan ve insanlara faydalı olmaktan hiç vazgeçmemişler.
Eski insanların çalışkanlığı, sabrı ve hayatı omuzlayışları gerçekten bambaşkaydı.
O dükkândan ayrılırken aklımda tek bir düşünce vardı:
Hayatta yapılan hiçbir iyilik kaybolmuyor.
Bir zamanlar küçücük bir kasabanın çocukları için yağmurda, çamurda kilometrelerce yürüyen bir öğretmen…
Aradan tam kırk iki yıl geçiyor…
Ve Allah Teâlâ, hiç beklemediğiniz bir anda sizi onunla yeniden karşılaştırıyor.
Buna tesadüf mü denir, tevafuk mu…
Bilemiyorum.
Ama biliyorum ki Rabbimiz bazen unuttuğumuzu sandığımız hatıraları en güzel vakitte yeniden önümüze çıkarıyor.
İşte o zaman anlıyoruz ki geçmiş aslında hiçbir zaman geçmiyor.
Çünkü gönülden yapılan hiçbir emek unutulmuyor.
Peygamber Efendimiz ﷺ de şöyle buyurmuştur:“İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı
olandır.” (Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat; hadis âlimlerince hasen kabul edilmiştir.)
Bir başka hadis-i şerifte ise:“Kim bir iyiliğe vesile olursa, onu yapanın sevabı kadar sevap
alır.” (Müslim, İmâre 133.)
Belki o öğretmenimiz, attığı her adımın bir gün böyle hatırlanacağını hiç düşünmedi.
Fakat Allah katında samimiyetle yapılan hiçbir emek zayi olmaz.
Rabbim; ömrünü ilim öğretmeye, insan yetiştirmeye adayan bütün öğretmenlerimize sağlık, huzur ve bereketli ömürler nasip eylesin.
Ahirete irtihal edenlere sonsuz rahmetiyle muamele eylesin.
Bizlere de geride güzel hatıralar, hayırlı hizmetler ve gönüllerde yaşayacak izler bırakabilmeyi nasip eylesin.
Selâm ve dua ile…