Înnehu huvet tevvâbur rahîm(rahîmu). (Bakara Suresi, 37. Ayet)

“Gerçekten O’dur Tevvâb ve Rahîm.”(Bakara Suresi, 37. Ayet)

İnsan hata yapar.

Bazen bilerek, bazen de farkına varmadan yanlışlara düşer.

Önemli olan, hatada ısrar etmek değil; hatasını fark edip Rabbine yönelmektir.

Bakara Suresi’nin bu ayeti bize çok büyük bir umut verir.

Hz. Âdem (a.s.) hata ettikten sonra Rabbine yöneldi, Allah da onun tevbesini kabul etti.

Bu olay bize gösteriyor ki, hangi hata yapılmış olursa olsun, samimi bir pişmanlık ve

içten bir dönüş varsa Allah’ın rahmet kapısı açıktır.

Rabbimiz “Tevvâb” ismiyle, kullarının kendisine yönelişini tekrar tekrar kabul eden;

“Rahîm” ismiyle ise sonsuz merhametiyle onları kuşatan olduğunu bildiriyor.

Demek ki Allah, kulunun dönüşünü bekleyen, onu affetmek isteyen ve rahmetiyle saran bir Rabbimizdir.

Bazen şeytan insana, “Artık çok geç, senin affedilmen mümkün değil.” diye vesvese verir.

Oysa bu ayet tam aksini söyler.

Rabbimizin rahmeti, günahlarımızdan daha büyüktür.

Yeter ki kalbimiz samimi olsun, pişmanlık duyalım ve yeniden O’na yönelmeye karar verelim.

Tevbe sadece “Affet Allah’ım.” demek değildir.

Tevbe; kalbin Allah’a dönmesi, yanlışı terk etmeye niyet etmesi ve yeni bir başlangıç yapma cesaretidir.

Her samimi tevbe, kul ile Rabbi arasındaki bağı yeniden güçlendirir.

Bu yüzden hiçbir zaman umudumuzu kaybetmeyelim.

Çünkü bizi yaratan Rabbimiz, bizi en iyi tanıyandır.

Düşeceğimizi de bilir, kalkabileceğimizi de…

Yeter ki her düştüğümüzde yeniden O’na yönelelim.

Rabbim, bizleri tevbesini samimiyetle yapan, affına ve rahmetine sığınan kullarından eylesin.

Âmin.

  • Related Posts

    “Bugün yaptığımız her iyilik orada karşılığını bulacak.”

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın