Zikir Sadece Dilde Değil, Hâlde Olur

Allah’ı Anan Kalp Huzur Bulur

Rabbimiz şöyle buyuruyor:“Bilesiniz ki kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.”(Ra’d Sûresi, 13/28)

Bu ayet üzerinde biraz düşünelim.

İnsan bazen her şeye sahip olsa bile içinde bir boşluk hissedebilir.

Çünkü insanın sadece bedeni değil, kalbi de doyuma ihtiyaç duyar.

Beden yemekle güçlenir.

Akıl ilimle gelişir.

Kalp ise Allah’ı anmakla huzur bulur.

Zikir, kalbin Rabbine dönmesidir.

İnsan zikirle şunu hatırlar:

“Ben başıboş değilim.”

“Rabbim beni görüyor.”

“Rabbim benim hâlimi biliyor.”

İşte bu düşünce, kalbe güven ve huzur verir.

Allah’ı Anan Kalp Günahlardan Sakınır

Allah’ı unutan insan, zamanla nefsinin ve dünyanın peşine daha kolay düşebilir.

Ama kalbinde Allah sevgisi olan insan, kendisini kontrol etmeye çalışır.

Bir hata yapmak üzereyken:

“Rabbim beni görüyor.”

diye düşünür.

Kimsenin görmediği yerde bile Allah’ın gördüğünü bilir.

İşte gerçek zikir, insanı böyle korur.

Sadece dil hareketi değil; kalbin uyanık olmasıdır.

Zikir Kalbi Yumuşatır

Hayatın içinde bazen insan yorulur.

Sıkıntılar gelir.

Üzüntüler olur.

Bazı olaylar kalbi ağırlaştırır.

İşte zikir, kalbin üzerindeki ağırlığı hafifletir.

Kur’an okuyan, dua eden, Allah’ı anan insanın kalbinde bir sükûnet oluşur.

Çünkü bilir ki:“Benim hâlimi bilen bir Rabbim var.”

“Benim gözyaşımı gören bir Rabbim var.”

“Benim duamı işiten bir Rabbim var.”

Zikir Sadece Dilde Değil, Hâlde Olur

Bazen zikir deyince sadece tesbih akla gelir.

Oysa insanın bütün hayatı Allah’ı hatırlama üzerine kurulabilir.

İşini dürüst yapmak bir zikirdir.

Kul hakkından sakınmak bir zikirdir.

Anne babaya güzel davranmak bir zikirdir.

Evlat ,anne arasi  fitnelik yapmamak;

Bir insanı sevindirmek bir zikirdir.

Çünkü bütün bunlar yapılırken Allah’ın rızası gözetilir.

Allah’ı anan insan, hayatın her alanında Rabbini unutmamaya çalışır.

Zikirle Yaşayan İnsan Nasıl Olur?

Zikirle yaşayan insan;

Öfkelendiğinde kendisini kontrol etmeye çalışır.

Çünkü Allah’ın sabredenleri sevdiğini bilir.

Nimet geldiğinde şımarmaz.

Çünkü nimetin sahibinin Allah olduğunu bilir.

Sıkıntı geldiğinde ümitsizliğe düşmez.

Çünkü Allah’ın rahmetinden ümit kesilmez.

İnsanlara karşı merhametli olur.

Çünkü kendisinin de Allah’ın rahmetine muhtaç olduğunu bilir.

Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur:“Allah’ı zikreden ile zikretmeyenin misali, diri ile ölünün misali gibidir.”(Buhârî, Deavât)

Bu hadis bize önemli bir şey hatırlatıyor:

Kalbi diri tutan şey, Allah ile olan bağdır.

Bir insanın bedeni yaşadığı hâlde kalbi gaflet içinde olabilir.

Bir insan ise Allah’ı anarak kalbini canlı tutabilir.

Belki her gün büyük ibadetler yapamayabiliriz.

Ama Rabbimizi anmak için küçük fırsatlar her zaman vardır.

Bir “Elhamdülillah”…

Bir “Estağfirullah”…

Bir “Sübhanallah”…

Bir içten dua…

Bunların hepsi kalbin Rabbine yönelmesidir.

Önemli olan, Allah ile olan bağı koparmamaktır.

Çünkü Allah’ı unutmayan kul, kendisini de kaybetmez.

Rabbimiz kalplerimizi zikriyle huzur bulan kalplerden eylesin.

Bizi diliyle zikreden, hâliyle şükreden, ahlâkıyla güzelleşen kullarından eylesin.

Kalplerimizi dünya meşguliyetleri içinde Rabbimizden uzaklaştırmasın.

Âmin.

  • Related Posts

    Her güzel başlangıçta Allah’ın adı…

    …

    Read more

    Kendinden vazgeçme!

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın