Hediye mi, Hesap Defteri mi?

Türkiye’de sonradan öğrendiğim bir gelenek beni gerçekten şaşırttı.

Meğer düğünde takılan altın, herkes için hediye anlamına gelmiyormuş.

Birçok kişi bunu, günü geldiğinde aynıyla geri alınacak bir borç gibi görüyormuş.

Oysa ben bugüne kadar takıyı hep bir dua, bir destek, bir gönül hediyesi olarak düşündüm.

Yeni evlenen iki insanın yuvasına küçük de olsa katkı olsun diye verilen bir armağan…

Zaten bu geleneğin çıkış amacı da büyük ihtimalle buydu.

İnsanlar yeni ev kuran gençlere destek olmak, hayatlarını biraz olsun kolaylaştırmak istiyordu.

Ne kadar güzel, ne kadar anlamlı…

Ama zaman içinde niyet değişmiş.

Artık düğünlerden çok takı listeleri konuşuluyor.

Kim ne taktı, kaç gram taktı, kim eksik taktı…

Hepsi tek tek yazılıyor.

Yıllar sonra o defter açılıyor ve hesaplar görülüyor.

“Biz size Reşat altın takmıştık.”

“Siz bize neden çeyrek taktınız?”

İnsan ister istemez düşünüyor…

Bir hediyenin muhasebesi olur mu?

Karşılığı beklenen şeyin adı gerçekten hediye midir?

Allah nasip etti elimden geldigince birçok düğünde altın da taktım, bilezik de taktım.

 Ama bir gün bile aklımdan, “İnşallah bana da aynısını takarlar.” düşüncesi geçmedi.

Çünkü ben onu borç vermedim; hediye ettim.

En çok da düğünlerde yapılan o altın sayma telaşına üzülüyorum.

Çocuklarımın düğünlerinde bir kez olsun takıları saymadım.

Kim ne getirmiş, kaç bilezik takılmış, kaç çeyrek altın olmuş…

Hiç merak etmedim.

Çünkü o takılar benim değildi.

O hediyeler, yeni bir hayata başlayan çocuklarımındı.

O gün onların günüydü.

Onların heyecanı, onların sevinci, onların mutluluğuydu.

Ben o sevince ortak olmayı seçtim; altınların hesabını tutmayı değil.

Ne yazık ki bazen görüyorum; daha düğün bitmeden büyükler takıların başına geçiyor.

Sayılıyor, ayrılıyor, listeler hazırlanıyor.

Gelinle damat ise uzaktan seyrediyor.

Oysa bırakın gençler yaşasın o heyecanı.

Bırakın ilk günlerinin mutluluğunu doya doya hissetsinler.

Bir ömür unutamayacakları o güzel anı, altın hesaplarının gölgesinde bırakmayalım.

Beni en çok üzen de belki budur.

Gençlerin en mutlu gününde bile, bazı büyüklerin gözünün mutlulukta değil, takılarda olması…

O günün konusu sevgi olmalı.

Bereket olmalı.

Yeni kurulan bir yuva olmalı.

Altının gramı değil.

Ben hâlâ inanıyorum ki hediye, verildiği anda sahibini değiştiren bir gönül armağanıdır.

Eğer yıllar sonra geri istenecekse, adına hediye demek doğru olmaz.

Belki de bu güzel geleneğin yeniden özüne dönmesi gerekiyor.

Hesap için değil…

Gösteriş için değil…

Karşılık beklemek için hiç değil…

Sadece iki gencin yeni hayatına “Allah mesut etsin.” diyebilmek için…

Hakime Gulsum

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın