Şenol’un hastanede kalması bir hafta, “Fırsat bu fırsat” deyip biraz düşünmeye başladım:
Şenol bana neler kattı, hayatımda neleri değiştirdi?
Eşlerimiz yanımızdayken bazen farkında olmadan daha çok şikâyet ediyoruz.
Benim de tabii ki şikâyet etmeye hakkım var, ama sizler etmeyin derim.
Çünkü biraz durup düşününce, hayat arkadaşımızın bize kattığı güzellikleri daha iyi görüyoruz.
Şenol’un bana kattığı en güzel şeylerden biri kesinlikle müzik oldu diyormusum
Bana yabancı müziği sevdiren, farklı sanatçıları tanıtan insan oldu.
Aslında şimdi geriye dönüp baktığımda, müzik zevklerimizin ne kadar farklı olduğunu
fark edince gülümsüyorum.
Türkiye’deyken Neşe Karaböcek, Emel Sayın ve Özay Gönlüm dinlerdim.
Buraya geldikten sonra ise Frank Sinatra’nın şarkılarını, özellikle de aynı şarkıyı dinler olmuştum.
Şenol ise büyük bir Elvis Presley hayranıydı.
Şimdi düşününce, müzik zevklerimizin ne kadar farklı olduğunu hatırlayıp gülümsüyorum.
Ben Crystal Gayle – “Somebody Loves You” dinlerken,
Şenol Kenny Rogers – “Lady” ile mutlu olurdu.
Ben Elton John – “Sorry Seems To Be The Hardest Word” severdim,
o Eric Clapton – “Wonderful Tonight” dinlerdi.
Ben George Michael – “Careless Whisper” dinlerken , onun bana sevdirdiği daha nice şarkı oldu.
Türk müziğinde de zevklerimiz farklıydı.
Bizim dönemimizin güzel sesleri Ercan Turgut,Ümut Besen, Orhan Gencebay hayatımızdaydı.
Senol Ajda Pekkan severdi, ben Sezen Aksu’yu.
O Barış Manço dinlerdi, ben İlhan İrem’i.
Filmlerde bile aynı değildik.
Şenol, Bruce Lee’nin karate filmlerini büyük bir keyifle izlerdi.
Ben ise James Dean’in filmlerini ve daha duygusal hikâyeleri severdim.
O heyecanı severdi, ben duyguyu…
Şimdi geriye dönüp bakınca düşünüyorum da; biz aslında her konuda aynı şeyleri seven bir çift olmamışız.
Bazen farklı şarkılar dinlemişiz, farklı filmler izlemişiz, farklı şeylerden keyif almışız.
Ama belki de güzellik burada saklıymış.
Çünkü insan bazen kendine benzeyeni değil, kendinden farklı olanı tanıyarak büyüyor.
Şenol bana kendi dünyasından parçalar kattı, ben de ona kendi dünyamdan bir şeyler kattamadim malesef.
Ben bunları dinlemeye başladığım yıllarda
Türkiye’de.
Kur’an Kerim eğitimimi tamamlamış, başörtülü, inançlarını önemseyen genç bir kadındım.
Buraya tertemiz bir niyetle geldim.
Evliliğimizin sevgiyle birlikte manevi anlamda da güçleneceğine bütün kalbimle inanıyordum.
Şenol’un babası hacıydı.
Ailesini de dindar bir aile olarak tanıyordum.
Bu yüzden ortak değerlerimizin bizi birbirimize daha da yakınlaştıracağını düşünmüştüm.
Meğer ne kadar büyük bir yanılgı içindeymişim..
Bana göre birlikte öğrenmemek, gelişmemek ve birbirimizi desteklememek için hiçbir sebep yoktu.
Ama öyle olmadı.
Yıllar sonra anladım ki bir evlilikte “hacı oğlu”, “hoca kızı”, “sakallı”, “başörtülü” gibi sıfatlar hiçbir anlam ifade etmiyor.
Bunlar sadece dışarıdan görünen etiketlerdir.
Asıl önemli olan; eşlerin birbirini anlaması, birbirine saygı duyması, aynı yolda
yürümeye niyet etmesi ve birbirine düşüncelerini zorla kabul ettirmeye çalışmamasıdır.
Evlilik; hükmetme yarışı değil, yol arkadaşlığıdır.
Bir aile olabilmek için önce “biz” olmayı öğrenmek gerekir.
Empati kuramayan, karşısındakini dinlemeyen, sadece kendi doğrularını dayatan
insanlar, en dindar görüntüye sahip olsalar bile o yuvaya huzur getiremezler.
Eğer bir insanın kalbinde gerçek anlamda Allah korkusu varsa, bu bir ömür boyu sahip olunabilecek en büyük kazançtır.
Çünkü Allah korkusu; adaleti, merhameti, sabrı ve kul hakkına riayeti beraberinde getirir.
Ama bu yoksa; sakalın da, başörtüsünün de, unvanların da, insanların gözündeki
dindarlık görüntüsünün de hiçbir değeri kalmaz.
Bugün birçok genç evlilik kararı verirken sadece dış görünüşe veya dindar bir aileden gelmeye aldanıyor.
Oysa karakteri, vicdanı, ahlakı, empatiyi ve birbirine duyulan saygıyı göz ardı edenler,
sonrasında telafisi zor pişmanlıklar yaşayabiliyor.
Gençlere tavsiyem şudur: Bir insanı sadece görünüşüyle, ailesinin unvanıyla veya toplumdaki dini kimliğiyle değerlendirmeyin.
Onun ahlakına, adaletine, merhametine ve size nasıl davrandığına bakın.
Çünkü mutlu bir yuva; gösterişle değil, güzel ahlakla kurulur.
Bunun dışındaki her ölçü, hayatınızı ağır bedeller ödeyeceğiniz bir yanılgıya sürükleyebilir.
İnsan, birlikte yaşadığı kişinin alışkanlıklarını zamanla farkında olmadan benimsemeye başlıyor.
Önce anlamaya çalışıyor, sonra sevmeye…
Onun sevdiği şarkıları dinliyor, onun dünyasına yaklaşmaya çalışıyor.
Çünkü evlilik biraz da “biz” olabilme çabasıdır.
Ben de öyle yaptım.
Kendi dünyamdan vazgeçip onun dünyasını tanımaya çalıştım.
Fakat bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki, bazı gerçekleri anlamam çok geç olmuş.
Bu bana Peygamber Efendimizin (sav) evlenmek isteyen gençlere yaptığı tavsiyeyi sık sık
hatırlatıyor:“Kadın dört özelliği için nikâhlanır: Malı, soyu, güzelliği ve dini.
Sen dindar olanı tercih et ki ellerin bereket bulsun.” (Muhammed; Sahih al-Bukhari ve Sahih Muslim rivayetleri.)
Bu tavsiye sadece erkekler için değil, kadinlar için de aynı hikmeti taşır.
Çünkü dindarlık yalnızca ibadet etmek değildir.
Dindarlık; güzel ahlak, merhamet, sadakat, saygı, sabır ve Allah’ın rızasını gözeterek yaşamaya çalışmaktır.
İnsan hayat yolculuğunda kendisine eş değil, aynı zamanda bir yol arkadaşı seçer.
O yol arkadaşı bazen düştüğünde elinden tutacak, bazen yanlış yaptığında seni
incitmeden uyaracak, bazen de seni Allah’a yaklaştıracak kişidir.
Aynı hedefe yürüyen iki insanın yükü hafifler; biri yorulduğunda diğeri destek olur.
Bugün bu hadisin hikmetini çok daha iyi anlıyorum.
Çünkü evlilik, sadece aynı evi paylaşmak değildir.
Aynı vicdanı, aynı sorumluluk duygusunu ve aynı değerleri paylaşabilmektir.
Ortak değerler olmadığında, insanlar aynı çatı altında yaşasalar bile zamanla birbirlerinden uzaklaşabiliyor.
Belki bu anlayışa geç ulaştım.
Ama yine de öğrendiğim bu gerçeğin kıymetini biliyorum.
Bazı dersler insanın canını acıtsa da, hayatın en değerli kazanımları olabiliyor.
Elhamdülillah…
Bugün geriye dönüp baktığımda, Rabbimin bana gösterdiği hidayet için her gün şükrediyorum.
Belki de basiretim açılmasaydı, aynı hayatı sorgulamadan yaşamaya devam edecektim.
Rabbim, zamanı geldiğinde hakikati görmeyi nasip etti.
Her ne kadar bu fark edişin bedeli ağır olsa da biliyorum ki, O’nun takdir ettiği hiçbir imtihan hikmetsiz değildir.
Demek ki önümüzde yaşayacağımız başka sınavlar, öğreneceğimiz başka dersler varmış.
Ben Rabbimden, bu yolda bana sabır, metanet ve hayırlı olana ulaşmak için gayret vermesini diliyorum.
Kalbimi kin ve kırgınlıktan uzak tutmasını, beni razı olduğu yolda yürütmesini niyaz ediyorum.
Şenol için de duam hayırdır.
Rabbim onun da kalbine huzur versin, doğruyu ve güzeli görmeyi nasip etsin.
Hayatına hayırlı insanlar, güzel kapılar ve gönül ferahlığı ihsan etsin.
Çünkü biliyorum ki, affedebilmek bazen en büyük özgürlüktür.
Her insan kendi nasibini yaşar.
Ben ise geçmişe takılı kalmadan, Rabbimin benim için yazdığı hayırlı geleceğe güvenerek yürümek istiyorum.
Elhamdülillah…
Her son, Allah’a sığınan bir kul için aslında yeni bir başlangıçtır
𝓗𝓪𝓴𝓲𝓶𝓮 𝓖𝓾𝓵𝓼𝓾𝓶 𝓗𝓲𝓬𝓻𝓮𝓽