Selamun aleykum
Beyaz bir üslük, başında siz deyin yetmiş, ben diyeyim yetmişinden de fazla yaşlarında bir teyze,
Bozdoğan pazarında mantar satıyordu.
Tezgâhın önünden geçerken gözüme ilişen mantarlar, daha önce hiç görmediğim bir türe benziyordu.
Merak edip yanına yaklaştım.
“Fiyatı ne kadar teyze?” diye sordum.
“Bin lira,” dedi.
İlk anda şaka yaptığını sandım.
“Bin lira mı dediniz?”
“Evet evladım,” dedi sakin bir şekilde.
Şaşkınlığım daha da arttı.
“Bu kadar pahalı olmasının sebebi ne? Daha önce hiç görmedim ben bu tür mantari.”
Teyze gülümsedi.
“Kuzu göbeği derler buna,” dedi.
Mantarlari baktim kazik gibi sert görünümlü bir mantardı.
İnceleyip duruyorum.
“Peki bunun özelliği nedir?
Çok mu yenir buralarda?
Gerçekten Bozdoğan’da insanlar bir kilo mantara bin lira veriyor mu?” diye sordum.
Tezgahtaki mantarları gösterdi.
“Bak işte, bu kadar kaldı.
Millette para yok diyorlar birde.
Teyze gülüp, ‘Her söylenene kulak asmayacaksın evladım’ dedi.
Ben de, ‘Yok teyze, ben buna sevindim aslında.
Demek ki insanımız hâlâ alıyor, harcıyor, istediğini yiyebiliyor.
Bu güzel bir şey.
İnsanların gönlünden geçeni alabilmesi, sofrasına koyabilmesi güzel.
Sadece bir şeyi anlamıyorum; elimizdeki güzellikleri görmek yerine hep şikâyet etmeyi, sahip
olduklarımıza nankörlük etmeyi neden bu kadar seviyoruz?’ dedim.
“Bak işte, bu kadar kaldı. dedi teyze Millet para yok diyor ama bir kilo mantara bin lirayı veriyor,” dedi.
Doğrusu şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim.
İçimden, “Üç yüz, hadi bilemedin beş yüz lira olsun ama bin lira da çok değil mi?” diye geçiriyordum.
Mantarı elimde evirip çevirirken merakla sordum:“Peki bunun yemeği nasıl yapılır?
Şuna bak, kazık gibi mantar.
Nasıl yeniyor bu?”
Teyze sabırla anlatmaya başladı:
“Önce haşlayacaksın. Sonra ince ince kıyıp tereyağında kavuracaksın.
Çok güzel olur. İstersen içine yumurta da kırarsın.”
Anlatırken yüzündeki samimiyet öyle içtendi ki, sanki yıllardır tanıdığı birine tarif veriyordu.
“Yok teyze,” dedim, “almayayım.”
“Niye?” diye sordu.
“Biraz pahalı geldi.”
“Alıver işte evladım,” dedi.
“Hem öğrenmiş olursun. Fena mı?”
O an gözüm tezgâhtaki mantarlardan çok, teyzenin yüzündeki emeğe takıldı.
Yaşı ilerlemiş olmasına rağmen pazarda ekmeğinin peşindeydi.
Bir yandan satış yapıyor, bir yandan bilmediğim bir mantarın nasıl pişirileceğini anlatıyordu.
“İyi güzel de teyze,” dedim, “yemeğini yapmasını bile bilmediğim bir şeyi ne diye alayım?”
Gülümsedi. “Öğrenmiş olursun işte,” dedi.
O an hatırını kırmak istemedim.
“Tamam teyze,” dedim, “tartalım bakalım.”
“Bir kilo yoktur o,” dedi.
İçimden “İnşallah” dedim. 🙂
Tarttık, yarım kilodan biraz fazla geldi.
Doğrusu sevindim.
O gün anladım ki bazı teyzeler market terazisinden daha hassas çalışıyor.
Yılların biriktirdiği tecrübe var sonuçta; gözünün ayarı gram şaşmıyor.
Tartının kefesine koyduğu kuzu göbeklerine bakarken, aslında aldığım şeyin sadece bir mantar olmadığını düşündüm.
Bir ömürlük emeğin, alın terinin ve Anadolu insanına has o sıcak samimiyetin küçük bir parçasını da eve götürüyordum.
Bazen pazardan alınan bir şeyin değeri, üzerindeki fiyat etiketinden çok daha fazlası oluyor.
O gün Bozdoğan pazarında bunu bir kez daha anlamış oldum.
Selam ve dua ile