Bize ne?

Bazen bazı programlara denk geliyoruz.

Bir insanın malından, mülkünden, evinden, arabasından bahsediliyor:

“Şu kadar evi varmış…”

“Şu kadar malı varmış…”

“Şunun da şurada yatırımı varmış…”

İnsan ister istemez düşünüyor:

Bize ne?

Başkasının malı bizi neden ilgilendirsin?

Allah dilediğine verir, dilediğinden alır.

Mülkün gerçek sahibi Allah’tır.

Bugün birinin elinde olan nimet, yarın başka birinin eline geçebilir.

İnsan, kendisine ait olmayan şeylerin hesabını tutarak ne kazanır?

Asıl zenginlik; başkasının malını bilmek değil, kendi gönlünü temiz tutmaktır.

Bazı insanlar vardır; kapını çalar, yüzüne gülümser ama gözleri senin gönlünü değil, evinin içini gezer.

Onlar bir fincan kahvenin hatırını, bir tas çorbanın sıcaklığını bilmez; çünkü gözleri doymamıştır.

İkramın değerini değil, evin değerini hesaplarlar.

Kaç para eder, ne var, ne yok, kim neye sahip…

Zihinleri hep bunlarla meşguldür.

Bir ziyarete gelmezler aslında; sanki bir insanı tanımaya değil, bir hayatın envanterini çıkarmaya gelirler.

Unutmazlar ki; insanın asıl zenginliği evindeki eşya değil, kalbindeki merhamettir.

Gözünü mala dikenin ise hiçbir sofra gönlünü doyurmaz.

insan ziyaretine değil de, bir kayıt araştırmasına gitmiştir.

Oysa edep, her şeyi öğrenebilecekken bile haddini bilmektir.

Çünkü herkesin bir sınırı, bir mahremiyeti vardır.

Başkasının malını araştırmak, insanı büyük yapmaz; sadece niyetini gösterir.

Guguk kuşlar vardır; başkasının yuvasından kendine fayda arar.

İnsan ise aklı ve vicdanıyla yaratılmıştır.

Ona yakışan, başkasının yuvasına bakmak değil; kendi yuvasını güzelleştirmektir.

Çünkü sonunda sorulacak olan, “Başkalarının neyi vardı?” değil;

“Sen kendi kalbini ve ahlakını nasıl korudun?” olacaktır.

Eskiler, “Misafir bereketiyle gelir.” derdi.

Çünkü misafirlik; hâl hatır sormak, gönül almak ve muhabbet paylaşmaktı.

Ne var ki zaman değiştikçe bazı anlayışlar da değişti.

Öyle insanlar var ki, bir eve misafir olarak giderler ama gözleri ev sahibinde değil, ev sahibinin malındadır.

Sohbet eder gibi görünürler; zihinlerinde ise başka hesaplar vardır.

“Bu evi ne zaman almış?”

“Başka neleri var?”

“Üzerine kayıtlı başka mallar var mı?”

Hatta bununla da yetinmeyip çeşitli yollarla araştıranlar olur.

İnsan düşünmeden edemiyor:

Bir başkasının malını öğrenmek insana ne kazandırır?

Ne o mal ona ait olur ne de o servetin hesabını o verecektir.

Böyle bir merak, aklın değil; ahlakın sorgulanmasına sebep olur.

Çünkü karakterli insan, kendisini ilgilendirmeyen şeyin peşine düşmez.

Başkasının mahremiyetini kurcalamayı marifet saymaz.

Asıl edep, başkasının kapısından içeri girince evini değil, gönlünü görmektir.

Asıl zenginlik, başkasının malına göz dikmeden yaşayabilmektir.

Çünkü mülkün gerçek sahibi Allah’tır.

O, dilediğine verir, dilediğinden alır.

İnsana düşen, başkasının rızkını araştırmak değil; kendi helal kazancını ve kendi

ahlakını korumaktır.

Unutulmaması gereken bir gerçek vardır:

Başkalarının malını araştıran insan, aslında karşısındakinin zenginliğini

değil, kendi içindeki eksikliği gösterir.

Çünkü insanın gözü sürekli başkasının rızkındaysa, kendi gönül zenginliğini kaybetmiştir.

Başkasının tapusunu, hesabını, malını mülkünü takip ederek kimse değer kazanmaz.

İnsan; ne kadar mal bildiğiyle değil, ne kadar edep taşıdığıyla ölçülür.

Bugün başkasının malını hesap eden, yarın kendi hesabını vermeyi unutmamalıdır.

Çünkü dünyada herkesin bir kaydı vardır; ama en önemli kayıt, insanın Allah katındaki kaydıdır.

Ne mal mülk  ne evler, ne arabalar…

Geriye sadece insanın yaptığı iyilikler, taşıdığı ahlak ve bıraktığı güzel izler kalır.

Başkalarının nimetini saymakla ömür tüketenler, kendi nimetlerinin kıymetini bilemezler.

Mülkün sahibi Allah’tır; kulun görevi ise haddini, edebini ve vicdanını korumaktır.

Selamun aleykum 

 

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın