Altın olsa kesenizde, bal olsa kasenizde koymayın.

“Şahsınıza karşı haddi aşan, hududu geçen, küstahlaşanları; altın olsa kesenizde, bal olsa kasenizde tutmayın.”

Bu sözün kime ait olduğunu bilmiyorum.

Fakat söyleyen kişi, insan ilişkilerinde çok önemli bir gerçeği çok güzel anlatmış.

Çünkü hayatta en büyük kayıplar bazen insanları kaybetmek değil; yanlış insanlara

verdiğimiz değeri geç fark etmektir.

İnsan, karşısındakini kendi kalbiyle ölçtüğü için yanılır.

Kendisi samimiyse, herkesi samimi sanır.

Kendisi vefalıysa, karşısındakinden de vefa bekler.

Kendi kalbinde kötülük olmadığı için, başkasının içindeki hesabı, kini ya da menfaati görmekte zorlanır.

Oysa herkes aynı mayadan yaratılmamıştır.

Bazıları yüzüne güler, arkandan küçümser.

Bazıları yanında olduğu için değil, işine geldiği için yakın durur.

Menfaati varsa seni arar, işi bitince seni yok sayar.

Ve insanın en çok canını acıtan şey; bunu yabancı birinden değil, değer verdiği birinden görmesidir.

Bazen küçücük bir olay, yıllarca göremediğin gerçeği önüne koyar.

Bir söz, bir davranış, bir tavır…

Sana aslında kimle yürüdüğünü gösterir.

İşte o an kaybettiğini sandığın şey, aslında seni büyük bir yanılgıdan kurtarmıştır.

Çünkü bazı insanların hayatından çıkması bir eksilme değil, bir korunmadır.

Herkesi hayatında tutmak zorunda değilsin.

Sana saygısını kaybeden, sınırlarını aşan, değerini hiçe sayan insanlara kapını açık bırakmak; kendi huzurundan vazgeçmektir.

Affetmek büyüklüktür.

Fakat affetmek, aynı yarayı tekrar tekrar kabul etmek değildir.

İyi olmak güzeldir.

Merhametli olmak insanın değeridir.

Ama kendini tüketmek, iyiliğin değil, kendine haksızlığın sonucudur.

Unutma…

Seni gerçekten seven insan, seni kırmaktan korkar.

Sana değer veren insan, değerini azaltacak davranışlardan kaçınır.

Karakter sahibi insan, gücü eline geçtiğinde değil; karşısındakine ihtiyacı kalmadığında nasıl davrandığıyla belli olur.

Bu yüzden giden herkes için üzülme.

Bazıları hayatına kalmak için değil, sana bir ders bırakmak için girer.

Sen iyiliğinden vazgeçme.

Kalbini kirletme.

Fakat kimseye de kendi değerini unutturacak kadar taviz verme.

Çünkü insanın gerçek zenginliği; yanında tuttuğu insanların sayısı değil, yanında tuttuğu

insanların kalitesidir.

Herkes yaşattığını yaşar.

Herkes ektiğini biçer.

İyilik de nasip işidir…

Kimin gönlünde iyilik varsa, o iyiliğin değerini bilir.

Kimin gönlü darsa, ona verilen en güzel şeyleri bile kıymetsiz görür.

Demek ki nasibi bu kadarmış…

Ne verilen değeri anlayabildi, ne gösterilen vefayı görebildi.

İnsan bazen kaybettiği için değil, karşısındakinin kıymet bilmeyen biri olduğunu

öğrendiği için üzülür.

Kalbin güzel kalsın; ama kıymet bilmeyenin yanında kendini tüketme.

Çünkü herkes, gönlü kadarını görür ve nasibi kadarını alır.

Hakime Gülsüm

  • Related Posts

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    “İyiyim ya, bildiğin gibi…” :)

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın