İbn Abbas -radıyallahu anhuma-’dan rivayet edildiğine göre, Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-,
Rabbi Tebâreke ve Teâlâ’dan rivayet ettiği bir hadiste şöyle buyurmuştur:
“Allah Teâlâ iyilikleri ve kötülükleri takdir edip yazdıktan sonra bunların iyi ve kötü oluşunu şöyle açıkladı: Kim bir iyilik yapmak ister de yapamazsa, Allah onu yapılmış tam bir iyilik olarak yazar.
Şayet bir kimse iyilik yapmak ister, sonra da onu yaparsa, Allah o iyiliği on mislinden başlayıp yedi yüz misline, hatta kat kat fazlasına kadar yazar.
Şayet insan bir kötülük yapmak ister de onu yapmadan vazgeçerse, Allah bunu ona tam bir sevap olarak yazar.
Eğer bu kötülüğü yapmak ister ve bu kötülüğü yaparsa, Allah onu sadece bir günah olarak yazar.”
Ne büyük bir rahmet…
İnsan bazen yaptığı iyiliklerin küçük olduğunu düşünür.
Bir tebessümün, bir güzel sözün, bir yardımın,
bir iyilik niyetinin ne kadar kıymetli olduğunu fark etmeyebilir.
Oysa Allah Teâlâ kulunun sadece yaptığına değil, niyetine de bakar.
İnsan bir iyilik yapmak ister ve çeşitli sebeplerle bunu gerçekleştiremez. Belki fırsat bulamaz, belki gücü yetmez, belki şartlar elvermez.
Fakat Allah onun niyetini bilir.
Aynı şekilde insan bir kötülüğe yönelir, sonra Allah korkusuyla bundan vazgeçer. Belki kimse onun vazgeçtiğini bilemez.
Ama Allah bilir.
İşte kul ile Rabbi arasındaki en güzel sır burada saklıdır:
İnsanların görmediğini Allah görür.
Kimsenin bilmediği bir iyilik…
Kimsenin fark etmediği bir sabır…
Kimsenin bilmediği bir vazgeçiş…
Kimsenin duymadığı bir dua…
Bunların hiçbiri Allah katında kaybolmaz.
Belki de bu yüzden insan, yaptığı iyilikleri küçümsememeli; yapamadığı iyilikler için de ümitsizliğe düşmemelidir.
Çünkü Rabbimiz, kulunun samimi niyetini karşılıksız bırakmaz.
Ve bazen bir insanın Allah katındaki en güzel ameli, insanların hiç görmediği bir anda nefsine karşı verdiği mücadeledir.
Bir kötülüğü yapabilecekken yapmamak…
Öfkeliyken kötü bir söz söylememek…
Hakkımızda konuşulduğunu duyduğumuz hâlde karşılık vermemek…
Bir harama yaklaşmışken geri dönmek…
Bunlar dışarıdan bakıldığında “hiçbir şey yapmamak” gibi görünebilir.
Oysa belki de kulun o anda yaptığı en büyük şey, Allah için bir şeyi terk etmektir.
Öyleyse kendimize her sabah sadece:
“Bugün ne yapmalıyım?”
diye sormayalım. Bazen şu soruyu da soralım:
“Bugün Allah’ın rızası için neyi yapmamalıyım?”
Belki cevabımız, hayatımızda güzel bir değişimin başlangıcı olacaktır.
Selam ve dua ile…