“Ben olsam şöyle yapardım.”
Ne kadar kolay söyleniyor bu cümle…
Sen o değilsin.
Onun yaşadığı hayatı yaşamadın.
Onun gecelerini, kimseye anlatamadığı dertlerini, içinde sessizce verdiği mücadeleleri bilmiyorsun.
Hangi acılardan geçerek bugünlere geldiğini, kaç kez kırılıp yine de ayağa kalktığını, kaç gece kimse görmeden
gözyaşlarını içine akıttığını bilemezsin.
Bir insanın verdiği kararı dışarıdan değerlendirmek kolaydır.
Çünkü sen yalnızca sonucu görürsün; o ise o sonuca gelene kadar yaşadığı bütün süreci bilir.
Belki senin için küçük bir mesele olan şey, onun hayatındaki en büyük sınavdır.
Belki senin “Neden bırakmıyor?” dediğin şey, onun yıllardır kopmaya çalıştığı bir bağdır.
Belki senin “Neden gitmiyor?” diye sorduğun yerde, onun gitmesini engelleyen korkuları, sorumlulukları veya
umutları vardır.
İnsanların hayatına uzaktan bakıp kolayca hüküm vermek yerine, biraz daha anlamaya çalışmak gerekir.
Çünkü herkesin taşıdığı yük görünmez.
Bazı insanlar gülümserken bile içlerinde büyük savaşlar verir.
Ve bazen bir insanın yanlış olduğunu düşündüğümüz karar, aslında bizim bilmediğimiz onlarca nedenin sonucudur.
Bu yüzden “Ben olsam…” demeden önce bir an durup düşünmek gerekir:
Sen onun yerinde değilsin.
Onun yaşadıklarını yaşamadın.
Onun yaralarını taşımıyorsun.
Onun sınavlarından geçmedin.
Öyleyse belki de her şeye bir cevap vermek yerine, bazen sadece dinlemek gerekir.
Çünkü insanlara her zaman akıl vermek değil, bazen anlaşıldığını hissettirmek iyileştirir.
Unutma; hayat, dışarıdan bakıldığında çok daha kolay görünür.
Asıl zorluk, başkasının ayakkabısını giyip onun yürüdüğü yollardan geçmeye çalıştığında anlaşılır.
Dışarıdan akıl vermek kolaydır.
Zor olan, başkasının hayatını yargılamadan anlayabilmektir.