Selamunaleykum…
Bazen hepimizin içinde bir dönüşme isteği doğuyor.
Bir gün durup düşünüyoruz:
“Artık böyle devam etmek istemiyorum.”
“Allah’a daha yakın olmak istiyorum.”
“Beni Rabbimden uzaklaştıran bazı şeyleri bırakmak istiyorum.”
Kalbimiz bunu gerçekten istiyor.
Fakat sonra hayatın içinde yeniden aynı alışkanlıkların, aynı zaafların ve aynı mücadelelerin içinde buluyoruz kendimizi.
İbadetlerimiz aksıyor.
Nefsimize yeniliyoruz.
Bırakmak istediğimiz şeylere yeniden dönüyoruz.
Ve sonra kendi kendimize soruyoruz:
“Madem Allah’a yaklaşmak istiyorum, neden hâlâ aynı yerdeyim?”
Belki hepimizin zaman zaman kendine sorduğu bir soru bu.
Bazen de bu sorunun ardından kendimizi yargılamaya başlıyoruz:
“Demek ki samimi değilim.”
“Demek ki gerçekten istemiyorum.”
“Demek ki bende değişecek güç yok.”
Oysa belki mesele istememek değil.
Belki insan olmanın bir tarafı da düşmek, zorlanmak, yeniden başlamak ve yeniden mücadele etmektir.
Samimiyet, hiç düşmemek olmayabilir.
Belki samimiyet, düştüğümüzde Allah’tan vazgeçmemektir.
Uzaklaştığımızda yeniden yönümüzü O’na çevirmektir.
Tövbeyi bir kez edip bir daha hiç hata yapmamak değil; hata yaptığımızda tövbe kapısını yeniden çalmaktır.
Çünkü hepimizin zaafları var.
Hepimizin nefsine yenildiği zamanlar var.
Kimsenin görmediği mücadeleleri var.
Bazen dışarıdan güçlü görünen bir insanın içinde büyük bir savaş olabilir.
Bazen çok konuşan birinin söyleyemediği duaları vardır.
Bazen ibadetlerinde düzenli görünen bir insan bile kalbinde büyük bir mücadele taşıyabilir.
Bu yüzden birbirimize bakıp kimin Allah’a daha yakın olduğunu ölçmek yerine, hepimizin aynı rahmete muhtaç olduğunu hatırlamak gerekiyor.
Çünkü hepimiz kuluz.
Hepimiz aciziz.
Hepimiz Allah’ın yardımına muhtacız.
Belki hicreti de bu yüzden yalnızca büyük ve bir anda gerçekleşen bir değişim olarak düşünmemek gerekir.
Hicret bazen insanın kendisini Allah’tan uzaklaştıran bir alışkanlıktan yavaş yavaş uzaklaşmasıdır.
Bazen bir ortamı değiştirmektir.
Bazen kalbi yoran bir düşünceyi bırakmaya çalışmaktır.
Bazen bir günahın ardından yeniden tövbe etmektir.
Bazen de sadece yönümüzü yeniden Allah’a çevirmektir.
Her şeyi aynı anda değiştirmek zorunda değiliz.
Belki bugün bir adım…
Yarın bir adım daha…
Bir ibadeti düzene koymak.
Bir günahtan uzak durmaya çalışmak.
Birkaç dakika samimiyetle dua etmek.
Kalbimizi Allah’tan uzaklaştıran bir şeyden biraz olsun mesafe almak.
Sonra yine düşersek, yeniden kalkmak.
Çünkü bazen hepimiz kendimizden çok büyük şeyler bekliyoruz.
“Bugünden sonra tamamen değişeceğim.”
“Bir daha asla hata yapmayacağım.”
“Her şeyi bir anda düzelteceğim.”
Sonra gücümüz yetmeyince hayal kırıklığına uğruyoruz.
Belki bunun yerine daha sade bir dua gerekiyor:“Allah’ım, Sana yaklaşmak istiyoruz ama gücümüz
yetmiyor.Nefsimizle mücadele ediyoruz. Bazen düşüyoruz, bazen uzaklaşıyoruz.
Ama Senden uzak kalmak istemiyoruz. Bizi bize bırakma.”
Belki bu, hepimizin söyleyebileceği en samimi dualardan biridir.
Çünkü Allah’a doğru yürümek, her zaman güçlü olmak anlamına gelmez.
Bazen yürüyemediğimiz yerde sürünerek de olsa yönümüzü O’na çevirmektir.
Bazen hiçbir şey yapamadığımızı düşündüğümüz bir anda sadece:“Allah’ım, ben buradayım.”
diyebilmektir.
Hicret, kendimizi cezalandırmak değildir.
Hayatımızdaki herkesi bir anda terk etmek, dünyadan kopmak veya kendimize ağır yükler yüklemek değildir.
Fiziksel olarak başka bir yere gitmekten söz ediyorsak, bunun elbette şartları, sorumlulukları ve güvenlik boyutları vardır.
Ama kalben Allah’a dönmek için yarını beklemek zorunda değiliz.
Belki hicret bugün başlayabilir.
Bir secdeyle…
Bir tövbeyle…
Bir duayla…
Bir günahtan vazgeçme niyetiyle…
Bir iyiliğe yönelmekle…
Ve belki en önemlisi, düştüğümüzde kendimize:
“Bitti.”demek yerine:
“Yine düşmüş olabiliriz. Ama yine Allah’a dönebiliriz.”
diyebilmekle…
Çünkü hepimizin yolu farklı olsa da ihtiyacımız aynı: Allah’ın rahmeti.
Belki hepimiz zaman zaman uzaklaşacağız.
Belki bazen sözlerimizi tutamayacağız.
Belki bazı alışkanlıkları bırakmak sandığımızdan daha uzun sürecek.
Ama hiçbirimiz yeniden dönmekten vazgeçmeyelim.
Çünkü insanın Allah’a doğru attığı her samimi adım, küçücük de olsa değerlidir.
Belki hicret tam olarak budur:
Kusursuz bir hâle gelmek değil, yönümüzü kaybettiğimizde yeniden Allah’a dönmek.
Ve hep birlikte şu duayı edebilmek:“Allah’ım, Sana hicret etmek istiyoruz.
Ama nefsimizle mücadele ediyoruz.
Bazen gücümüz yetmiyor.
Bazen düşüyoruz.
Bazen uzaklaşıyoruz.
Ama Sana dönmekten vazgeçmek istemiyoruz.
Bizi bize bırakma. Kalplerimizi Sana çevir.
Ayağımız kaydığında yeniden kaldır.
Bizi her gün biraz daha Sana yaklaştır.
Ve bizi, kendimizden bile daha iyi bilen Rabbimiz olarak, rahmetinden mahrum bırakma.”
Belki bugün hepimiz için yeni bir başlangıç olmak zorunda değil.
Belki sadece yeniden yönümüzü hatırlamamız yeterli.
Allah’a doğru…
Selam ve dua ile