Şu apartmanlardan bir tanesini alsanız…
İki oda bir salon yeter.
İzne geldiğinizde kendi evinize gelirsiniz, bavullarınızı koyacak bir yeriniz olur.
Nasıl olsa biraz birikmişiniz vardır; yetmezse bankadan çekersiniz, bankaya da kira öder gibi her ay ödersiniz…
Böyle akıl verdi bana, sözde bir büyüğüm!
Ne kadar masumca geliyor değil mi?
Söylediklerine baktığınızda, ilk anda insanın aklına “Bunun bana ne zararı var?” diye geliyor.
Her şey iyi niyetli görünüyor.
Art niyetinden hiç şüphem yok; söyledikleri gerçekten benim iyiliğim için.
“Kısmet,” dedim. “Olursa helâlinden olsun inşallah.”
“Ne? Haram olan ne şimdi?” diye sordu.
“Bankadan faizle para almak,” diye cevap verdim.
“İyi de herkes yapıyor.
Hem başka türlü nasıl alacaksın?”
“Önemli değil.
Alamayabilirim.
Olursa Rabbimin razı olacağı şekilde olsun isterim.”
“Haydi haydi… Sen bu akılla bir şey alamazsın!” dedi, biraz da sinirli bir şekilde.
Ben biliyorum, benim için sinirleniyor.
Çünkü kendince benim iyiliğimi düşünüyor.
Sadece bir büyüğüm olduğu için değil, bana değer verdiği için söylüyor.
Ama işte tam da burada insanın durup düşünmesi gerekiyor.
Herkes yapıyor diye doğru mu oluyor?
Günümüz Müslümanları ne garip bir dünyanın içinde yaşıyor…
Dünyalık uğruna Allah’ın emirlerini görmezden gelebiliyor, haramı normalleştirebiliyor, hatta bazen haramı
savunacak gerekçeler bile üretebiliyoruz.
“Her insan yapıyor.”
“Başka türlü nasıl olacak?”
“Bir şey olmaz.”
“Ben senin iyiliğin için söylüyorum.”
Peki ya Allah’ın rızası?
Allah’ın razı olmadığı bir şey, herkes tarafından yapılıyor diye helâl hâle gelir mi?
Faiz konusunda da aynı sözleri duyuyoruz:
“Biz bir şey yapmıyoruz ki, herkes bankadan kredi çekiyor.”
Oysa mesele “herkes ne yapıyor?” meselesi değil.
Mesele, Rabbim benden ne istiyor? meselesidir.
İnsan dünyada elbette çalışacak, çabalayacak, gayret edecek.
Ev sahibi olmak isteyecek, çocuklarının geleceğini düşünecek, ihtiyaçlarını karşılamaya çalışacak.
Bunların hiçbiri yanlış değil.
Fakat bütün bunları yaparken Allah’ın razı olacağı yolu aramak zorundayız.
Çünkü dünyalık kazanmak uğruna ahiretimizi kaybetmenin hiçbir anlamı yok.
“Herkes Yapıyor” Bir Ölçü Değildir
Peygamber Efendimiz (sav) faizi, insanı helâke sürükleyen büyük günahlardan biri olarak bildirmiştir.
Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre Resûlullah (SAV) şöyle buyurmuştur:“İnsanı helâke
sürükleyen yedi şeyden sakınınız.”
Sahâbîler:“Yâ Resûlallah! Bu yedi şey nedir?” diye sordular.
Resûlullah şöyle buyurdu:“Allah’a şirk koşmak, sihir ve büyü yapmak, Allah’ın öldürülmesini haram kıldığı bir
canı haksız yere öldürmek, faiz yemek, yetim malı yemek, savaş sırasında cepheden kaçmak ve iffetli mümin
kadınlara zina isnadında bulunmak.”(Buhârî, Vasâyâ, 23; Tıb, 48; Hudûd, 44; Müslim)
Bir başka hadiste ise hurma üzerinden yapılan bir alışverişte dahi Peygamber Efendimiz ﷺ faize karşı ne kadar hassas davranılması gerektiğini göstermiştir.
Bilâl-i Habeşî radıyallahu anh, Resûlullah’a güzel hurma getirir. Efendimiz (SAV)“Bunu nereden buldun?” diye sorar.
Bilâl radıyallahu anh:“Bizde adi hurma vardı. Resûlullah’ın yemesi için ondan iki ölçek vererek bundan bir ölçek satın aldık.” der.
Bunun üzerine Peygamber Efendimiz “Eyvah! Bu ribânın ta kendisidir, sakın böyle yapma!” buyurur.
Daha iyi hurma almak istiyorsa, elindeki hurmayı ayrıca satmasını, sonra onun parasıyla iyi hurmayı satın almasını söyler.(Müslim, Müsâkât, 96)
Düşünüyorum da…Peygamber Efendimiz bir hurma alışverişinde bile bu kadar hassas davranmışsa,
biz dünya malı konusunda ne kadar hassas olmalıyız?
Bir ev için…
Bir araba için…
Biraz daha rahat yaşamak için…
Daha büyük bir ev, daha güzel bir hayat, daha fazla konfor için…
Rabbimizin razı olmadığı bir yola girmeye değer mi?
Kim garanti verebilir ki faiz ödemeye başladıktan sonra dünyadan ayrılmayacağını?
Kim garanti verebilir ki yarın Rabbimizin huzuruna çıkmayacağız?
İnsan, Rabbimin izin vermediği ve Peygamberimin yasakladığı bir günahla bu dünyadan ayrılmak ister mi?
Allah hepimizi bundan korusun.
Selam ve dua ile…