Bazen zaman…
İnsana hiç beklemediği yerlerde durmayı öğretiyor.
Hayatın bir yerinde, insan farkına varmadan hızlanıyor.
Günler birbirini kovalıyor.
Sabahlar geliyor, geceler geçiyor.
Bir şeyleri erteliyoruz.
Bazı insanları…
Bazı duaları…
Bazı özürleri…
Bazı vedaları…
Bazı başlangıçları…
“Daha sonra,” diyoruz.
Sanki hayatın bize hep daha sonra diyecek kadar zamanı varmış gibi.
Gençken insan, önünde uzun yıllar olduğunu düşünüyor.
Bazı yanlışları önemsemiyor.
Bazı alışkanlıkların içinden çıkmak istemiyor.
Kendisini oyalayacak şeyler buluyor.
Bazen kalabalıklara karışıyor.
Bazen gecelere sığınıyor.
Bazen birkaç saatliğine kendisini unutabileceği şeylerin peşinden gidiyor.
Ama insan, kendisinden ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın…
Bir yerde yine kendisiyle karşılaşıyor.
Çünkü insanın kaçamadığı tek yer, kendi kalbi.
Ve o kalpte, herkesten saklayabildiğimiz ama Allah’tan saklayamadığımız bir taraf var.
Gecenin bir vakti…
Her şey sustuğunda…
Telefonlar sessizleştiğinde…
Evler uykuya daldığında…
İnsan kendi iç sesiyle baş başa kaldığında…
Bazı gerçekler daha yüksek sesle konuşmaya başlıyor.
Unuttuğumuzu sandığımız şeyler geliyor aklımıza.
Kırdığımız bir insan…
Söylemediğimiz bir özür…
Boşa harcadığımız bir zaman…
Kendimize yaptığımız bir haksızlık…
Ertelediğimiz bir iyilik…
Ve yıllardır içimizde taşıdığımız, adını bile koyamadığımız o yorgunluk…
İşte insan bazen tam da böyle bir gecede kendisine dönüp bakıyor.
Ve içinden sessizce bir cümle geçiyor:
“Ben böyle devam etmek istemiyorum.”
Belki de bazı başlangıçlar, kimsenin duymadığı bu cümleyle doğuyor.
Çünkü insanın değişmesi her zaman büyük olaylarla olmuyor.
Bazen sadece içinde bir şeyin artık eskisi gibi olmak istememesi yetiyor.
Bir gün geliyor…
İnsan, sahip olduğu şeylerin kıymetini başka türlü görmeye başlıyor.
Sağlık…
Huzur…
Aile…
Sevdikleri…
Sabah uyandığında içinin biraz olsun rahat olması…
Gece başını yastığa koyduğunda kendisiyle kavga etmemesi…
Ve en önemlisi…
Kalbinin hâlâ Allah’a dönebilecek kadar canlı olması.
Belki insanın en büyük kaybı, hata yapmak değil.
Hatasından sonra artık dönüşün mümkün olmadığını düşünmek.
Oysa hepimizin hayatında dönüşler var.
Yanlış bir yoldan…
Yanlış bir alışkanlıktan…
Yanlış bir bakıştan…
Yanlış bir hayattan…
Ve bazen Allah’tan uzaklaştığımızı düşündüğümüz bir yerden yeniden O’na doğru…
Tövbe belki de biraz bunun adı.
Kusursuz olmak değil.
Hiç düşmemiş olmak değil.
İnsan olduğunu unutmamak.
Yanlış yaptığını kabul edebilmek.
Ve bütün kırılmışlığıyla, bütün eksikliğiyle, bütün pişmanlığıyla Allah’a dönebilmek.
“Allah’ım…
Bazen yanlış yaptım.
Bazen kendime haksızlık ettim.
Bazen elimdeki nimetleri unuttum.
Bazen nefsime yenildim.
Bazen senden uzaklaştım.
Ama artık dönmek istiyorum.”
Belki insanın söyleyebileceği en gerçek cümlelerden biri bu.
“Ben dönmek istiyorum.”
Çünkü geçmiş ne kadar ağır olursa olsun…
İnsanın geleceği, yalnızca geçmişinden ibaret değil.
Dün ne yaptıysak yaptık.
Bugün başka bir karar verebiliriz.
Belki kaybettiğimiz yılları geri getiremeyiz.
Ama elimizde kalan yılları kaybetmek zorunda değiliz.
Belki bazı insanlardan özür dilemek için çok geç kaldık.
Ama bundan sonra kimsenin kalbini kırmamayı öğrenebiliriz.
Belki kendimize yıllarca iyi davranmadık.
Ama bundan sonra kendimize biraz daha merhametli olabiliriz.
Belki bazı yaralar hiç tamamen silinmeyecek.
Ama o yaralarla yaşamayı öğrenebiliriz.
Çünkü insan bir gecede değişmiyor.
Bazen değişim çok sessiz oluyor.
Kimse fark etmiyor.
Bir gün biraz daha sabırlı oluyoruz.
Bir gün biraz daha merhametli.
Bir gün bir günaha yaklaşırken geri dönüyoruz.
Bir gece yeniden secdeye varıyoruz.
Bir sabah uzun zamandır açmadığımız Kur’an’ın sayfalarını açıyoruz.
Birine hakkını helal ediyoruz.
Birinden özür diliyoruz.
Ve bütün bunlar olurken dünya aynı dünya gibi görünmeye devam ediyor.
Kimse bilmiyor.
Kimse görmüyor.
Ama insanın içinde bir şey değişiyor.
Kalp değişiyor.
Niyet değişiyor.
Yön değişiyor.
Belki de en kıymetli değişimler zaten böyle oluyor.
Sessiz…
Gösterişsiz…
Kimsenin alkışlamadığı…
Sadece Allah’ın bildiği değişimler.
Bazen eski hayatımız geri çağırıyor bizi.
Eski alışkanlıklar…
Eski insanlar…
Eski geceler…
Eski bahaneler…
“Bir kereden bir şey olmaz,” diyor içimizde bir ses.
“Nasıl olsa yine aynı yere döneceksin.”
“Sen değişemezsin.”
Ama insanın geçmişi, geleceğine hükmetmek zorunda değil.
Bir zamanlar olduğumuz kişi…
Ömür boyu olmak zorunda olduğumuz kişi değil.
Hepimizin yeniden karar verebildiği bir an var.
Belki bugün.
Belki bu gece.
Belki tam da kimsenin bilmediği bir anda.
Ve belki yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda, hayatımızı değiştiren şeyin büyük bir olay olmadığını fark edeceğiz.
Bir cümleydi belki.
Bir dua…
Bir secde…
Bir gözyaşı…
Bir vazgeçiş…
Bir dönüş…
“Artık kendimi tüketmeyeceğim.”
“Artık bana zarar veren şeylerin peşinden gitmeyeceğim.”
“Artık geçmişimin içinde yaşamayacağım.”
“Artık Allah’tan uzak bir hayat istemiyorum.”
İnsan bazen böyle kararlarla yeniden kendisine geliyor.
Sorunlar bir anda bitmiyor.
Hayat bir anda güzelleşmiyor.
Yaralar bir gecede kapanmıyor.
Ama insan değişiyor.
Artık aynı şeylerin içinde kaybolmuyor.
Çünkü sığınabileceği bir yer olduğunu biliyor.
Yorulduğunda açabileceği bir dua…
Düştüğünde yeniden kalkabileceği bir secde…
Günaha yaklaştığında geri dönebileceği bir tövbe…
Ve bütün bunların üzerinde, kendisini hâlâ çağıran bir rahmet…
Belki hepimizin zaman zaman unuttuğu şey bu.
Allah’a dönmek için kusursuz olmamız gerekmiyor.
Zaten insan olduğumuz için düşüyoruz.
Yanılıyoruz.
Kırılıyoruz.
Kırıyoruz.
Uzaklaşıyoruz.
Sonra yeniden arıyoruz.
Belki hayatın anlamlarından biri de bu.
Düştüğümüz yerden yeniden kalkmayı öğrenmek.
Kendimizden nefret ederek değil…
Kendimizi tanıyarak.
Geçmişimize saplanarak değil…
Geçmişimizden ders alarak.
Kaybettiğimiz yılların hesabını tutarak değil…
Elimizde kalan zamanı güzelleştirerek.
Çünkü belki de insanın en büyük kaybı, kaybettiği yıllar değil.
Elinde kalan yılları da geçmişin pişmanlığıyla tüketmesi.
Oysa hâlâ nefes alıyoruz.
Hâlâ sevdiğimiz insanlara sarılabiliriz.
Hâlâ bir iyilik yapabiliriz.
Hâlâ bir gönül alabiliriz.
Hâlâ dua edebiliriz.
Hâlâ tövbe edebiliriz.
Hâlâ Allah’a dönebiliriz.
Ve belki hikâyemizin en güzel kısmı henüz başlamadı.
Çünkü hayat bazen her şey yolundayken değil…
Her şeyin dağıldığını sandığımız bir anda yeniden anlam kazanıyor.
Karanlık geceler de geçiyor.
Bazı yaralar zamanla hafifliyor.
Bazı kapılar yeniden açılıyor.
Bazı insanlar yeniden gülümsüyor.
Ve insan bir gün fark ediyor:
Meğer bitmemiş.
Sadece bir yerde durup yeniden yönünü bulması gerekiyormuş.
Belki hepimizin hayatında böyle bir durak var.
Kimimizin geçmişinde…
Kimimizin bugününde…
Kimimizin henüz gelmemiş bir gecesinde…
Ama hepimiz bir gün kendimizle baş başa kalacağız.
Ve belki o gün kendimize soracağımız en önemli soru şu olacak:
“Bundan sonra nereye?”
Belki cevabı çok uzakta değildir.
Bir adım…
Sonra bir adım daha…
Her şeyi bir anda düzeltmek gerekmiyor.
Bazen yalnızca yönümüzü değiştirmek yetiyor.
Çünkü insan doğru yöne döndüğünde, yol ne kadar uzun olursa olsun artık başka bir yere doğru yürümeye başlıyor.
Ve belki insanın hayatındaki en güzel dönüşler…
En sessiz olanlar.
Kimsenin bilmediği bir dua ile başlayanlar.
Bir secdede saklı kalanlar.
Bir gecenin karanlığında dökülen gözyaşlarıyla büyüyenler.
Sadece Allah’ın bildiği kararlarla başlayanlar.
Belki bugün hayatımızın en güzel günü değil.
Belki hepimizin içinde hâlâ iyileşmemiş yerler var.
Belki bazı geceler ağır.
Belki bazı hatıralar hâlâ can yakıyor.
Ama karanlığın olması sabahın gelmeyeceği anlamına gelmiyor.
Bir kez düşmek, hep yerde kalacağımız anlamına gelmiyor.
Geçmişte hata yapmak, gelecekte güzel bir insan olamayacağımız anlamına hiç gelmiyor.
Henüz bitmedi.
Hâlâ nefes var.
Hâlâ umut var.
Hâlâ dua var.
Hâlâ dönüş var.
Belki de bazen insanın bütün hayatını değiştiren şey…
Sadece kalbinin yeniden doğru yöne dönmesi.
Ve sonra…
İnsan yavaşça ayağa kalkıyor.
Her şeyi çözmüş olarak değil.
Her şeyden emin olarak değil.
Sadece biraz umutla.
Biraz sabırla.
Biraz teslimiyetle.
Ve içinden tek bir cümle geçiriyor:
“Allah’ım…
Beni geçmişimde bırakma.
Bana yeniden başlama gücü ver.
Kalbimi Sana bağla.”
Sonra yürüyor.
Yavaşça…
Belki tökezleyerek…
Belki yine düşerek…
Ama bu kez nereye döneceğini bilerek.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey, hayatının tamamen değişmesi değil.
Kalbinin yeniden doğru yere dönmesi.
Ve belki de bütün hikâye…
Tam burada başlıyor.
Bir tövbeyle.
Bir secdeyle.
Bir duayla.
Bir “Allah’ım, ben geldim,” deyişiyle.
Bir dönüşle.