Selamun aleykum
“Bu devirde çocuk büyütmek çok zor.”
“Bir çocuk yeter.”
“İki çocuk bile çok.”
“Masrafını nasıl karşılayacaksın?”
“Hayatın mahvolur.”
Ve sonra…“Aldırıver.”
Ne kadar kolay söyleniyor.
Bir insanın ağzından birkaç saniyede çıkıyor.
Fakat İslam’ın insana, hayata ve emanete bakışı açısından düşünüldüğünde, bu kelime o kadar da
kolay söylenebilecek bir kelime değildir.
Çünkü burada yalnızca bir gebelikten söz etmiyoruz.
Bir canın başlangıcından söz ediyoruz.
Bir annenin rahminde taşıdığı ve yaratılışı Allah’ın bilgisi dahilinde gerçekleşen bir hayattan söz ediyoruz.
Bu yüzden Müslümanın böyle bir mesele karşısında dili de daha dikkatli olmalıdır.
İslam’da insan hayatı bir “maliyet hesabı” değildir
Bugün çocuk meselesi konuşulurken çoğu zaman hesap yapıyoruz.
Ev kaç metrekare?
Maaş ne kadar?
Bez ne kadar?
Mama ne kadar?
Okul ne kadar?
Üniversite nasıl olacak?
Geleceği nasıl karşılanacak?
Bunların hepsi hayatın gerçekleridir.
İslam ise insanı tedbirsizliğe çağırmaz.
Fakat bize başka bir gerçeği de hatırlatır:
Rızık yalnızca insanın hesabından ibaret değildir.
Kur’an’da şöyle buyurulur:“Fakirlik korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin. Onları da sizi de biz rızıklandırırız.”(En‘âm, 151)
Bir başka ayette de:“Fakirlik endişesiyle çocuklarınızı öldürmeyin. Onları da sizi de biz rızıklandırırız.”(İsrâ, 31)
Bu ayetlerin indiği dönemde belirli bir toplumsal uygulamaya yönelik olduğu doğrudur.
Ancak Kur’an’ın mesajını yalnızca indiği dönemin şartlarıyla sınırlamak da doğru değildir.
Kur’an, sadece geçmişte yaşamış insanlara hitap eden bir kitap değildir.
Her devirde okunacak, üzerinde düşünülecek ve insanın hayatına rehberlik edecek ilahî bir kelamdır.
Bugün çocuk, rızık ve hayat konusunda yaşadığımız kaygılar değişmiş olabilir; fakat insanın
fakirlik korkusuyla Allah’ın verdiği rızka güvenini kaybetmesi, hayatı yalnızca maddi hesaplarla
değerlendirmesi gibi meseleler hâlâ bizim de imtihanımızdır.
Bu sebeple ayeti yalnızca “O dönemde çocuklarını öldürenlere söylenmişti.” diyerek geçmişte
bırakmak yerine, onun bugün bize ne söylediğini de düşünmek gerekir.
Kur’an’ın her çağda yeniden okunan bir tarafı vardır.
Şartlar değişir, hayat değişir, insanlar değişir; fakat Allah’ın kelamının insanı düşündüren, uyaran ve yol gösteren mesajı eskimez.
Dolayısıyla bu ayetler, günümüzdeki her kürtaj vakasının hükmünü tek başına belirleyen bir fıkıh
cümlesi olarak değil; rızık korkusunun insanı nasıl bir düşünceye sürükleyebileceğini
hatırlatan güçlü bir ilahî uyarı olarak da okunmalıdır.
Çünkü Kur’an’ın sözü yalnızca geçmişi anlatmak için değil, her çağın insanına kendisini ve
hayatını yeniden sorgulatmak için vardır.
Ayetler, cahiliye dönemindeki çocuk öldürme uygulamasına yönelik açık bir yasak getirmektedir.
Fakat burada Müslüman için çok önemli bir ilke vardır:
Rızık konusunda insanın korkusunu Allah’ın kudretinin önüne geçirmemek.
Çocuğu yalnızca “gider” olarak gören anlayışın karşısında İslam, rızkın sahibinin insan değil Allah olduğunu hatırlatır.
“Daha doğmadı” demek meseleyi hafifletmez
Bugün bazen şöyle düşünüyoruz:
“Daha çocuk değil.”
“Daha dünyaya gelmedi.”
“Daha hiçbir şeyden haberi yok.”
Fakat İslam’ın insan hayatına bakışında mesele yalnızca dışarıdan görünen bir bedenden ibaret değildir.
Kur’an insanın yaratılışını aşamalı bir süreç olarak anlatır.
Hz. Peygamber’in hadislerinde de anne rahmindeki yaratılış sürecine dair ayrıntılı açıklamalar bulunmaktadır.
Bunun yanında İslam hukukçuları ceninin hukukî ve ahlâkî statüsünü gebeliğin farklı dönemleri
bakımından ayrıntılı şekilde ele almışlardır.
Dolayısıyla kürtaj meselesi, “Nasıl olsa daha doğmadı.” denilerek geçiştirilebilecek bir mesele değildir.
Tam tersine, ceninin rahimdeki varlığının hangi aşamada bulunduğu, meselenin dinî değerlendirmesinde önemli bir unsurdur.
Bu nedenle İslamî açıdan kürtaj hakkında tek cümlelik, bütün durumları kapsayan hükümler vermek doğru değildir.
Fakat bundan çıkan sonuç, konunun önemsiz olduğu da değildir.
Tam aksine:
Mesele ne kadar hassassa, konuşurken o kadar ilme ihtiyaç vardır.
İslam’da canın değeri
Kur’an şöyle buyurur:“Kim bir canı, bir cana karşılık veya yeryüzünde bozgunculuk
çıkarmaya karşılık olmaksızın öldürürse, bütün insanları öldürmüş gibi
olur.”(Mâide, 32)
Bu ayetin kendi bağlamı vardır ve klasik tefsirlerde farklı yönleriyle açıklanmıştır.
Fakat ayetin ortaya koyduğu genel insan hayatı hassasiyeti son derece açıktır.
İslam, insan hayatını değersizleştiren bir anlayış üzerine kurulmaz.
Bu yüzden bir Müslümanın hayat hakkında konuşurken kullandığı dil de önemlidir.
“Al gitsin.”“Ne olacak?”
“Daha çocuk bile değil.”
“Bir tane eksik olsun.”
Bunlar hayatın kutsiyetine ilişkin İslamî hassasiyetle bağdaşan bir konuşma biçimi değildir.
Çünkü biz yalnızca bir karar hakkında konuşmuyoruz.
Bir can hakkında konuşuyoruz.
Ve İslam’ın bize öğrettiği üzere, canın değeri bizim hesaplarımızdan, korkularımızdan ve konforumuzdan daha büyüktür.
Selamun aleykum