Koskoca Hastanede Üç Kişilik Bir Mescit

Selamun aleykum

Aslında bu konuyu dünkü yazımla kapatmak istemiştim.

Fakat Aydın Şehir Hastanesi hakkında yazarken, beni fazlasıyla üzen bir ayrıntıyı neredeyse yazmayı unutuyordum.

Hastanede bir mescit vardı.

Elhamdülillah, Nazilli Devlet Hastanesi’ndeki gibi hastanenin en uç, en kuytu bir köşesine itilmiş değildi.

Yeryüzünün üstündeydi; üçüncü kattaydı.

Fakat koskoca bir hastaneyi düşünün…

İnsanların şifa bulmak için geldiği, binlerce insanın girip çıktığı kocaman bir hastanede yapılan mescit, en fazla üç

kişinin yan yana namaz kılabileceği kadar küçüktü abdest  alincak yer   kötü bir haldeydi  

Şimdi diyeceksiniz ki:

“Peki, namaz vakitlerinde mescidin önünde kuyruklar mı oluşuyordu?”

Hayır…

İnsanı asıl hüzünlendiren de buydu.

O küçücük mescidin insanlara yetmediğini, namaz kılmak isteyenlerin sıraya girdiğini, kapısında beklediğini

görmek insanın içini farklı bir duyguyla doldururdu.

Üç kişinin ancak sığabildiği mescit, yüzlerce insanın namaz kılma arzusu karşısında yetersiz kalsaydı…

Koridorlarda namaz vakti bekleyen insanlar olsaydı.

Birbirine yer açan insanlar olsaydı.

“Sen önce kıl, ben beklerim” diyen insanlar olsaydı.

O zaman mescidin küçüklüğünden değil, gönüllerin büyüklüğünden söz ederdik.

Fakat böyle bir kalabalık oluşmadı.

Ve insan ister istemez daha derin bir yerden düşünmeye başlıyor.

Acaba bizim hayatımızda namaza ayırdığımız yer de o mescit kadar mı küçüldü?

Sabah ezanı okunuyor:

“Esselâtü hayrun mine’n-nevm…”

“Namaz uykudan hayırlıdır…”

Ne güzel bir çağrı…

İnsan uykunun en tatlı yerinde, Rabbine yönelmeye davet ediliyor.

Ezan adeta şöyle söylüyor:

Dünya işleri bekleyebilir.

Uykun bekleyebilir.

İşlerin bekleyebilir.

Ama Rabbinin çağrısı geldi.

Kalk.

Rabbine yönel.

Fakat bazen ezanı duyuyoruz ve yine de yatağımızdan kalkmıyoruz.

İşte insan burada başkasını eleştirmeden önce kendisine dönüp bakmalı.

Ben de kendi hanemde namaz konusunda imtihanlar yaşayan bir insanım.

Benim de eksiklerim var.

Benim de nefsimle mücadelem var.

Ben de bazen üzülüyorum.

Bu nedenle böyle manzaralar bana sadece başkalarını değil, kendimi de düşündürüyor.

Kendi evimde namazın yeri ne?

Günümde namazın yeri ne?

Kalbimde namazın yeri ne?

Çünkü namaz, sadece yapılması gereken bir ibadet değil.

Namaz, kulun Rabbine dönmesidir.

İnsan bütün dünyanın yükünü birkaç dakikalığına bırakıp alnını secdeye koyar.

Kimseye anlatamadığını Allah’a anlatır.

İçinde birikenleri Rabbine açar.

Bazen bir secdede gözyaşlarını bırakır.

Bazen hiçbir şey söyleyemez.

Sadece secde eder.

Ve belki de o secde, insanın dünyadaki en güvenli yeridir.

Ama hayat çok kısa.

Bunu en fazla hastanelerde anlıyoruz.

Bir hastaneye giren herkes, hayatın ne kadar kırılgan olduğunu biraz daha yakından görüyor.

Bugün yürüyerek hastaneye giren bir insan, yarın aynı koridorlarda başka bir halde olabilir.

Bugün başkasının derdine şahit olan insan, yarın aynı kapının önünde kendi derdini bekliyor olabilir.

Ve bir gün…

Hepimizin dünyadaki son namazı olacak.

Bir gün bizim de cenaze namazımız kılınacak.

Bazen camilerde cenaze namazı kılınırken dışarıda bekleyen insanlar görüyorum.

Namazın bitmesini bekliyorlar.

İnsan bunu görünce ister istemez düşünüyor:

Yarın o saflarda kendisinin yatmayacağının garantisi var mı?

Bugün bir cenaze namazında saf tutmaktan kaçan insanın, yarın kendi cenazesinde kimin safında olacağını kim bilebilir?

Ölüm kimseye:

“Hazır mısın?”

diye sormuyor.

Bir gün daha var mı, bilmiyoruz.

Bir namaz vakti daha görebilecek miyiz, bilmiyoruz.

Bir ezan daha duyabilecek miyiz, bilmiyoruz.

Belki bugün duyduğumuz ezan, bizim duyacağımız son ezandır.

Belki bugün kılabileceğimiz namaz, Allah’ın bize verdiği son fırsatlardan biridir.

Bu yüzden o küçük mescit beni uzun uzun düşündürdü.

Üç kişinin ancak sığabildiği bir mescit…

Abdest alınacak yeri insanın içini burkan bir halde…

Ve koskoca hastanede, önünde uzun uzun bekleyen insanların olmayışı…

İnsanın aklına sadece hastaneyi getirmiyor.

Kendi hayatını getiriyor.

Kendi ihmallerini…

Kendi ertelemelerini…

Kendi “sonra kılarım”larını…

Belki de mesele sadece mescidin kaç kişilik olduğu değil.

Asıl mesele, bizim namaza hayatımızda kaç kişilik yer verdiğimiz.

Namaz için zamanımız var mı?

Secde için gönlümüzde yer var mı?

Ezanı duyduğumuzda gerçekten Rabbimize yöneliyor muyuz?

Yoksa dünya işlerinin arasında namazı hep biraz daha sonraya mı bırakıyoruz?

İnsan bunları düşününce susuyor.

Çünkü cevap vermesi gereken kişi başkası değil.

Kendisidir.

Benim.

Senin.

Hepimizin.

Bugün başkasının cenaze namazında saf tutuyoruz.

Yarın bizim için saf tutulacağının farkında mıyız?

Bugün ezan okunuyor.

Yarın bizim adımıza başka bir ezan okunmayacak belki.

Bugün secde edebiliyoruz.

Yarın alnımızı toprağa koymak isteyip de bunu yapamayacağımız bir gün gelecek.

Bugün “Rabbim” diyebiliyoruz.

Yarın söylemek isteyip söyleyemeyeceğimiz bir gün olabilir.

Öyleyse insan daha neyi bekliyor?

Biraz daha yaşlanmayı mı?

Biraz daha rahatlamayı mı?

İşlerinin bitmesini mi?

Hayatın sakinleşmesini mi?

Oysa hayat hiç bitmeyen bir telaş.

Ve ölüm, o telaşın ortasında geliyor.

Belki de bize düşen, hayatın tamamen sakinleşmesini beklemek değil.

Hayatın bütün karmaşasına rağmen Rabbimize yönelmek.

Çünkü namaz uykudan hayırlıdır.

Namaz işten hayırlıdır.

Namaz dünya telaşından hayırlıdır.

Ve namaz, belki de insanın dünyada sahip olduğu en büyük fırsatlardan biridir.

Aydın Şehir Hastanesi’ndeki o küçücük mescidi gördüğümde içimde kalan duygu tam olarak buydu.

Üzüldüm.

Ama sadece mescidin küçüklüğüne değil…

Kendi kalbimin de bazen ne kadar küçüldüğüne üzüldüm.

Rabbim hepimize ezanı duyduğunda uyanan,

secdeyi özleyen,

namazı ertelemeyen,

kalbinde Allah’a geniş bir yer açan kullarından olmayı nasip etsin.

Çünkü bir gün…

Bir ezan okunacak.

Ama biz onu duymayacağız.

Bir namaz vakti girecek.

Ama biz o vakte yetişemeyeceğiz.

Birileri secdeye gidecek.

Biz ise artık sadece hatırlanacağız.

Ve o gün insanın en çok isteyeceği şey belki de bugün çok sıradan gördüğü bir şey olacak:

Bir vakit daha…

Bir secde daha…

Bir “Allah’ım” daha…

Fakat o gün geldiğinde vakit kalmamış olabilir.

O yüzden bugün…

Ezanı duyduğumuzda uyanalım.

Sadece uykumuzdan değil;

gafletimizden de uyanalım.

Çünkü bize verilen her namaz vakti,

Rabbimize dönmek için verilmiş bir fırsattır.

Bu yüzden Aydın Şehir Hastanesi’ndeki o küçük mescidi gördüğümde içim burkuldu.

Çünkü bazen küçücük bir mescit, insana kocaman bir hakikati hatırlatıyor:

Namaz uykudan hayırlıdır.

Ve belki de hepimizin, bir gün ezanı duyduğumuzda gerçekten uyanması gerekiyor.

Sadece uykumuzdan değil…

Gafletimizden de.

Selamun aleykum 

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın