Sanırım biz, kaybolmuş bir nesiliz…
Biz baskıyla büyüdük.
“Sus” dendi, sustuk.
“Büyüklerin sözünden çıkma” dendi, çıkmadık.
Çocukluğumuzdan çok, nasıl iyi bir evlat olunacağını öğrendik.
Sonra anne baba olduk.
Ve kendimize söz verdik:
“Benim çocuğum benim yaşadıklarımı yaşamayacak.”
Biz ezildik, çocuklarımız ezilmesin istedik.
Biz susturulduk, onlar özgür olsun istedik.
Biz alamadık, onlar alsın istedik.
Biz gidemedik, onlar istedikleri yere gitsin istedik.
Ama fark etmeden başka bir şey yaptık…
Onları korurken sınırlarımızı kaybettik.
Severken “hayır” demeyi unuttuk.
Üzülmesinler diye sustuk.
Saygısızlıklarına bile “aman, gençtir” dedik.
Dün önüne çorba koyduğumuz çocuklarımız,
Bu gün bize emir verir oldu.
Biz onların özgür olduğunu sanırken,
onlar bizi her istediklerini yapmak zorunda olan insanlar sandı.
Ve şimdi kendi kendimize soruyoruz:
Nerede yanlış yaptık?
Belki de hata sevgimizde değildi.
Sevgiyi sınır koymadan vermemizdeydi.
Çünkü çocuğu ezmemek başka,
çocuğun altında ezilmek başka…
Çocuğu özgür bırakmak başka,
ona sorumluluk vermemek başka…
Biz bunu bilmiyorduk.
Çünkü bize de kimse öğretmedi.
Biz ne doğru dürüst çocuk olabildik,
ne de nasıl ebeveyn olunacağını gerçekten öğrenebildik.
Biz sadece kendi yaralarımızla anne baba olduk.
Ve belki de bizim kuşağın en büyük trajedisi bu:
Anne babalarımızın bizi ezmesinden korkarken,
çocuklarımızın karşısında kendimizi ezdik.
Yine de bizi suçlamayın…
Çünkü bütün yanlışlarımızın altında tek bir cümle vardı:
“Benim çocuğum benim çektiğimi çekmesin.”
Biz kötü ebeveyn olmak istemedik.
Sadece iyi anne baba olmayı,bize öğretilenin tam tersini yapmak sandık.
Şimdi belki de öğrenme zamanı…
Çocuklarımızı sevmeye devam ederken,
kendimize de saygı duymayı öğrenme zamanı.
Çünkü anne baba olmak, çocuğunun her istediğini yapmak değil; gerektiğinde onun sana kızmasını göze alıp doğru olanı söyleyebilmektir.
Biz geç kaldık belki…
Ama hâlâ öğrenebiliriz.
Hem de bu kez, çocuklarımız için değil sadece…
Kendimiz için de.
Selam ve dua ile