Selamun aleykum
İnsan bazen zamanı, avuçlarının arasında tutabileceğini zanneder.
Her şeyi planlar.
Her şeyi hesaplar.
Her şey istediği gibi olsun ister.
Bir insan onu sevsin ister.
Bir kapı açılsın ister.
Bir dua hemen kabul olsun ister.
Bir emek karşılığını bulsun ister.
Bir yara hiç açılmamış gibi olsun ister.
Sonra hayat, insanın bütün hesaplarının üstünden sessizce geçer.
Bir kapı kapanır.
Bir insan gider.
Bir emek karşılıksız kalır.
Bir dua bekletilir.
Ve insan, bütün bunların karşısında kendine aynı soruyu sorar:”Neden?”“
Belki de bazen sormamız gereken soru “Neden olmadı?” değil, “Benim burada üzerime
düşen nedir?” olmalıdır.
Çünkü insanın imtihanı, her şeyi kontrol etmek değil; kontrol edemediği şeylerin içinde
Rabbine güvenebilmektir.
Kur’an bize şöyle hatırlatır“Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey sizin için hayırlıdır. Olur ki sevdiğiniz bir şey de sizin için kötüdür. Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara, 2/216)
Ne kadar öz, ne kadar derin…
Allah bilir, sen bilmezsin.
Sen yalnızca bugününü görürsün.
O ise dününü de bilir, bugününü de bilir, yarınını da…
Sen bir olayın başlangıcını görürsün; Allah onun nereye varacağını bilir.
Sen kapanan kapıya bakarsın; Allah belki o kapının ardındaki tehlikeyi bilir.
Sen geciken nimete üzülürsün; Allah belki seni o nimete hazırlar.
Sen “Neden?” diye ağlarsın; belki gökyüzünde senin için yazılmış başka bir “hikmet” vardır.
İşte tevekkül biraz da burada başlar.
Her şeyi anlamakta değil, her şeyi anlayamadığın halde Allah’a güvenmekte.
İnsan elinden geleni yapmalıdır.
Çünkü İslam, tembelliği tevekkül diye öğretmez.
Peygamber Efendimiz ﷺ şöyle buyurur:“Sana fayda verecek şeye gayret et, Allah’tan yardım dile ve aciz olma.”(Müslim, Kader, 34)
Ne güzel bir yol gösteriyor bize…
Gayret et.
Yani elinden geleni yap.
Allah’tan yardım dile.
Yani gücünü yalnızca kendinden bilme.
Aciz olma.
Yani düştüğünde kalk, yorulduğunda dinlen ama Rabbinden ümidini kesme.
Fakat bütün bunlardan sonra bir hakikati de unutma:
Netice senin elinde değildir.
Sen tohumu toprağa bırakırsın.
Fakat onu çatlatan kudret senin değildir.
Sen dua edersin.
Fakat duanın hangi zamanda, hangi şekilde ve hangi hikmetle karşılık bulacağını sen belirleyemezsin.
Sen bir kapıyı çalarsın.
Fakat kapının açılıp açılmayacağı her zaman senin kararın değildir.
İşte insanın huzuru da burada saklıdır:
Görevini yap, fakat sonucu kendine yük etme.
Bazen bir insanın seni anlaması için yıllarca uğraşırsın.
Anlatırsın.
Sabredersin.
Kendini ifade edersin.
Fakat yine de anlaşılmazsın.
O zaman şunu hatırla:
Sen kendini doğru anlatmaktan sorumlusun; herkesin seni doğru anlamasından değil.
Bazen bir insanın kalbinde güzel bir yer edinmek için elinden geleni yaparsın.
İyilik edersin.
Vefalı olursun.
Fakat yine de o insan gider.
O zaman şunu hatırla:
Sen vefandan sorumlusun; insanların vefasından değil.
Bazen bir iş için geceni gündüzüne katarsın.
Çalışırsın.
Çabalarsın.
Fakat istediğin sonuç gelmez.
O zaman şunu hatırla:
Sen gayretinden sorumlusun; neticeden değil.
Bazen yıllarca dua edersin.
Ve beklediğin şey olmaz.
O zaman sakın Allah’ın seni duymadığını düşünme.
Çünkü dua yalnızca istediğini elde etmenin yolu değildir.
Bazen dua ettiğin şey verilir.
Bazen daha hayırlısı verilir.
Bazen bir kötülük senden uzaklaştırılır.
Bazen de karşılığı ahirete bırakılır.
Kulun görevi dua etmektir.
Takdir ise Allah’ındır.
Bir de geçmiş vardır…
İnsanın sırtında taşıdığı görünmez bir yük.
“Keşke…”
Ne ağır bir kelimedir.
Keşke o sözü söylemeseydim.
Keşke o insana güvenmeseydim.
Keşke o kararı vermeseydim.
Keşke daha önce fark etseydim.
Keşke…
Fakat geçmiş, insanın elinden çıkmış bir mektup gibidir.
Onu tekrar açıp açıp okumak, içindeki cümleleri değiştirmez.
Peygamber Efendimiz (sav)bu konuda şöyle buyurur:“Başına bir şey geldiğinde ‘Keşke şöyle yapsaydım’ deme. Fakat ‘Allah’ın takdiri, O ne dilerse yapar’ de.”(Müslim, Kader, 34)
Bu, hatalarımızı görmezden gelmek değildir.
Hata yaptıysan tövbe et.
Birini kırdıysan özür dile.
Bir yanlış yaptıysan düzelt.
Dersini al.
Ama sonra…
Kendini geçmişin içinde mahkûm etme.
Çünkü Allah senden geçmişi değiştirmeyi istemiyor.
Bugünü güzel yaşamayı istiyor.
Bir de gelecek var…
Henüz gelmemiş günlerin korkusu.
“Ya olmazsa?”
“Ya kaybedersem?”
“Ya başaramazsam?”
“Ya her şey ters giderse?”
İnsan bazen henüz yaşamadığı bir hayatın acısını bugünden yaşamaya başlar.
Oysa yarının yükünü bugünün omuzlarına koymak, insanı daha yolun başında yorar.
Allah Teâlâ şöyle buyurur:“Kim Allah’a tevekkül ederse, O ona yeter.”
(Talâk, 65/3)
Öyleyse yarın için tedbirini al.
Ama yarının bütün korkularını bugünden yaşama.
Çünkü senin bilmediğin bir yarın için, her şeyi bilen bir Rabbin var.
Belki de tevekkülün en güzel hâli şudur:
Elinden geleni yaptıktan sonra, kalbinin hâlâ huzur bulabilmesi.
Çünkü sen bilirsin ki:
Ben çalıştım.
Ben dua ettim.
Ben sabrettim.
Ben elimden geleni yaptım.
Artık sonucu Rabbime bırakıyorum.
Selamun aleykum