Peygamber Efendimiz Muhammed (sav) şöyle buyurmuştur:
“Her çocuk fıtrat üzere doğar. Sonra anne ve babası onu Yahudi, Hristiyan veya Mecusi yapar.”
Bu hadis bize önemli bir gerçeği hatırlatır: Çocuk dünyaya tertemiz bir fıtratla gelir.
Büyüdüğü ortam, gördüğü davranışlar ve duyduğu sözler onun karakterinin şekillenmesinde büyük rol oynar.
Çocuk, anne babasının söylediklerinden çok yaptıklarını örnek alır.
Evde sürekli dedikodu yapılıyorsa gıybeti normal görür.
Bağırış ve tartışmaların içinde büyüyorsa saygısızlığı öğrenebilir.
Paylaşmanın olmadığı bir ortamda yetişiyorsa cimriliği benimseyebilir.
Çocuğa dürüst olmayı öğütleyip onun yanında yalan söylemek, saygıyı anlatıp başkalarına saygısızlık
etmek, güzel ahlaktan söz edip bunun tersini yaşamak, verilen nasihatlerin etkisini zayıflatır.
Çünkü çocuk en çok gördüğünü öğrenir.
Ancak çocuk, kötü bir ortamda büyüdü diye kötü bir insan olmak zorunda değildir.
Allah onun hayatına güzel bir örnek olacak bir öğretmen, bir arkadaş, bir komşu veya bir eğitimci çıkarabilir.
Bazen tek bir güzel söz, samimi bir davranış veya gösterilen şefkat, bir çocuğun hayatında unutulmaz bir iz bırakabilir.
Bu nedenle hiçbir zaman bir çocuğun hayatındaki etkimizin küçük olduğunu düşünmemeliyiz.
Anne babalar da kendilerine şu soruyu sormalıdır:
“Çocuğumdan güzel ahlak beklerken ben ona nasıl bir örnek oluyorum?”
Unutmayalım ki çocuk bizi izler. İnsanlara nasıl davrandığımızı, nasıl konuştuğumuzu,
öfkelendiğimizde nasıl tepki verdiğimizi görür.
Çocuk yetiştirmek yalnızca ona doğruyu anlatmak değil, doğruyu yaşayarak göstermektir.
Ona dürüstlüğü, merhameti, saygıyı, sabrı ve paylaşmayı önce kendi davranışlarımızla öğretmeliyiz.
Çünkü çocuk, söylediklerimizi unutabilir ama bize bakarak öğrendiklerini kolay kolay unutmaz.
Çocuk yalnızca geleceğimiz değil, bugün bize emanet edilmiş bir sorumluluktur.
Selam ve dua ile