Selâmün Aleyküm, hayırlı ve bereketli günler…
Rabbim gönlümüze huzur, kalbimize merhamet, dilimize güzel sözler, ömrümüze hayırlı insanlar nasip eylesin. 🤲
İnsan ilişkileri de bir emanet gibidir.
Sevgi, saygı, samimiyet ve vefa ile beslenir.
Bir gönüle dokunmadan, bir selam vermeden, hâl hatır sormadan insanların hayatında yer edinmeyi
beklemek ne kadar doğrudur?
Unutulmamalıdır ki gönüller karşılıklı sevgiyle, emekle ve güzel niyetle birbirine bağlanır.
Kendisi arayıp sormayan, bir selamı bile çok gören insanın, gün gelip aranmadığında sitem etmesi düşündürücüdür
Araya soğukluk eken insanların, gün gelip kendilerine sıcaklık gösterilmesini beklemesi
ne tuhaf bir çelişkidir!
Oysa sitem, vefanın olduğu yerde anlam kazanır.
Bir kahveyi gönülden paylaşanın, bir tas çorbayı içtenlikle ikram edenin, zor günlerde
kapıyı çalanın, hiçbir karşılık beklemeden varlığını hissettirenin sitem etmeye hakkı
vardır.
Çünkü vefa, yalnızca ihtiyaç duyulduğunda hatırlanmak değildir.
Bir insanı hiçbir sebep yokken merak etmek, iyi gününde de kötü gününde de yanında
olduğunu hissettirmek, gönül bağını menfaatlere göre değiştirmemektir.
Kendileri sessiz kaldığında bunu hayatın yoğunluğuna bağlar, başkaları sustuğunda ise
bunu vefasızlık olarak yorumlar.
Oysa hayatın değişmeyen bir gerçeği vardır: Ne ekersen onu biçersin.
sevgi ekmeden sevgi, vefa göstermeden vefa, sıcaklık sunmadan sıcaklık beklemek ne kadar doğrudur?
İnsan, kendi ektiği soğukluğun hasadında başkasını suçlamamalıdır.
Ve bazen insanlar kırıldıklarını anlatmaz.
Sitem etmekten vazgeçer, beklentilerini azaltır ve yavaşça uzaklaşırlar.
Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünür; oysa bir gönül çoktan yorulmuştur.
İnsan önce kendi davranışlarının muhasebesini yapmalıdır.
Çünkü gönül almak kadar gönül vermek de emek ister.
Çünkü İslam ahlakı; sevgiyi, merhameti, sıla-i rahimi, kardeşliği ve vefayı emreder.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:“Siz iman etmedikçe cennete
giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız.” (Müslim)
Elbette herkesin hayatında meşguliyetler, sıkıntılar ve imkânsızlıklar vardır.
Fakat gönül almak için her zaman büyük imkânlara ihtiyaç yoktur.
Bazen bir dua, bazen bir güzel söz, bazen de samimi bir hatırlayış yeterlidir.
Kırmayalım, incitmeyelim, gönüllere soğukluk değil muhabbet bırakalım.
Vefayı sadece başkalarından beklemeyelim; önce kendimiz vefalı olalım.
Çünkü mümin, kendisi için istediğini kardeşi için de isteyendir.
Gördüğünüz gibi, insanlar… Her şeyi anlayabiliyor, yaşananların farkına varabiliyor.
Belki biz de daha fazlasını yapabilirdik; ancak ekilen soğukluk, araya konulan mesafe ve
gösterilmeyen samimiyet o kadar büyük ki gücümüz ancak bu kadarına yetiyor.
Biz kimseye kötülük dilemiyoruz, kimsenin gönlünde kırgınlık taşımak da istemiyoruz.
Herkes kendi davranışlarının ve ektiği tohumların karşılığını bir gün görecektir.
Bize düşen, elimizden geldiğince iyilikten, duadan ve güzel ahlaktan vazgeçmemektir.
Rabbim hastalara şifa, dertlilere deva, gönlü kırıklara huzur, sıkıntıda olanlara ferahlık versin.
Aramızdaki kırgınlıkları hayra, uzaklıkları yakınlığa, soğuklukları muhabbet ve merhamete dönüştürsün.
Bizim gücümüzün yettiği yere kadar gayret, gerisi Rabbimize dua ve tevekküldür.
Selam ve dua ile…
Hayırlı günler. 🤲🌹