İnsan neden bu kadar aceleci?
İnsan tuhaf bir varlık…
Daha dün başladığı yolun bugün sonuna varmak istiyor.
Tanıdığı insanın hemen kendisini anlamasını, sevdiğinin hiç değişmemesini, duasının hemen kabul
olmasını, beklediği kapının hemen açılmasını istiyor.
Mesela Enbiyâ suresi 37. ayette şöyle buyrulur:“İnsan aceleci bir tabiatta yaratılmıştır.”
Yani insan çoğu zaman beklemek istemez.
Duasının hemen kabul olmasını, sıkıntısının hemen bitmesini, istediği kapının hemen açılmasını bekler.
Ama burada çok ince bir mesele var: İnsan istediği şeyin kendisi için hayırlı olup
olmadığını her zaman bilemez.
Bazen çok istediğimiz bir şey gerçekleşmez ve üzülürüz.
Aradan zaman geçer, dönüp baktığımızda iyi ki olmamış deriz.
Bazen de hemen olsun diye çabaladığımız bir şey, bizi hiç beklemediğimiz bir sıkıntının içine sokar.
İnsan ilişkilerinde de böyledir.
Birini hemen hayatımıza almak, hemen güvenmek, hemen bağlanmak isteriz.
Oysa İslam bize güzel ahlakı, teenniyi (ağırbaşlı ve düşünerek hareket etmeyi), sabrı ve
ölçülü davranmayı öğütler.
Peygamber Efendimizin (s.a.v.) şu hadisi de bu konuda çok anlamlıdır:“Teenni Allah’tandır, acelecilik ise şeytandandır.” (Tirmizî, Birr, 66
Sabır, sadece beklemek değildir.
Beklerken isyan etmemek, düşünmek, kendini korumak ve Allah’ın takdirine güvenebilmektir.
Bazen istediğimiz şeyin peşinden o kadar hızlı koşarız ki bizim için hayırlı olanı fark edemeyiz.
Bir kapının açılması için uğraşırken başka kapıların kapandığını görmeyiz.
Bir insanı kaybetmemek için kendimizden vazgeçeriz.
Bir duanın kabulünü beklerken duanın bize kazandırdığı manevi güzelliği unuturuz.
Belki de kendimize şu soruyu sormalıyız:
Her istediğimizin hemen olması gerçekten bizim için hayırlı mı?
Belki geç kaldığını düşündüğün şey, henüz hazır olmadığın bir güzelliktir.
Belki kavuşamadığın insan, sana öğreteceği bir dersin vesilesidir.
Belki de çok istediğin bir şeyin gerçekleşmemesi, seni bilmediğin bir sıkıntıdan koruyordur.
Unutmayalım; tevekkül, hiçbir şey yapmadan beklemek değil, elimizden geleni yaptıktan sonra sonucu Allah’a bırakabilmektir.
İnsan biraz yavaşlamalı…
Çünkü her yetiştiği yer mutluluk, her kaçırdığı şey kayıp değildir.
Bazen aceleyle vardığımız yerden, sabırla uzaklaşmamız gerekir.
Ve belki de hayatın en güzel olgunluğu şudur:
Biz çoğu zaman Allah’tan hayırlısını istiyoruz ama hayrın bizim istediğimiz zamanda ve bizim
istediğimiz şekilde gelmesini bekliyoruz.
İnsanın biraz da kendi aceleciliğiyle yüzleşmesi gerekiyor.
Çünkü bazen beklemek, kaybetmek değil; olgunlaşmaktır.
Selam ve dua ile