“Rahmân’a İman, Kalbe Huzur, Hayata Tevekkül”

Mülk Suresi 29. Ayet  🌿

قُلْ هُوَ الرَّحْمَٰنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا “De ki: O, Rahmân’dır. Biz O’na iman ettik ve yalnız O’na tevekkül ettik.”

Bu ayeti okuduğumda ilk olarak Rabbimizin Rahmân ismi üzerinde düşünmek istiyorum.

Rahmân, merhameti sonsuz olan Rabbimiz demektir.

Bizi yaratan, yaşatan, nimetleriyle kuşatan ve her an merhametiyle bize muamele edendir.

Bazen günlük hayatın telaşına kapılıp sahip olduğumuz nimetlerin farkına varamıyoruz.

Oysa aldığımız her nefes, içtiğimiz bir bardak su, gördüğümüz güzellikler ve bize verilen

sağlık Rabbimizin merhametinin birer tecellisidir.

Ben bu ayetten şunu anlıyorum: Rabbimi tanıdıkça O’na olan sevgim, imanım ve güvenim de artmalı.

Çünkü beni benden daha iyi bilen, içimden geçenleri dahi bilen bir Rabbim var.

Ayetin devamında Rabbimiz, “Biz O’na iman ettik ve yalnız O’na tevekkül ettik.” buyuruyor.

Burada özellikle tevekkül kavramı dikkatimi çekiyor.

Tevekkül, hiçbir şey yapmadan beklemek değil; elimizden gelen gayreti gösterdikten sonra sonucu Allah’a bırakmaktır.

Bazen bir şey için çok çabalıyoruz ama istediğimiz neticeyi alamıyoruz.

İşte o zaman Rabbimize güvenmeyi unutmamalıyız.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:“Eğer siz Allah’a gereği gibi tevekkül etseydiniz, sabahleyin aç gidip akşamleyin tok dönen kuşları rızıklandırdığı gibi sizi de rızıklandırırdı.”(Tirmizî, Zühd, 33; İbn Mâce, Zühd, 14)

Bu hadis bana kuşların hâlini düşündürüyor.

Kuşlar sabah yuvalarından çıkıyor, rızıklarını arıyor ve Allah’ın kendileri için yarattığı nimetlere ulaşıyorlar.

Yani gayret ediyorlar ama rızkı verenin Allah olduğunu da biliyoruz.

Bizler de hayatımızda böyle olmalıyız.

Çalışmalı, çabalamalı, duamızı etmeli ama kalbimizi endişelere teslim etmemeliyiz.

Çünkü rızkımızı veren de bizi koruyup gözeten de Rabbimizdir.

Bir öğrenci olarak bu ayetten kendime şu dersi çıkarıyorum: Rabbimi sadece güzel günlerimde değil, zor zamanlarımda da hatırlamalıyım.

Her şey istediğim gibi gittiğinde şükretmeli, istediğim gibi gitmediğinde ise Rabbimin

rahmetinden ümidimi kesmemeliyim.

Belki de tevekkülün en güzel tarafı budur: Her şeyi kontrol edemeyeceğimi kabul etmek

ama her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten Rabbime güvenmek.

Kendi kendime şu soruyu soruyorum: Ben gerçekten Rabbime ne kadar güveniyorum?

Bir sıkıntıyla karşılaştığımda hemen endişeye mi kapılıyorum, yoksa Rahmân olan

Rabbimin merhametini mi hatırlıyorum?

Rabbimizi Rahmân ismiyle tanıdıkça kalbimizdeki korkuların yerini güvenin, kaygıların

yerini duanın, çaresizliklerin yerini tevekkülün almasını diliyorum.

Biz bazen ne olacağını bilmediğimiz için korkuyoruz.

Ama bilmediğimiz yarını bilen bir Rabbimiz var.

Öyleyse bize düşen, bugün üzerimize düşeni yapmak, dua etmek ve Rahmân olan

Rabbimize güvenmektir.

Rabbim bizleri kendisini güzel tanıyan, O’na gönülden iman eden, sebeplere sarılıp

yalnız O’na tevekkül eden kullarından eylesin.

Âmin. 🤲

  • Related Posts

    Küçücük şeylerle kocaman mutlu olduğumuz zamanlar.

    …

    Read more

    Herkes önce kendi kapısının önünü süpürsün.

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın