
Rahmân Suresi’nin 1. ve 2. ayetlerini bugün hep birlikte anlamaya çalışalım.
Bir ders anlatır gibi değil, gönülden gönüle konuşur gibi düşünelim.
Çünkü Kur’an sadece okunmak için değil, anlaşılmak ve hayatımıza ışık tutmak için gönderilmiştir.
Allah Teâlâ Rahmân Suresi’ne şöyle başlıyor:
Er-Rahmân. Kur’an’ı öğretti.
İlk ayette Rabbimiz bize kendisini Rahmân ismiyle tanıtıyor.
Yani sonsuz merhamet sahibi olan Allah…
Düşünelim, Allah bize kendisini tanıtırken önce merhametini hatırlatıyor.
Bu ne kadar güzel değil mi?
Bizi yaratan, yaşatan, rızıklandıran, her an nefes almamızı sağlayan Rabbimiz, aynı zamanda bize karşı sonsuz merhamet sahibidir.
Bazen sabah uyanıyoruz, yeni bir güne başlıyoruz.
Nefes alıyoruz, gözlerimizi açıyoruz, sevdiklerimizi görüyoruz.
Bunların hepsini o kadar normal karşılıyoruz ki aslında her birinin ne büyük nimet olduğunu unutuyoruz.
Oysa bir nefes bile Allah’ın bize ikramıdır.
Bir düşünelim: Biz bazen Allah’ı yalnızca başımıza bir sıkıntı geldiğinde hatırlıyoruz.
Bir derdimiz olduğunda ellerimizi açıp dua ediyoruz.
Peki, işlerimiz yolundayken, sağlıklıyken, huzurluyken Rabbimizi ne kadar hatırlıyoruz?
İşte Rahmân ismi bize Allah’ın merhametini tanımayı ve her hâlimizde O’na yönelmeyi öğretiyor.
Üstelik Allah’ın rahmeti sadece her şey yolundayken yanımızda değildir.
Hata yaptığımızda, günaha düştüğümüzde, tövbe etmek istediğimizde de Rabbimizin rahmet kapısı açıktır.
Yeter ki samimiyetle O’na dönelim. Bu yüzden hiçbir zaman Allah’ın rahmetinden ümidimizi kesmemeliyiz.
Şimdi ikinci ayete bakalım: “Kur’an’ı öğretti.”
Rabbimiz Rahmân olduğunu bildirdikten hemen sonra Kur’an’ı öğrettiğini söylüyor.
Burada üzerinde düşünmemiz gereken çok güzel bir anlam var.
Allah bize yalnızca hayat vermemiş, bu hayatı nasıl yaşamamız gerektiğini de öğretmiştir.
Çünkü insanın sadece bedeninin değil, ruhunun da beslenmeye ihtiyacı vardır.
Karnımızı doyuruyoruz ama kalbimizi neyle doyuruyoruz?
Dünyada birçok şey öğreniyoruz ama Rabbimizin bize ne öğrettiğini ne kadar öğreniyoruz?
Kur’an bize sabretmeyi, şükretmeyi, affetmeyi, merhametli olmayı, anne babamıza iyi davranmayı, kul
hakkından sakınmayı ve güzel ahlaklı olmayı öğretiyor.
Mesela hepimiz şükretmekten bahsediyoruz.
Peki, şükür sadece dilimizle Elhamdülillah demek midir?
Elbette hayır. Allah’ın verdiği nimetleri O’nun razı olacağı şekilde kullanmak da şükürdür.
Sabırdan bahsediyoruz.
Peki, sabır sadece başımıza gelenlere sessizce katlanmak mıdır?
Hayır.
Zorluklar karşısında Allah’a güvenerek doğru yoldan ayrılmamaktır.
İşte Kur’an bize hayatı böyle öğretir.
Sadece nasıl ibadet edeceğimizi değil, nasıl insan olacağımızı da öğretir.
Şimdi kendimize samimiyetle bir soru soralım: Biz Kur’an’ı hayatımızın neresine koyuyoruz?
Sadece Ramazan ayında mı okuyoruz?
Bir yakınımız vefat ettiğinde mi elimize alıyoruz?
Yoksa her gün bize yol göstermesi için Kur’an’a başvuruyor muyuz?
Belki de bu iki ayetin bize en önemli hatırlatması şudur: Rabbimiz bize merhamet etti, bize hayat verdi
ve yolumuzu aydınlatacak Kur’an’ı öğretti.
Öyleyse bizim de bu rahmete karşılık Rabbimizi tanımaya, Kur’an’ı öğrenmeye ve öğrendiklerimizi
yaşamaya gayret etmemiz gerekir.
Unutmayalım, Kur’an’ı okumak çok güzeldir ama okuduğumuz ayetlerin davranışlarımıza yansıması daha da güzeldir.
Bir ayet okuyup daha merhametli olabiliyorsak, bir ayet okuyup bir insanın kalbini kırmaktan
vazgeçebiliyorsak, bir ayet okuyup sabretmeyi öğrenebiliyorsak Kur’an hayatımıza dokunmaya başlamış
demektir.
Rabbim bizleri Kur’an’ı sadece okuyan değil, anlayan, yaşayan ve yaşadığı güzellikleri çevresine de yansıtan kullarından eylesin.
Kalplerimizi rahmetiyle güzelleştirsin. Bizleri Kur’an’ın rehberliğinden ayırmasın.
Âmin. 🌹