Selamun aleykum:)
Hiç düşündünüz mü?
İnsan derdini herkese anlattıkça gerçekten hafifliyor mu?
Yoksa bazen aynı acıyı tekrar tekrar yaşayarak yüreğindeki yükü daha da mı büyütüyor?
Elbette insanın güvenilir bir dostla konuşması, nasihat alması, bir âlime veya ehil bir
kimseye danışması ayrı bir şeydir.
Fakat derdine çareyi sadece insanlarda aramak bambaşka bir şeydir.
İşte Yakup Aleyhisselâm bize bunu öğretiyor.
“Ben derdimi ancak Allah’a arz ederim.”
Çünkü biliyor ki insanların gücü sınırlıdır.
Seni dinlerler, üzülürler, teselli etmeye çalışırlar.
Ama kalbine gerçek huzuru koyamazlar.
Kırılan gönlü tamir eden, çıkmaz sokaklara kapı açan yalnızca Allah’tır.
Bazen insan, derdini onlarca kişiye anlatır.
Her anlatışında yara yeniden kanar.
Aynı acıyı tekrar yaşar.
Sonunda yorulur ama yükü hafiflemez.
Yakup Aleyhisselâm ise bize başka bir kapıyı gösteriyor.
Diyor ki: “Önce Allah’ın kapısını çal.”
Çünkü O, seni dinlemekten hiç yorulmaz.
Gözyaşını da bilir, sessizliğini de bilir.
Sen daha söylemeden kalbindekini bilir.
Ve en önemlisi, insanların yapamayacağını yapmaya kadirdir.
İşte müminin farkı buradadır.
İnsanlardan destek alabilir, istişare edebilir; fakat mededi yalnızca Allah’tan bekler.
Kalbini asıl huzura kavuşturacak olanın Rabb’i olduğunu bilir.
Derdini Allah’a arz eden bir kalp, yalnız olmadığını hisseder.
Ve Rabbine dayanan bir insan, en ağır imtihanlarda bile umudunu kaybetmez.
Kâle innemâ eşkû bessî ve huznî ilallâhi ve a’lemu minallâhi mâ lâ ta’lemûn.
Meali: “Yakub dedi ki: Ben derdimi, içimde taşıdığım hüznümü ve kederimi ancak
Allah’a arz ederim. Ben Allah tarafından sizin bilmediğiniz şeyleri bilirim.” (Yusuf Suresi, 86)
Bu ayeti okurken bir an durup düşünelim.
Bu sözü söyleyen kişi sıradan biri değil; bir peygamber.
Yıllardır evladına hasret kalmış bir baba…
Gözyaşları dinmemiş, özlemi bitmemiş.
Ama bütün bu acının içinde söylediği cümleye bakın:
“Ben derdimi ancak Allah’a arz ederim.”
Ne kadar büyük bir teslimiyet…
Dikkat edelim, “Benim derdim yok.” demiyor. “Üzülmüyorum.” da demiyor.
Çünkü mümin üzülür, özler, ağlar.
Peygamberler de ağladı.
Yakup Aleyhisselâm da ağladı.
Fakat acısını isyana çevirmedi.
Acısını Rabbine yöneltti.
Biz ise çoğu zaman tam tersini yapıyoruz.
Derdimizi herkese anlatıyoruz; dosta anlatıyoruz, akrabaya anlatıyoruz, sosyal medyada bile paylaşıyoruz.
Ama belki de en son Allah’ın huzurunda ellerimizi açıyoruz.
Oysa Rabbimiz bizden bunu istiyor: “Önce Bana gel. Kalbini Bana aç.
Bana dök.”
Tekrar ediyorum , insan bazen seni dinler ama anlayamaz.
Teselli eder ama derdini hafifletemez.
Fakat Allah kulunun kalbinden geçenleri, söyleyemediği cümleleri, içine attığı gözyaşlarını bile bilir.
Sonra Yakup Aleyhisselâm şöyle buyuruyor:
“Ben Allah tarafından sizin bilmediğiniz şeyleri bilirim.”
İşte bu, müminin umududur.
Herkes “Bitti.” derken o, “Allah’ın bir hikmeti vardır.” diyordu.
Herkes “Artık Yusuf gelmez.” derken o, Allah’ın rahmetinden ümidini kesmiyordu.
Çünkü biliyordu ki Allah’ın yazdığı son, insanların yaptığı hesaptan her zaman daha güzeldir.
Belki bugün bizim de cevabını bulamadığımız imtihanlarımız var.
Belki içimizde kimsenin bilmediği yaralar taşıyoruz.
Ama unutmayalım ki Rabbimiz bizim göremediğimiz kapıları görüyor.
Biz bugünü görüyoruz, Allah ise sonunu görüyor.
Onun için ne olursa olsun umudumuzu kaybetmeyelim.
Derdimizi önce Allah’a anlatalım.
Sevinçte de, hüzünde de O’nun kapısını çalalım.
Çünkü kulunu en iyi anlayan, en güzel dinleyen ve en hayırlı şekilde karşılık veren yalnızca Allah’tır.
Rabbimiz bizlere, Yakup Aleyhisselâm’ın sabrını, teslimiyetini ve Allah’a olan güzel
zannını nasip eylesin.
Âmin.
Selam ve dua ile