Öyleyse Beni Anın ki, Ben de Sizi Anayım”

Bakara Sûresi 152. Ayet Üzerine Gönül Sohbeti

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Hamd, bizlere sayısız nimetler veren, kalplerimizi imanla huzura kavuşturan Rabbimize mahsustur.

Salât ve selâm, Allah’ı en güzel şekilde anan, şükreden ve kulluğu bizlere öğreten

Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa’nın üzerine olsun.

Kur’ân-ı Kerîm, sadece okunup geçilecek bir kitap değildir.

O, insanın kendisini bulduğu, kalbine baktığı, Rabbini tanıdığı bir rahmet kapısıdır.

Bazen bir ayet gelir insanın karşısına…

Kısa bir cümledir ama manası çok büyüktür.

İşte bugün üzerinde duracağımız ayet de böyle bir ayettir.

Rabbimiz şöyle buyuruyor:“Öyle ise siz Beni anın ki, Ben de sizi anayım. Bana şükredin,  nankörlük etmeyin.”(Bakara Sûresi, 2/152)

Bu ayet üzerinde biraz düşündüğümüzde, aslında Rabbimizin kuluna ne kadar yakın olduğunu görüyoruz.

Çünkü ayette önce kuldan bir şey isteniyor: “Beni anın.”

Sonra hemen ardından büyük bir müjde geliyor:“Ben de sizi anayım.”

İnsan bazen dünyada değer görmek ister.

Birileri bizi hatırlasın ister.

Birileri bizi sevsin, önem versin ister.

Ama asıl değer, insanların bizi bilmesi değil; Allah’ın bizi bilmesi ve rahmetiyle anmasıdır.

Düşünün…

Kâinatı yaratan, göklerin ve yerin sahibi olan Allah Teâlâ, kuluna:“Sen Beni an, Ben de seni anayım.” buyuruyor.

Bu, bir kul için ne büyük bir ikramdır.

Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) Allah Teâlâ’nın şöyle buyurduğunu haber vermiştir:“Ben kulumun Bana olan zannı üzereyim. O Beni andığında Ben onunla beraberim. O Beni kendi içinde anarsa Ben de onu kendi katımda anarım. O Beni bir topluluk içinde anarsa Ben de onu daha hayırlı bir topluluk içinde anarım.” (Buhârî, Tevhîd; Müslim, Zikir)

Bu hadisi düşündüğümüzde insanın gönlüne büyük bir huzur geliyor.

Belki insan yalnız kaldığını hissedebilir.

Belki kimse onun hâlini anlamıyor olabilir.

Ama Allah’ı anan bir kul, aslında hiçbir zaman yalnız değildir.

Çünkü Allah onunla beraberdir.

Allah’ı Anmak Nasıl Olur?

Allah’ı anmak deyince çoğu zaman aklımıza tesbih gelir.

Elbette “Sübhanallah”, “Elhamdülillah”, “Allahu Ekber” demek çok kıymetlidir.

Fakat zikir bundan daha geniştir.

Zikir, Allah’ı hayatın içinde unutmamaktır.

Bir nimete kavuşunca:“Bu Allah’ın lütfudur.” diyebilmektir.

Bir sıkıntıya düşünce: “Rabbim bana yeter.”diyebilmektir.

Bir günahla karşılaşınca:“Allah beni görüyor.”diye kendini koruyabilmektir.

Kalbin Allah ile bağını koparmamasıdır.

Rabbimiz başka bir ayette şöyle buyuruyor:“Bilesiniz ki kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.”(Ra’d Sûresi, 13/28)

İnsan bazen huzuru çok şeyde arar.

Daha fazla malda…

Daha yüksek makamda…

Daha çok dünyalıkta…

Ama kalbin gerçek huzuru, sahibini bulmasıyla olur.

Bir beden nasıl gıdaya ihtiyaç duyarsa, kalp de zikre ihtiyaç duyar.

Kalbin açlığını dünya dolduramaz.

Çünkü kalbi yaratan Allah’tır ve kalbin huzurunu da ancak O verir.

Selamun aleykum

  • Related Posts

    Âmentü billâhi

    …

    Read more

    Allahümme’c’alnî sâdıkan fî kavlî ve amelî, vehdinî ilâ’s-sırâtıl-müstakîm.

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın