Sana çok önemli bir şey anlatacağım ama kimseye söyleme…

“Eğer Allah’ın dünya ve ahirette üzerinizde lütfu ve rahmeti olmasaydı, içine daldığınız bu sözden dolayı size büyük bir azap dokunurdu. O zaman siz bu iftirayı dilden dile aktarıyor, hakkında hiçbir bilginiz olmayan şeyi ağızlarınızla söylüyor ve bunu önemsiz sanıyordunuz. Hâlbuki Allah katında bu çok büyük bir günahtı… Allah size, eğer gerçekten müminlerseniz, bir daha böylesine dönmemenizi öğütler.”
(Nur Suresi, 14–17. Ayetler)

Bir gün bir arkadaşınız size gelip şöyle dese:”Sana çok önemli bir şey anlatacağım ama kimseye söyleme…”

Aslında böylesine bir cümleyi kuran kişi, gerçek bir dostluğu da sorgulatır.

Çünkü iyi bir arkadaş, başkasının özelini taşıyıp anlatmayı bir alışkanlık hâline getirmez.

Bir insanın arkasından konuşmayı, gizli bilgileri paylaşmayı veya başkalarının

kusurlarını dile getirmeyi bir yakınlık göstergesi olarak görmez.

İtiraf edelim, böyle bir cümle çoğumuzun dikkatini çekerdi.

Hatta belki de “Ne oldu acaba?” diye merakla dinlemek isterdik.

Çünkü insanın fıtratında merak vardır; bilinmeyeni öğrenme, gizli kalanı keşfetme arzusu vardır.

Fakat merak her zaman masum bir duygu olarak kalmaz.

Özellikle konu başka bir insanın hayatı, hatası veya özel bir durumu olduğunda, merak

kolayca bir başkasının mahremiyetine uzanan bir kapıya dönüşebilir.

Kur’an bize tam da bu noktada yol gösterir.

Çünkü her duyduğumuz şeyi bilmek zorunda olmadığımızı, her konuşulanı dinlemenin

ve her bilgiyi taşımanın doğru olmadığını hatırlatır.

Bazen susmak, bilmekten daha değerlidir.

Bazen bir insanın kusurunu öğrenmemek, onun onurunu korumaya vesile olur.

Çünkü gerçek olgunluk, her şeyi merak etmek değil; hangi bilginin peşinden gitmeye değer olduğunu bilmektir.

Kulağımıza gelen her söz bir emanet değildir.

Bazı sözler ise insanın kalbini kirletecek, ilişkileri zedeleyecek ve başkasının hakkına girmeye sebep olacak yükler taşıyabilir.

Belki de kendimize şu soruyu sormamız gerekir:

“Bunu bilmem bana ne kazandıracak? Yoksa sadece başkasının hayatına açılan gereksiz bir pencere mi olacak?”

Çünkü insanı değerli yapan, her şeyi duyması değil; duydukları karşısında nasıl bir duruş sergilediğidir.

İşte Kur’an tam da bu noktada bize yol gösteriyor.

Çünkü her merak faydalı değildir. 

Her duyduğumuz söz de doğru değildir.

Bir söz bazen ok gibi olur.

Ağızdan çıkar ama geri dönmez.

Söyleyen belki unutur; fakat o söz, bir insanın kalbinde iz bırakabilir.

Kırılan bir güveni, zedelenen bir itibarı yeniden onarmak ise çok zordur.

Düşünelim…

Birisi bizim hakkımızda doğruluğu araştırılmadan konuşsa hoşumuza gider miydi?

Hakkımızda dolaşan bir dedikoduyu duyduğumuzda üzülmez miydik?

O hâlde başkasına yapılmasını istemediğimiz bir davranışı biz de yapmamalıyız.

Günümüzde dedikodu sadece yüz yüze yapılmıyor.

Telefonlarımızda da devam ediyor.

Bir mesaj geliyor, hemen başka bir gruba gönderiyoruz.

Bir haber görüyoruz, doğruluğunu araştırmadan paylaşıyoruz.

Sonra da “Ben sadece ilettim.” denilebiliyor.

Oysa Kur’an bize, “Araştırmadan konuşmayın.” diye öğretiyor.

Bazen susmak da bir ibadettir.

Çünkü susarak bir kalbi koruyabiliriz.

Susarak bir aileyi üzülmekten kurtarabiliriz.

Susarak bir iftiranın yayılmasına engel olabiliriz.

İnsanların özel hayatı da bize emanet değildir.

Allah her kulun ayıbını örtmeyi sever.

Bizim görevimiz ise kusur aramak değil, güzel yönleri görmeye çalışmaktır.

Başkasının hayatını konuşarak kendi hayatımızı güzelleştiremeyiz.

Eskiler güzel bir söz söylemiş:

“Dil, kemiksizdir; ama kemik kıracak kadar incitebilir.”

Gerçekten de dilimiz küçücük bir organdır; fakat ya cennete götüren güzel sözler söyler

ya da insanı pişman edecek yanlışlara sürükler.

Bu yüzden konuşmadan önce kısa bir muhasebe yapmak bize çok şey kazandırır.

Bu duyduğum bilgi doğru mu?

Bunu söylemem gerçekten gerekli mi?

Bu söz bir fayda sağlayacak mı?

Yoksa sadece merakı mı artıracak?

Allah bu sözü söylememden razı olur mu?

Bu soruların cevabı “Hayır.” ise en güzel cevap susmaktır.

Çünkü her bildiğimizi söylemek zorunda değiliz.

Her duyduğumuzu da anlatmak zorunda değiliz.

Bazen en büyük olgunluk, konuşabilme gücüne sahip olduğu hâlde susabilmektir.

Kur’an bize sadece doğru konuşmayı değil, doğru olmayan sözü hiç konuşmamayı da öğretir.

Her duyduğumuza inanmayalım.

Araştırmadan paylaşmayalım.

Hatta   hiç vebal girmemeli insan

İnsanların özel hayatını konuşmayalım. 

Ve dilimizi şu soruyla kontrol edelim:

“Bu söz Allah’ın razı olacağı bir söz mü?”

Bu soruyu kendimize alışkanlık hâline getirebilirsek, hem dilimizi hem kalbimizi korumuş oluruz.

Çünkü güzel bir toplum, güzel söz söyleyen insanların omuzlarında yükselir.

Selamun aelykum 

  • Related Posts

    Asıl büyüklük, başkalarını küçültmekte değil

    …

    Read more

    Mazlumun Sessizliğine Aldanma”

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın