Kime göre sıkıcıyız? Neye göre?

Geçenlerde bir arkadaşımla karşılaştık.

Her zamanki gibi hâl hatır sorduk, biraz konuştuk.

Fakat sohbet, bir süre sonra yine bildik yola saptı:Başkaları…

Kim ne yapmış, kim ne söylemiş, kim nasıl davranmış…

Bir insanın hayatından diğerine geçerken, fark etmeden kendi hayatımızı konuşmayı unutuyoruz bazen.

Bir noktada dayanamadım:“Bak,” dedim, “ böyle bir sohbetin içinde olmak istemiyorum.

Ne bir ayet paylaşıyoruz, ne bir hadis konuşuyoruz.

Sürekli başkalarından söz ediyoruz.

İkimiz de bunun güzel bir şey olmadığını biliyoruz.

Gel, bu konuyu kapatalım ve bize cennet kazandıracak bir sohbet edelim.”

Sonra ona sordum:“En son hangi sûreyi okudun?

İçinde dikkatini çeken, seni düşündüren bir ayet oldu mu?

Varsa paylaş benimle.”

Bana gülerek:

“Seninle de hiç konuşulmuyor, çok sıkıcısın be!” dedi.

Gülümsedim.

“Öyleyim,” dedim  gerçekten öyleyim.

Ama insan zamanla bazı şeylerin “sıkıcı” denilerek küçümsenmesine de itiraz etmek istiyor.

Çünkü kime göre sıkıcıyız? Neye göre?

Başkalarının hayatını konuşmamak mı sıkıcılık?

Dedikodunun olduğu yerde susmak mı?

Bir ayet üzerinde düşünmek mi?

Ahireti hatırlamak mı?

Günahlarımızı konuşup başkalarının günahlarını konuşmaktan vazgeçmek mi?

Eğer bunlar sıkıcılıksa…

Varsın sıkıcı olalım.

Birbirimizin kalbine dünyadan bir yük değil, ahiretten bir hatırlatma bırakalım.

Kime göre, neye göre olduğunu da biraz düşünelim.

Çünkü belki de dünyanın “sıkıcı” dediği bazı sohbetler, ahirette insanın en çok hatırlamak isteyeceği sohbetler olacaktır.

Ve belki bir gün geriye dönüp baktığımızda şunu anlayacağız:

Hayatımızı güzelleştiren sohbetler, bizi en çok eğlendirenler değil; bizi Allah’a en çok

yaklaştıranlardı.

İnşallah…

Selam ve dua ile.

  • Related Posts

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    “İyiyim ya, bildiğin gibi…” :)

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın