Selamun aleykum
Hiç bir zaman kalabalıkların insanı olamadım.
Belki de yaradılışım böyleydi.
İnsanların toplandığı, herkesin aynı şeyi yaptığı yerlerde kendimi her zaman rahat hissedemedim.
Bir kenarda durup seyretmeyi, düşünmeyi, kendi içimde tartmayı tercih ettim.
Mesela insanlar bir araya gelir, Kur’an-ı Kerim okurlar.
Elbette bunda çok çok güzellik vardır .
Kur’an’ın okunduğu yerde rahmet vardır, bereket vardır.
Meleklerin sevap yazdığına inanırız.
Ben de o güzelliği inkâr etmem.
Ama benim nasibim çoğu zaman başka türlü oldu.
Evimin sessizliğinde, heceleye heceleye beş ayet, bazen altı ayet okumak…
Belki düzgün okuyamadım, belki yavaş okudum.
Ama o birkaç ayeti okurken kalbimin Allah’a yöneldiğini hissettim.
Ramazanlarım da öyleydi.
Herkes birbirini iftara davet ederken, çocuklarımla kendi evimizde kaynattığımız
çorbayı içerek iftar etmeyi çok sevdim.
Soframız belki gösterişli değildi ama bana huzur veriyordu.
Ve her defasında:
Elhamdülillah…diyordum.
Çünkü bazen insanın aradığı huzur büyük kalabalıklarda değil, evinin sessizliğinde, bir
tas çorbada, birkaç ayette ve Allah’a açılan küçücük bir yürekte saklı olabiliyor.
Ben grupları da hiçbir zaman tam anlayamadım.
Tarikatlar, cemiyetler, farklı dinî oluşumlar…
İnsanların bir araya gelmesine karşı değilim.
Hatta Allah rızası için bir araya gelen, birbirine iyiliği hatırlatan, Kur’an’ı ve güzel ahlakı
öğreten insanların beraberliğinde elbette güzellik vardır.
Ama benim zihnimde hep bir soru dolaşıyor:
Bu beraberliğin merkezinde kim var?
Allah mı?
Yoksa zamanla insanlar mı?
Çünkü insanın en büyük imtihanlarından biri belki de yaptığı güzel şeyin içinde
kendisini kaybetmesidir.
Allah için yola çıkıp sonra kendi grubunu öne çıkarmak…
Kendi anlayışını tek doğru görmek…
Kendi hocasını, kendi cemaatini, kendi çevresini diğerlerinden üstün tutmak…
Bunlar bana hep düşündürücü geliyor.
Çünkü Allah’a giden yolda insanın büyümesi gerekirken, insanın kendisini büyütmesi ne kadar doğru olabilir?
Ben hacca da gittim. Milli Görüş’le gittim.
Diyanet’te de bir yakınımı ziyarete gittim.
Yolda, asansörde, herhangi bir yerde karşılaştığım Müslümana:
“Selamün aleyküm.”diyorum.
Karşılığında:“Merhaba.” deniliyor.
Merhaba demek elbette kötü değil.
Güzel bir kelime.
Ama insan Medine’yi düşünmeden edemiyor.
Allah Resûlü’nün selamı yaymayı tavsiye ettiğini düşününce, insanın gönlünden bir şey geçiyor:
Biz neyi kaybettik de birbirimize selam vermek ve almak bile bu kadar zorlaştı?
Sonra bazı dinî sohbetlere, derslere katıldım.
İnsan bir şey öğrenmek istiyor.
Allah’ı daha iyi tanımak, dinini daha doğru anlamak istiyor.
Ama orada kibir görürse…
Birinin diğerine tepeden baktığını görürse…
“Ben biliyorum, sen bilmiyorsun” havasını hissederse…
İşte o zaman içimden bir ses:
Burada ne öğreniyoruz? diye soruyor.
Çünkü bana göre din insanı Allah’a yaklaştırırken aynı zamanda insanlara karşı yumuşatmalı.
Daha merhametli yapmalı.
Daha mütevazı yapmalı.
Daha güzel konuşan değil, daha güzel davranan bir insan haline getirmeli.
Hâlâ çok şeyi bilmiyorum.
Hatta bazen tek başıma bir konuyu anlamaya çalışırken zorlanıyorum.
Keşke din bilgisi kuvvetli, samimi, bildiğini karşısındakini küçümsemeden anlatan
biriyle karşılaşsam da sorularımı sorsam, düşüncesini öğrensem diyorum.
Ama böyle bir insanla karşılaşmak henüz nasip olmadı.
Yine de aramaktan vazgeçmiyorum.
Çünkü benim aradığım bir grubun içine girmek değil.
Ben en güzel doğruyu arıyorum.
Bir yere ait olmak değil.
Allah’a ait olmanın ne demek olduğunu anlamaya çalışıyorum.
Bir cemaatin büyüklüğü beni etkilemiyor.
Bir insanın etrafındaki kalabalık da…
Sahip olduğu makam da…
Malı, mülkü, itibarı da…
Beni asıl düşündüren şey şu:
Bütün bunlar insanı Allah’a yaklaştırıyor mu?
Çünkü ticaretin de İslam’da yeri var.
Helal kazancın da yeri var.
Mal sahibi olmak da günah değil.
Ama bazı dinî yapıların sahip olduğu büyük mal varlıklarını görünce insan ister istemez düşünüyor:
Bunlar bu dünyada kalıcı olduklarını mı düşünüyorlar?
Oysa insanın dünyada kurduğu en büyük yapı bile bir gün geride kalacak.
Evler kalacak.
Binalar kalacak.
Paralar kalacak.
İsimler bile zamanla unutulacak.
Ama insanın Rabbiyle arasındaki bağ…
İşte insanın asıl meselesi belki de o.
Ben bazen düşünüyorum:
Belki kuvvetli mümin olmak, çok kalabalıkların içinde görünmek değildir.
Belki kuvvetli mümin, kimse görmediğinde de Allah’tan utanandır.
Belki kuvvetli mümin, kendisini başkasından üstün görmeyendir.
Belki kuvvetli mümin, selamı esirgemeyendir.
Belki kuvvetli mümin, kendisine verilen nimeti başkasının yüzüne vurmayan, bildiğiyle kibirlenmeyen, bilmediğini sormaktan utanmayandır.
Ve belki de en önemlisi…
Allah’ı sevdiğini söylemekten önce, Allah sevgisinin hayatında nasıl göründüğüne bakandır.
Ben kalabalıkları küçümsemiyorum.
Birlikte Kur’an okuyanları da…
Bir araya gelip Allah’ı ananları da…
Dinini öğrenmek için çabalayanları da…
Hepsinin içinde çok güzel insanlar olduğuna inanıyorum.
Sadece kendim için bir ölçü arıyorum.
Ve o ölçünün çok basit olması gerektiğini düşünüyorum:
Allah var mı merkezinizde?
Eğer varsa, ne güzel…
Ama insan varsa;
insanın adı, makamı, grubu, gücü, itibarı Allah’ın önüne geçiyorsa…
İşte orada durup yeniden düşünmek gerekiyor.
Çünkü benim gönlüm şunu istiyor:
Bir insanla karşılaştığımda onun önce hangi gruptan olduğunu değil, nasıl bir insan olduğunu görebileyim.
Bir Müslümanın yanında kendimi küçük hissetmeyeyim.
Bir hocanın yanında soru sormaktan korkmayayım.
Bir cemaatin içinde bulunuyorsam, Allah sevgim artsın.
Kur’an okuduğumda sadece dilim değil, kalbim de okusun.
Ve bütün bunların sonunda insanlar beni beğensin diye değil…
Allah benden razı olsun diye yaşayabileyim.
Belki benim aradığım şey budur.
Kalabalık değil…
Huzur.
Çok söz değil…
Hakikat.
İnsanların beni görmesi değil…
Allah’ın beni görmesi.
Ve hayatımın en başında, en sonunda, her şeyin üzerinde tek bir sevgi:
Allah sevgisi.
Çünkü insanın en büyük imtihanlarından biri, yaptığı güzel şeylerin içinde fark etmeden kendisini öne çıkarması olabilir.
Allah için başlayan bir yolculukta, zamanla kendi grubunu, kendi anlayışını, kendi hocasını veya kendi
çevresini merkeze koymak…
Bunlar beni düşündürüyor.
Selamün aleyküm...
Rabbim hepimizin dualarını kabul etsin, gönüllerimize huzur, evlerimize bereket, hayatımıza hayır ve güzellikler nasip etsin.
🌷 Allah hepimizi sevgisinden, merhametinden ve rahmetinden mahrum bırakmasın.
Dualarımız hepimiz için olsun, Rabbim hepimize hayırlısını nasip etsin.
🌸 Cumanız mübarek olsun. 🌸