Sabah saat sekiz buçuk…
Biz istasyonda sarı otobüsü bekliyoruz. Aydın Şehir Hastanesi’ne gideceğiz.
Birkaç dakika sonra uzaktan sarı otobüs göründü.
“İşte geliyor!” dedik.
Otobüs geldi ama içine bir baktık ki ne görelim…
Yer bulmak mümkün değil!
İnsanlar tıkış tıkış.
Ayakta duranlar birbirlerine neredeyse “Günaydın komşu” diyecek kadar yakın.
Arkadaşıma baktım:“Buna binmeyelim.
Şehir dolmuşunu bekleyelim,” dedim.
Beş dakika sonra Aydın’a giden bir dolmuş göründü.
Sarı otobüse nazaran dolmuşta oturacak yer bile bulduk.
“Oh be!” dedik.
Fakat daha biz yerimize doğru dürüst oturamadan dolmuş doldu.
Ben de kendi kendime, “Tamam, şimdi artık kapılar kapanır,” diye düşünürken dolmuş yol
üzerinde durup yolcu almaya devam etti.
Bir kişi bindi, yer buldu.
Bir başkası bindi, o da yer buldu.
“Yahu,” dedim, “bu dolmuşta görünmeyen koltuklar mı var?”
Neyse 🙂
Meğer yolcuların çoğu işe gidiyormuş.
Yol üzerinde iş yerlerinin, fabrikaların ve çeşitli firmaların bulunduğu yerlerde birer ikişer inmeye başladılar.
Çoğu da bayandı.
Bazıları ilçelerden binmişti, bazıları ilçelerde inecekti.
İndikleri yerlere bakınca kendi kendime:“Demek buralarda çalışıyorlar,” diye düşündüm.
Sabahın erken saatlerinde evlerinden çıkıyor, dolmuşa biniyor ve işlerinin yolunu tutuyorlardı.
Birden kendimi onların yaşında olduğum yıllarda buldum.
Ben de o zamanlar yabancı bir ülkede, yabancı bir şehirde, yabancı insanların arasında çalışıyordum.
Sabahları erkenden evden çıkar, işe gitmek için yollara düşerdim.
Trenden inip metroya bindiğim günler oldu.
Bazen otobüsle, bazen tramvayla işe gittim.
Çalıştığım yerlerin bazıları evime yakındı ama bazıları hayli uzaktı.
Bir ulaşım aracından diğerine geçer, bazen uzun süre yolculuk yapardım.
Sabahın telaşı içinde işe yetişmeye çalışırken etrafımdaki insanların yüzlerine bakardım.
Hepsinin bir hikâyesi vardı.
Kiminin aklında işi, kiminin evde bıraktığı çocukları, kiminin yetiştirmesi gereken bir işi…
Benim de kendi telaşlarım vardı.
Şimdi yıllar sonra, Aydın’a giden bir dolmuşun penceresinden dışarı bakarken o günler birden gözümün önünden geçti.
Gülümsedim.
“Vallahi,” dedim içimden, “bunlar benden daha şanslı.”
“Neden?” diye sordum yine kendime.
“Çünkü kendi memleketlerinde, kendi dolmuşlarında, kendi insanlarının arasında işe gidiyorlar.”
Sonra yine kendime güldüm.
“Ha şunu da unutma,” dedim.
“Önce kendi hâline acı sen!”
“Onlar en azından kendi memleketlerinde çalışıyorlar.
Sen sabahın köründe evinden çıkıyor, trene biniyor, trenden inip metroya geçiyor, bazen otobüse,
bazen tramvaya binerek yabancı bir şehirde, yabancı insanların arasında işe gidiyordun.”
Gerçekten de öyleydi.
O yıllarda işe gitmek benim için sadece bir yerden başka bir yere gitmek değildi.
Her sabah ayrı bir yolculuktu.
Ayrı bir telaştı.
Ayrı bir mücadeleydi.
Şimdi ise aradan yıllar geçmiş.
Bir dolmuşun içinde, işe yetişmeye çalışan insanları seyrederken kendi gençliğimi hatırladım.
Onlara bakarken aslında biraz da kendimi gördüm.
Hayat ne garip…
İnsan gençken yaşadığı günlerin kıymetini bazen anlayamıyor.
Aydın’a geldiğimizde dolmuş şoförüne sordum:
“Şehir Hastanesi’nin önünden geçiyor musunuz?”
“Hayır,” dedi. “Ama sizi kolay gideceğiniz bir yerde indiririm.”
İçim hiç sıkılmadı. Adamın sesinde öyle bir güven vardı ki, “Tamam, bu bizi bir şekilde ulaştırır,” dedim.
Nitekim öyle de oldu.
Bizi indirdiği yerde hangi şehir içi dolmuşa bineceğimizi de söyledi.
“Şurada bekleyin, hastaneye götürür.”
Aynen dediğini yaptık.
Kısa bir süre sonra kendimizi Aydın Şehir Hastanesi’nin önünde bulduk.
Şehir Hastanesi’ni ilk gördüğümde gözlerime inanamadım.
“Sanki şehrin ortasına saray dikmişler!” dedim içimden.
Boylu boyunca uzanan koskoca bir hastane…
Etrafında daha doğru dürüst ev bile yok.
Hastaneye bakarken kendi kendime:
“Buralara hastane yapılmış ama evler daha hastaneyi ziyarete gelmemiş,” diye düşündüm.
Biraz uzaktan baktık, biraz yakından süzdük.
Yeni olmanın güzelliği daha dışarıdan kendini belli ediyordu.
Tertemiz…
Işıl ışıl…
Düzenli…
İnsanın içine ferahlık veren bir görüntüsü vardı.
Sonra içeri girdik.
Bekleme salonları geniş ve ferah. Her şey düzenli. Sandalyeler bile öyle güzel ve temiz ki insanın oturası geliyor.
Bir an Nazilli Devlet Hastanesi’nin acil servisi aklıma geldi.
İster istemez bir karşılaştırma yapacak oldum.
Sonra hemen kendimi toparladım:
“Tamam Hakime,” dedim içimden, “burası başka. Karşılaştırma yapma!”
İnsan bazen gördüğü yeni ve güzel bir şey karşısında, daha önce yaşadıklarını ister istemez hatırlıyor.
Ama bu kez susup etrafa bakmayı tercih ettim.
Sonuçta daha hastaneye yeni gelmiştik.
Önce bir görelim bakalım, dedim.
Dışarıdan saray gibi görünen bu koca hastanenin içinde bizi neler bekliyordu?
Devami var:)