Nankörlük de bir yere kadar.

Geçen hafta Aydın Şehir Hastanesi’ne girdim.

İçeri adımımı atınca bir an durdum.

Temiz, düzenli, modern…

Ama benim gözüm binada değil, geçmişte kaldı.

Çocukluğum geldi aklıma.

Ninemin incir bahçesi…

Tek odalı taş evimiz…

Sabahın köründe hastane yoluna düşen annem ve teyzelerim…

Bozdoğan’dan Aydın’a gelmek bile başlı başına bir maceraydı.

İncir parası varsa otobüs.

Yoksa tren.

Bugün kulağa biraz tuhaf geliyor değil mi?

Ama bizim gerçeğimiz buydu.

Hasta annem yanında küçücük çocuğuyla hastaneye yetişmeye çalışacak, bir yandan da yol parasını hesaplayacak…

Sonra hastanede sıra bekleyecek…

Saatler geçecek…

Ben de çocuk halimle bütün bunların içinde hastane koridorlarında dolaşacağım.

Hatta on beş günden fazla hastanede yattığım zamanlar olacak.

Şimdi biri çıkıp,

“Eskiden de hastane vardı.”

diyebilir.

Elbette vardı.

Kim hastane yoktu diyor?

Mesele dört duvarın varlığı değil.

Mesele o dört duvarın içindeki hizmete ulaşabilmek.

Bugün randevu sistemi var.

Modern şehir hastaneleri var.

Uzaktan gelen hastalar için çeşitli kolaylıklar var.

Diyaliz hastalarının ulaşımında ambulans hizmetlerinden yararlanılıyor.

Yani dün “Aydın’a nasıl gideceğiz?” diye düşündüğümüz yerde, bugün “Hangi hizmetten nasıl yararlanacağız?” diye konuşuyoruz.

Şimdi burada ilginç bir durum ortaya çıkıyor.

Bazıları yapılan her şeye itiraz ediyor.

Hastane yapılmış:

“Ne var bunda?”

Randevu sistemi gelmiş:

“Zaten olması gerekiyordu.”

Ulaşım kolaylaşmış:

“Devletin görevi.”

Hizmet artmış:

“Bunlar normal.”

Evet kardeşim.

Normal.

Zaten devletin görevi.

Ama madem devletin görevi, geçmişte neden bunların birçoğu bu kadar zor yaşanıyordu?

İşte insanın burada kafası biraz karışıyor. 🙂

Devletin yaptığı hizmeti eleştirmek demokratik haktır.

Ama yapılan hizmeti küçümsemek için geçmişi de silmek gerekiyor.

Ben silemem.

Çünkü ben o günleri yaşadım.

İncir parasını yol parasına çeviren annemi gördüm.

Sabahın köründe hastane kapısına gidenleri gördüm.

Saatlerce sıra bekledim.

Hastane yatağında yattım.

O yüzden bugün bir hastaneye girip gördüğüm değişikliği, sırf siyasi sebeplerle “Yok canım, hiçbir şey değişmedi” diyecek değilim.

AK Parti’yi sevmeyebilirsin.

Erdoğan’ı sevmeyebilirsin.

Hükümeti eleştirebilirsin.

Oyunu başka partiye verebilirsin.

Bunların hepsi siyasettir.

Ama bir hastanenin temizliğini, binanın modernliğini, sağlık hizmetindeki kolaylığı gördüğünde de insanın söyleyebileceği basit bir cümle var:

“Evet, burada bir değişim olmuş.”

Bunu söylemek insanı bir gecede AK Partili yapmıyor. 🙂

Merak etmeyin.

Bir hastaneyi beğendiniz diye parti üyelik kartı kapınıza gelmiyor.

Bir ambulans hizmetinin hastaya kolaylık sağladığını kabul edince de siyasi görüşünüz elinizden alınmıyor.

Ama tam tersine…

Sırf sevmediğiniz bir hükümet yaptı diye gördüğünüz her şeyi inkâr ederseniz, siyaseti değil, kendi hafızanızı cezalandırmış olursunuz.

Benim hafızam hâlâ yerinde.

Bozdoğan’dan Aydın’a giden yolu hatırlıyorum.

Otobüsü hatırlıyorum.

Treni hatırlıyorum.

İncir parasını hatırlıyorum.

Annemin telaşını hatırlıyorum.

Hastane sırasını hatırlıyorum.

Bugün de Aydın Şehir Hastanesi’nin kapısından girip gördüğümü hatırlıyorum.

O yüzden kim ne derse desin, ben gördüğümü söylerim.

Eksik varsa eleştiririm.

Yanlış varsa söylerim.

Ama doğru yapılan bir şeyi de sırf siyasi tarafım başka diye inkâr etmem.

Çünkü insanın siyasi görüşü değişebilir.

Partisi değişebilir.

Oy tercihi değişebilir.

Ama geçmişi değiştiremez.

Ve bazen geçmişi hatırlamak için tek gereken şey…

Bir hastanenin kapısından içeri girmektir.

Bari onu da görmeyelim mi? 🙂

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın