Siz hiç Bozdoğan’ı gördünüz mü?

Daha önce tanıdığımız doktorun bürosunu aradık.

Yanımdaki arkadaşım sayesinde doktora ulaşmamız hiç zor olmadı.

Bekleme sırası derken çok da beklemedik. Doktor bizi güler yüzle karşıladı.

Üstelik çok güzel haberler verdi.

Sevindik tabii.

Tam kendi kendimize, “Oh be! Bugün işlerimiz kolay bitecek galiba,” derken arkadaşım ayağının şiştiğini söyledi.

Doktor da:

“Bir de kalp-damar cerrahisine görünsün,” dedi.

Biz yine umutlandık.

“Tamam,” dedik, “onu da hallederiz.”

Kalp-damar cerrahisinin yolunu tuttuk.

Doktorun bir boşluğunda bakacağını söylediler.

Sekreter hanım bizi içeri yönlendirdi.

Numaramızı aldık ve bekleme salonunda oturmaya başladık.

Bekliyoruz…

Bekliyoruz…

Bir süre sonra hastaneyi yavaş yavaş ezberlemeye başladık.

Koridorlar tanıdık gelmeye başladı.

Derken bekleyişin sonlarına doğru telefon geldi.

Biz telefonla konuşurken sıra numaramız geçmiş!

Telefonu hemen kapattık.

“Şimdi ne yapacağız?” diye birbirimize baktık.

Oradaki görevli bizi aldı, numaraların işlem yapıldığı yere götürdü.

“Bunların numarası geçmiş. Hemen geçirelim,” dedi.

Geçirmeseydiniz bize  ne  gibi gibi ifadeler  yok yüzlerinde;  

Biz de şaşırdık.

İçimden:

“Bunları bizim söylememiz gerekmiyor mu?” diye düşünürken görevli fişi elimizden aldı ve bizi ultrason yapılacak yere gönderdi.

Kapının önünde bir kadın çocuklarıyla birlikte bekliyordu.

Boşluk olursa kendisinin girmek istediğini söylüyordu.

Tam o sırada bizi görünce kadının yüz ifadesi bir anda değişti.

Meğer bizim arkadaşın ultrason işi araya girivermiş!

Kadının yüzüne bakınca içimden:

“kusura bakma… Bugün şans bizden yana,” dedim.

Ve işte o anda beklenen Bozdoğan hikâyesi başladı.

Bozdoğan Nerede?

Ultrasondan sonra yeniden kalp-damar cerrahisinin kapısına geldik.

Doktor ameliyata girmiş.

Biz yine bekliyoruz.

Bu arada hastaneyi iyice gezmeye başladık.

Doktorlarla karşılaşıyoruz.

Onlar da hastaneyi tanımak için geziyorlarmış.

Yeni hastane olunca yalnız biz değil, doktorlar da bazen “Şimdi neredeyiz?” diye dolaşıyor demek ki!

Hastalar, doktorlar, temizlik görevlileri…

Kimle konuşsak birbirimize güzel dileklerde bulunuyoruz:

“Allah şifa versin.”

“Allah kolaylık versin.”

“Geçmiş olsun.”

Herkes güler yüzlü, herkes nazik.

Derken tekrar doktorun kapısına geldik.

Ben sandalyede oturuyorum. Arkadaşım doktorun odasına girecek.

Sekreter hanım:

“Doktorun ne zaman geleceği kesin değil,” dedi.

Ben de sordum:

“Gelir mi?”

“Gelebilir,” dedi.

Ben de sekreter hanıma dönüp:

“Kızım, biz Nazilli’den geldik. Bugün şu işimizi halledebilsek çok iyi olacak.”

“Tamam teyze,” dedi. “Ben size haber vereceğim.”

İşte o anda yeniden beklemeye başladık.

Bir süre sonra içeride hamile bir kadın bir şeyler anlatıyordu.

Kapının dışında da atmis  yaşlarında bir beyefedin bekliyordu.

Adam, içeride konuşulanları duymuş olacak ki birdenbire bize döndü:

“Mustahak bunlar!” dedi. “Az bile yapıyorlar. Böyle hareketleri hak ediyoruz.”

“Ben kaç senedir aynı ilacı kullanıyorum.

Beni Bozdoğan’a gönderdiler!”

Ben içimden:

“Allah Allah… Aydın’da doktor kalmadı mı da Bozdoğan’a gönderiyorlar?” dedim.

Adam devam ediyor:

“Düşünebiliyor musun? Bunca senedir yazdıkları ilacı yazması için beni Bozdoğan’a gönderecekler!”

Benim kafamda ise bambaşka bir Bozdoğan canlandı.

“Bozdoğan acaba Karadeniz’de bir yer mi?” diye düşündüm.

“Doğu Anadolu’da uzak bir yerde mi?”

Çünkü adam öyle anlatıyordu ki sanırsın Aydın’dan değil, dünyanın öbür ucundan bahsediyor!

Dayanamadım, adama sordum:

“Siz hiç Bozdoğan’ı gördünüz mü?”

“Hayır,” dedi.

“Biz oradan geliyoruz. Bozdoğanlıyız.”

Adam bir durdu.

“Annem de Bozdoğan’ın bir köyündendir,” dedim. “Bozdoğan çok güzel yerdir.”

Adam hemen:

“Eee?” dedi.

Sanki “Ben çirkin dedim mi?” der gibi baktı.

Ben de:

“Yok, ben teselli olsun diye söyledim,” dedim.

Çünkü adamın derdi Bozdoğan’ın güzel olup olmaması değildi.

Adamın derdi, Aydın’dan Bozdoğan’a gönderilmekti!

İçimden de:“Hiç olmazsa ilaç için gitmişken Bozdoğan’ı da görmüş olursun.

Hem Bozdoğan güzelmiş diye düşünürsün,” diye mirildandim

Sonra adamın suratına bakınca kendime geldim.

“Haklısınız,” dedim. “Vatandaşa eziyet gerçekten.”

Adam biraz sonra gitti.

Arkadaşım hemen bana döndü:

“Hakime, sen de amma yaptın! Adam burnundan soluyor, sen ‘Bozdoğan’ı gördün mü?’ diyorsun!”

“Ne yapayım ” dedim. “Teselli etmeye çalıştım!”

İkimiz de başladık gülmeye.

Hem de öyle böyle değil…

Munzur munzur!

Hastanede Son Macera: İki Dere Bir Arada!

Biz hâlâ kalp-damar cerrahını bekliyoruz.

Bu sırada bir kadın yanıma yaklaştı.

Konuşma şekli biraz uykulu, biraz dalgın…

“Burası ruh ve sinir hastalıkları, beyin bölümü mü?” diye sordu.

Ben de:“Yok,” dedim, “burası kalp-damar cerrahisi.”

Kadın bir an yüzüme baktı.

“İki kapı sonrası sizin dediğiniz bölüm,” dedim.

“Biz artık hastaneyi ezberledik,” dedik

Ben de gülerek:

“Sağ olsunlar,” dedim içimden. “Biraz daha beklersek hastanede rehber olarak işe başlayacağız.”

Aydın Şehir Hastanesi’nden Ayrılırken

O gün hastanede neredeyse herkesle konuştuk.

Hastalarla, doktorlarla, sekreterlerle, temizlik görevlileriyle…

Kimseyi kırmadan, dökmeden, güzel güzel konuşarak işlerimizi hallettik.

Herkesin birbirine söylediği en güzel cümle de aynıydı:

“Allah şifa versin.”

Gerçekten de hastanede karşılaştığımız insanların çoğu güler yüzlü, samimi, terbiyeli ve yardımseverdi.

Doktorlar sabırlıydı.

Memurlar güler yüzlüydü.

Çalışanlar nazikti.

Hatta biz hastaneyi gezerken doktorlara rastladık.

Onlar bile yeni oldukları için hastaneyi tanımaya çalışıyorlarmış.

Anladık ki yalnız biz değil, doktorlar da hastanede zaman zaman:“Acaba şimdi neredeyiz?” diye dolaşıyor!

Sonunda düşündüm:Sabah sarı otobüse binemedik.

Dolmuşa bindik.

Dolmuşta herkes yer buldu.

Aydın’a geldik.

Hastaneyi aradık.

Doktor aradık.

Koridorları ezberledik.

Ultrasona girdik.

Numaramız geçti, yeniden numara aldık.

Bir amcayla Bozdoğan’ın turistik değerini tartıştık.

Bir kadına kalp-damar cerrahisinin yerini tarif ettik.

Ve bütün bunların sonunda hastaneden yüzümüz gülerek çıktık.

İnsan bazen bir hastaneye yalnızca muayene olmaya gitmiyor.

Biraz da hayat görmeye gidiyor.

Ben de o gün Aydın Şehir Hastanesi’nde sadece doktorları değil, insanları gördüm.

Sabahın köründe işe giden kadınları…

Kendi memleketinde, kendi dolmuşunda ekmek peşinde koşan insanları…

Doktorları…

Hastaları…

Ve “Beni Bozdoğan’a gönderecekler!” diye dünyası başına yıkılmış gibi anlatan o amcayı…

Kendi kendime gülerek düşündüm:

“Adam haklı mıydı?”

Haklıydı.

“Ama Bozdoğan da gerçekten güzeldir be amca!”

Aydın’a yolunuz düşerse ve hastaneye gitmeniz gerekirse, Allah kimseyi hasta etmesin.

Ama işiniz düşerse de korkmayın.

Aydın Şehir Hastanesi güzel, temiz ve düzenli.

İnsanları da güler yüzlü.

Allah doktorlara, hemşirelere, memurlara, temizlik görevlilerine ve bütün çalışanlara kolaylık versin.

Allah onları da bizleri de dertten, hastalıktan uzak etsin.

Ama bir daha biri bana:

“Beni Bozdoğan’a gönderdiler,” derse…

Bu defa hiç sormayacağım:

“Bozdoğan’ı gördün mü?”

Çünkü arkadaşımın dediği gibi:

“Hakime, sen de amma yaptın!”

Yazımız bitmeden önce bir özet geçeyim mi? 

Şaka şaka!…

Konu bir kez daha anlatılmayacak.

Yazı zaten bitti! 

Siz de hemen ciddiye alıyorsunuz.

Biraz şakadan anlayın canım! 🙂

Hem hâlinize şükredin; sadece okuyorsunuz.

Bir de dinlemek zorunda kalsaydınız, vay hâlinize!  

Selam  ve dua ile  

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın