Bazen hepimiz yoruluyoruz.
Hayatın telaşından, insanların beklentilerinden ve kendimizden…
Başkalarına gösterdiğimiz anlayışı çoğu zaman kendimize gösteremiyoruz.
Hata yaptığımızda kendimizi suçluyor, yorulduğumuzda dinlenmeye izin vermiyoruz.
Oysa insanız; bazen yorulabilir, hata yapabilir ve yeniden başlayabiliriz.
Allah bizim hâlimizi, söyleyemediklerimizi ve içimizden geçenleri biliyor.
Dinimiz bize kendimize zulmetmeyi değil; dengeyi, sabrı, şükrü ve gerektiğinde dinlenmeyi öğretiyor.
Dünya hayatı geçici. İnsanların düşünceleri, övgüleri ve eleştirileri de geçici.
Bu yüzden kendimizi sürekli başkalarıyla kıyaslamak ve herkese kendimizi ispat etmeye çalışmak
yerine, Rabbimizle olan bağımıza önem vermeliyiz.
Hata yaptığımızda Allah’tan uzaklaşmak yerine O’na dönmeliyiz.
Çünkü tövbe ve dua kapısı açıktır.
Kusursuz olmak zorunda değiliz; önemli olan her düştüğümüzde yeniden Rabbimize yönelmektir.
Bazen durmaya, nefes almaya, dinlenmeye ve hayatın küçük güzelliklerinin farkına varmaya ihtiyacımız var.
Kısacası; kendimize karşı biraz daha merhametli olalım, dünyayı gözümüzde büyütmeyelim ve ne kadar
yorulursak yorulalım Rabbimizin rahmetinden umudumuzu kesmeyelim.
Biz kusursuz kullar değiliz. Rabbine dönmeye çalışan kullarız.
Devam