Selamun aleykum:)
Peygamber Efendimiz (sav) şöyle buyurmuştur:“Her doğan fıtrat üzere doğar. Sonra anne
ve babası onu Yahudi, Hristiyan veya Mecusi yapar.”
Bu hadis bize çok ağır bir hakikati hatırlatır: Çocuk dünyaya tertemiz gelir.
Fakat büyüdüğü ev, gördüğü davranışlar, duyduğu sözler ve karşılaştığı insanlar onun
karakterinin şekillenmesinde büyük bir rol oynar.
Fıtrat çok önemli bir kavramdır.
Çünkü çocuğun önüne ne koyarsanız, çoğu zaman ondan izler taşımaya başlar.
Anne ve baba sürekli dedikodu yapıyorsa, çocuk dedikoduyu normal görür.
Evde sürekli kavga ve geçimsizlik varsa, çocuk sevgiyi değil çatışmayı öğrenir.
Baba küçücük bir nimeti bile paylaşmaktan kaçınıyor, çorbayı bile cimrilikle ölçüyorsa, çocuk cimriliği hayatın bir parçası sanabilir.
Baba başkasının namusuna ve şerefine göz dikiyorsa, çocuk bundan yanlış bir ahlak anlayışı öğrenebilir.
Anne insanların arkasından konuşuyor, iftira atıyor ve bunu sıradan bir davranış gibi yapıyorsa,
çocuk da zamanla bunun normal olduğunu düşünebilir.
Çocukların kulağına söylediğiniz sözlerden çok, gözlerinin önünde yaptığınız davranışlar yerleşir.
Çocuğa “Yalan söyleme” deyip onun yanında yalan söylerseniz, çocuk sizin sözünüzü değil davranışınızı öğrenir.
“Dedikodu yapma” deyip akşamları insanların arkasından konuşursanız, çocuk nasihatinizi değil sizi örnek alır.
“İnsanlara saygılı ol” deyip evin içinde eşinize, anne-babanıza veya başkalarına hakaret ederseniz, çocuk saygıyı değil hakareti öğrenir.
Çünkü çocuk, ailesinin söylediklerinden önce ailesinin yaşadığı ahlakı öğrenir.
Fakat burada çok önemli bir başka gerçek daha vardır:
Her çocuk, ailesinin hatalarının mahkûmu değildir.
Allah bazen bir çocuğun karşısına öyle bir insan çıkarır ki, o insan çocuğun hayatında bir dönüm noktası olur.
Bir arkadaşının annesi veya babası…
Bir öğretmeni…
Bir hocası…
Bir komşusu…
Bir arkadaşı…
Belki hayatının bir döneminde karşılaştığı tek bir insan…
O kişi çocuğa başka bir hayatın mümkün olduğunu gösterebilir.
Çocuk kendi ailesinde görmediği merhameti başka bir evde görebilir.
Kendi evinde görmediği saygıyı öğretmeninde görebilir.
Kendi ailesinde duymadığı güzel sözleri bir hocasından duyabilir.
Kendi çevresinde görmediği dürüstlüğü bir arkadaşında görebilir.
Ve o çocuk bir gün dönüp kendisine şöyle diyebilir:
“Ben böyle olmak zorunda değilim.”
İşte bazen Allah, bir insanı başka bir insanın hayatına vesile eder.
Bu yüzden bir çocuğun karşısına çıkan güzel insanların değeri küçümsenmemelidir.
Belki siz bir öğretmen olarak yalnızca ders anlattığınızı düşünüyorsunuz; fakat bir çocuğun
hayatında yıllarca taşıyacağı bir ahlakın temelini atıyor olabilirsiniz.
Belki bir arkadaşınızın çocuğuna gösterdiğiniz küçücük bir merhamet, onun insanlara bakışını değiştirecek.
Belki söylediğiniz tek bir güzel söz, yıllarca zihninde kalacak.
Belki ona verdiğiniz bir örnek, ailesinden öğrendiği yanlış bir davranışın zincirini kıracak.
Çünkü bir çocuğu yetiştiren yalnızca anne ve babası değildir.
Çocuğun çevresindeki herkes onun dünyasına bir iz bırakır.
Bu nedenle anne ve babalar çocuklarına bakıp:“Bizim çocuğumuz neden böyle?”
diye sormadan önce kendilerine de bakmalıdır:
“Çocuğumuz bizi nasıl görüyor?”
Çünkü çocuk çoğu zaman sizin anlattığınız insan değil, sizin yaşadığınız insan olur.
Ve unutmayalım:
Çocuklar bizim sözlerimizin değil, davranışlarımızın şahitleridir.
Bugün onların yanında yaptığımız her davranış, yarın onların karakterinde karşımıza çıkabilir.
Bu yüzden çocuk yetiştirmek yalnızca bir evlat büyütmek değildir.
Bir insanın ahlakına dokunmaktır.
Bir karakter inşa etmektir.
Bir geleceğe iz bırakmaktır.
Ve bazen bir çocuğun hayatını değiştirmek için büyük şeyler gerekmez.
Doğru bir insan, doğru bir zamanda, doğru bir davranışla karşısına çıksın yeter.
Selam ve dua ile 🙂
Minik bir tavsiye“Saat 23.00 olmadan yatağa gir; bedenin de zihnin de sana teşekkür etsin. 🌙
Önce Uyu, Sonra Dünyayı Kurtarırsın! 🙂