Dünyanın neresindesiniz?
Hepinize hayırlı sabahlar… 🌿
Uzun zamandır yeni yazılar yazamadım.
Eski yazılarımdan birkaçını paylaşıyorum.
Belki de insanın bazı duyguları yeniden kelimelere dökebilmesi için biraz durması, biraz yaşaması, biraz da özlemesi gerekiyor.
Biz Türkiye’deyiz…
Allah’a şükür, yeniden ezanlara kavuştuk.
Ve ben bir kez daha anladım ki, ezan benim için hiçbir zaman sadece bir ses olmadı.
Ezanı duyduğumda yalnızca bir ses duymuyorum.
Bir memleket duyuyorum.
Çocukluğumu duyuyorum.
Cami avlularını, akşamüstlerini, Ramazanları, bayram sabahlarını, mahalleleri duyuyorum.
Ama hepsinden önemlisi…
Rabbimin bana yaptığı çağrıyı duyuyorum.
Altı ay boyunca gurbetteydik.
Ezan sesinden uzak kalınca, insanın alıştığını sandığı şeylerin aslında kalbinin ne kadar derininde olduğunu anlıyor.
Türkiye’ye geldiğimizden beri ezan okununca elimde ne varsa bırakıyorum.
Elektrikli süpürge çalışıyorsa kapatıyorum.
Kütüphanemi temizliyorsam ara veriyorum.
Yemek yiyiyorsam lokmalarımı yavaşlatıyorum.
Çünkü o birkaç dakika bana dünyanın hiçbir yerinde bulamadığım bir huzuru hatırlatıyor.
Sanki hayat bir anlığına susuyor…
Ezan
Ne kadar güzel bir çağrı bu…
Günde beş defa Rabbimiz bizi kendisiyle buluşmaya davet ediyor.
Düşünüyorum da…
Biz bazen bir insanın bizi aramasını, bizi merak etmesini, bizimle görüşmek istemesini ne kadar önemseriz.
Oysa Rabbimiz, günün beş ayrı vaktinde bizi huzuruna çağırıyor.
Belki de ezanın en büyük güzelliği burada.
O yalnızca duyulan bir ses değil…
İnsana nereden geldiğini ve nereye ait olduğunu hatırlatan bir çağrı.
Gurbette yaşayanlar bunu belki biraz daha farklı hissediyor.
Çünkü insan uzakta olunca, her şeyin kıymeti başka oluyor.
Bir ekmek kokusu…
Bir Türkçe kelime…
Bir bayrak…
Bir tanıdık yemek…
Bir memleket türküsü…
Ve bir ezan…
Bazen dünyanın en büyük özlemi, birkaç dakikalık bir ezan sesinin içine sığıyor.
Yurt dışında yaşayan nice insanın, bir caminin önünden geçerken ezan sesini duyup gözlerinin dolduğunu düşünüyorum.
Belki bir alışveriş merkezinin kalabalığında…
Belki bir arabanın içinde…
Belki yıllardır yaşadığı bir ülkenin sessiz bir sokağında…
Bir anda ezan sesi duyuyor.
Ve o ses, insanı binlerce kilometre uzağa götürüyor.
Anne babasına…
Çocukluğuna…
Memleketine…
Ve bazen hiç fark etmeden gözlerinden birkaç damla yaş süzülüyor.
Çünkü gurbet insana bazı şeyleri unutturmuyor; tam tersine, bazı şeylerin kıymetini öğretiyor.
Türkiye’de yaşayanlar belki ezanı her gün, beş vakit duydukları için zaman zaman alışabiliyorlar.
İnsan her gün yanında olan nimetin büyüklüğünü bazen fark etmiyor.
Oysa ezan sıradan bir ses değil.
O, bir şehrin ruhudur.
Bir milletin hafızasında yankılanan çağrıdır.
Minarelerden yükselip evlerin içine, sokaklara, yollara, dağlara yayılan bir hatırlatmadır.
Ve bize şunu söyler:
Dünya ne kadar yorarsa yorsun, dönüp geleceğin bir yer var.
Rabbine…
İşte belki bu yüzden ezanı duyunca içim huzurla doluyor.
Bazen de hüzünleniyorum.
Çünkü gurbet bana şunu öğretti:
İnsan özlediği şeyin sesini duyunca, özlemenin ne demek olduğunu daha iyi anlıyor.
Yolculuklarımızda şehirlerden geçerken bazen radyolar kapanıyor.
Ezan okunuyor.
Eşim, “Nasıl duydun hemen?” diye soruyor.
Gülümsüyorum.
Çünkü bazı sesleri kulak değil, kalp tanıyor.
Ve içimden sadece:
“Elhamdülillah…”
diyorum.
Altı ay sonra yeniden ezan seslerine kavuştuk.
Belki bir başkası için bu sıradan bir andır.
Ama benim için değil.
Çünkü ben artık biliyorum:
Ezanı özlemek, aslında Rabbine yapılan çağrıyı özlemekmiş.
Bir memleketi özlemekmiş.
Bir aidiyeti özlemekmiş.
Kalbinin bildiği, ruhunun alıştığı bir huzuru özlemekmiş.
Allah, dünyanın neresinde olursa olsun ezan sesini özleyen bütün gurbetçilere kavuşmayı nasip etsin.
Memleketinden, ailesinden, sevdiklerinden uzak olanların yollarını açık etsin.
Ve bizlere, her ezan okunduğunda onu ilk defa duyuyormuş gibi dinleyebilecek bir kalp nasip etsin.
Çünkü belki de mesele ezanı duymak değil…
Ezanın bize ne söylediğini hatırlamak.
Ve ben bugün bir kez daha şükrediyorum:
Ezan seslerine kavuştuk.
Elhamdülillah… 🤍