Neyse, kimseyi  kırgın değiliz ;)

Selamün aleyküm. 😊🌿

Ne akraba, ne arkadaş, ne de o meşhur kalabalık…

Bazen hayatın içinde her şey çok önemliymiş gibi görünür.

Herkes aileden, herkes kardeş, herkes candır.

Ama hayatın zor tarafına gelince bir bakarsın, kalabalık bir anda küçülmüş.

İnsan dara düşünce anlıyor kimin gerçekten yanında olduğunu, kimin sadece WhatsApp

gruplarında aktif kaldığını.

Gurbette zor bir gününde yanında kim vardı?

Bir kişi mi? Eyvallah, bir kişi.

İki kişi mi? Allah razı olsun, iki kişi.

Gerisi mi? Onlar da sağ olsun; uzaktan akıl verip yakından dedikodu taşıma görevlerini eksiksiz

yerine getirmişlerdir. 😊

Meğer herkesin bir işi, bir bahanesi, bir de uzun uzun anlatacak hikâyesi varmış.

İnsan bazen gurbeti kilometrelerle değil, zor zamanında yanında göremediği insanlarla ölçüyormuş.

Neyse, kimseyi  kırgın değiliz 😉

Sadece artık herkesin hayatımızdaki yerini daha iyi biliyoruz.

Kimisi gönlümüzde, kimisi listemizde, kimisi de bize hayatı öğreten ibretlik hatıralarımızda…

Çünkü kalabalık olmak marifet değilmiş.

Asıl mesele, ortalık dağıldığında kaç kişinin hâlâ yanında durduğunu görmekmiş.

Gerisi mi? Laf kalabalığı… Onu zaten bedavaya yapan çok. 😉

Neyse, konumuz da bu değil zaten.

Herkes kendi yolunda, hayat kendi akışında…

Biz de önümüze bakıp geçiyoruz. 😊

Çok da büyütmeye gerek yok, alt tarafı hayat işte.

Asıl konuya gelecek olursak…

Geçenlerde bir okuyucumuzun Yâsin Suresi okuduğunu fark ettim.

Allah razı olsun kendisinden.

Belki farkında bile değildir ama o güzel vesile, bana kendi ezberimi hatırlattı.

Rabbim bana da Yâsin Suresi’ni ezberlemeyi nasip etmişti.

Ben de kendi kendime, “Bir okuyayım bakalım,” dedim.

Başladım okumaya…

İlk sayfalar güzel gitti.

Fakat üçüncü sayfadan sonra bazı yerlerde zorlandığımı fark ettim.

İşte o an içimde bir burukluk oluştu.

İnsan, bir zamanlar ezberlediği ayetleri okurken zorlanınca üzülüyormuş.

Çünkü ezberlemek kadar, o ezberi korumanın da emek istediğini yeniden anlıyormuş.

Kur’an-ı Kerim’i ezberlemek ne güzel bir nasip….

Her ayetini ögrenmeyi çalismak , Rabbimizin kelamını gönülde taşımak tarifsiz bir huzur.

Elhamdülillah, bu güzel nimeti nasip eden Rabbime sonsuz şükürler olsun.

Ama ezberlediğimiz sureleri düzenli olarak tekrar etmezsek zamanla unutabiliyoruz.

Dilimizin alıştığı, zihnimize yerleştiğini düşündüğümüz ayetler bile tekrar

edilmeyince hafızamızdan uzaklaşabiliyor.

O an kendime biraz üzüldüm.

Rabbimin nasip ettiği bu güzelliği neden daha çok tekrar etmedim diye düşündüm.

Ama sonra anladım ki insanın kendindeki bir eksikliği fark etmesi de başlı başına bir nimettir.

Önemli olan hiç unutmamak değil, unuttuğunu fark ettiğinde yeniden dönüp sarılabilmektir.

İnşallah Rabbim nasip ederse, ezberlediğim bütün sureleri yeniden okumaya ve tekrar etmeye başlayacağım.

Unuttuklarımı hatırlamak, ezberimi kuvvetlendirmek ve gönlümde yer eden ayetlerle yeniden hemhâl olmak istiyorum.

Biraz üzüldüm, evet…

Ama olsun, sağlık olsun.

Belki de bu küçük mahcubiyet, benim için yeni bir başlangıcın kapısıdır.

Bazen insan, hayatın içinde pek çok şeyi kaybetmekten korkar da kendisine emanet

edilen en kıymetli şeylerden birini ihmal ettiğini fark edemez.

Ta ki bir gün durup kendi içine bakana kadar…

İşte ben de o gün biraz durdum ve kendime baktım.

Hayat bize insanları, yaşadıklarımızı, kırgınlıklarımızı ve eksiklerimizi zaman zaman hatırlatıyor.

Fakat bazı hatırlayışlar vardır ki insanı yalnızca geçmişe değil, asıl gitmesi gereken yola da

döndürür.

Benim için o gün, Yâsin Suresi’ni yeniden okumaya çalışırken yaşadığım duygu böyleydi.

Rabbim hepimize Kur’an’ı okumayı, anlamayı, ezberlemeyi ve ezberimizde muhafaza etmeyi nasip etsin.

Unuttuğumuzda yeniden hatırlamayı, uzaklaştığımızda yeniden yönelmeyi, ihmal ettiğimizde ise

kendimizi toparlayıp yeniden başlamayı nasip etsin.

Çünkü mesele yalnızca ezberlemek değil; gönlümüzü de Kur’an’dan uzak bırakmamaktır.

Bazen bir insanın okuduğu bir sure, hiç farkında olmadan başka bir insanın kalbine dokunur.

Bir hatırlayışa, bir muhasebeye, hatta yeni bir başlangıca vesile olur.

Belki de hayatın en güzel taraflarından biri budur: Rabbimiz, bazen en sıradan görünen bir anın

içine bile kendimize dönmemiz için bir işaret koyar.

Yeter ki o işareti fark edebilelim…

Rabbim bizi Kur’an’ı yalnızca ezberleyenlerden değil, onu hayatına rehber edinenlerden eylesin.

Dilimizi ayetlerinden, kalbimizi nurundan, hayatımızı da onun güzelliğinden mahrum bırakmasın.

Âmin. 🤲

Hakime Gülsüm 🌷

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın