Aklıma büyük sözler gelmiyor artık.

Selâmün aleyküm ve rahmetullahi ve berekâtühü…

Însan bazen yaşadıklarından sonra kelimelerini bile daha dikkatli seçiyor.

Eskisi gibi kolay konuşamıyor, her düşündüğünü dile getiremiyor.

Çünkü bazı sözlerin nasıl yaraladığını, bazı sessizliklerin nasıl ağırlaştığını, insanın en çok da gönül

verdiği yerlerden incinebileceğini zamanla öğreniyor.

Belki de insan, hayatın içinden geçerken en çok kendini tanımayı öğreniyor.

Hangi sözün içinde bir sızı bıraktığını, hangi davranışın günlerce aklında kaldığını, hangi

kırgınlığın üzerine bir tebessüm örtüp yoluna devam ettiğini…

Ve bir gün anlıyor ki her acının anlatılacak bir hikâyesi yok.

Bazı yaralar sessizce taşınıyor, bazı gözyaşları kimseye gösterilmeden siliniyor.

İnsan, bütün bunları yaşarken ne birilerini suçlamak istiyor

ne de kimseye hayatı öğretmek…

Sadece kalbinin biraz daha az yorulmasını diliyor.

İyi insan üzerine düşününce, aklıma büyük sözler gelmiyor artık.

Kimseyi tanıdığımı, kimsenin kalbini bütünüyle bildiğimi söyleyemem.

Her insanın kendine sakladığı bir tarafı, kimseye anlatamadığı bir hikâyesi var.

Belki de hepimiz, görünenden biraz daha fazlasıyız.

Kimi gülüşünün ardına hüznünü saklıyor, kimi suskunluğuyla anlatamadıklarını taşıyor.

Kiminin kalbi yorgun, kiminin duası yarım…

Ben yalnızca insanın insana biraz daha şefkatle yaklaşmasını diliyorum.

Çünkü bazen bir söz, insanın içinde zaten kanayan bir yere dokunabiliyor.

Söyleyen için sıradan olan bir cümle, duyanın kalbinde günlerce kalabiliyor.

Bunu anlatmak için kimseyi kötü bilmeye, kendimizi haklı çıkarmaya da gerek yok.

Hepimiz bazen farkında olmadan kırıyor, bazen de kırıldığımızı anlatacak gücü

kendimizde bulamıyoruz.

Belki de bu yüzden, insanın karşısındakini anlamaya çalışması çok kıymetli.

Hemen hüküm vermeden dinlemek, her suskunluğu yanlış anlamamak, birinin içinden neler geçtiğini bilmeden kalbine ağır gelmemek…

Bunlar büyük iddialar değil; yalnızca insan olmanın içinde aradığımız küçük güzellikler.

Kur’an-ı Kerim’de Rabbimiz şöyle buyuruyor:“Kullarıma söyle, sözün en güzelini söylesinler.”(İsrâ Suresi, 53. ayet)

Bu ayeti düşündüğümde, insanın bazen söyleyeceği bir sözü kalbinde tartmasının ne

kadar güzel olabileceğini hissediyorum.

Her şeyi söylemek mümkünken incitmemeyi seçmek…

Öfkenin içinden merhamete bir yol bulmak…

Bir insanın yarasını bilmesek bile, sözümüzün ona yeni bir yara olmaması için dua etmek…

Çünkü kimse kimsenin içindeki fırtınayı bütünüyle bilemez.

Kimi insan vardır, bir zamanlar çok güvendiği için şimdi temkinlidir.

Kimi, defalarca anlatıp anlaşılmadığı için susmayı öğrenmiştir.

Kimi de güçlü görünmekten yorulmuş, kimseye belli etmeden kendi içinde toparlanmaya çalışıyordur.

Dışarıdan bakınca her şey yolunda görünür; oysa insanın içinde, yalnızca Allah’ın bildiği

nice kırgınlıklar vardır.

Belki de merhamet, tam burada başlar.

Bir insanın bütün hikâyesini bilmeden ona karşı biraz daha yumuşak olabilmekte…

Herkesin kendi yükünü taşıdığını hatırlamakta…

Bir gönlün ne zaman yorulacağını bilemediğimiz için, kelimelerimizi biraz daha özenle seçmekte…

Peygamber Efendimiz(sav) şöyle buyurmuştur:“Kim Allah’a ve ahiret gününe

inanıyorsa ya hayır söylesin ya da sussun.” (Buhârî, Edeb, 31; Müslim, Îmân, 74)

Bazen düşünüyorum da insanın söylemediği bir söz de iyilik olabilir.

Bir tartışmayı büyütmemek, bir kusuru yüzüne vurmamak, birinin en hassas yerini bilip oraya dokunmamak…

Bunların hepsi insanın kendi içinde verdiği küçük ama kıymetli mücadeleler değil mi?

Elbette insan her zaman doğru davranamıyor.

Bazen kendi yaralarıyla baş etmeye çalışırken başkasının kalbini de incitebiliyor.

Bazen ne söyleyeceğini bilemiyor, bazen de söylemesi gerekeni yanlış bir dille anlatıyor.

Belki hepimizin biraz anlayışa, biraz sabra ve yeniden başlayabilmeye ihtiyacı var.

Ben artık insanları tanıdığımı söylemekten çok, insanları anlamaya çalışmanın kıymetini düşünüyorum.

Kimin iyi, kimin kötü olduğuna karar vermekten çok, kendi kalbimin ne kadar

inceldiğine, yaşadıklarımın beni nasıl değiştirdiğine bakıyorum.

Kırgınlıklarımın beni katılaştırmamasını, yaşadıklarımın içimdeki merhameti eksiltmemesini diliyorum.

Çünkü insan bazen yaralarından sıyrılarak büyüyor.

Eskisi gibi olmuyor belki ama daha sessiz, daha derin, daha anlayışlı bir yere varıyor.

Herkese her şeyini anlatmıyor artık; fakat kimsenin acısını da küçümsemek istemiyor.

Kendi kalbinin ne kadar yorulduğunu bildiği için, başkasının yorgunluğuna daha dikkatli yaklaşıyor.

Ve galiba insanın en çok ihtiyacı olan şey, kendini sürekli anlatmak zorunda kalmadığı bir huzur…

Yanlış anlaşılma korkusu olmadan konuşabilmek, incinmekten korkmadan susabilmek,

birinin yanında güçlü görünmeye çalışmadan da var olabilmek…

Bunlar belki hayatın bize her zaman sunmadığı güzellikler.

Ama yine de insanın içinde böyle bir iyiliğe duyulan özlem kalıyor.

Ben bu yazıyı kimseye bir şey öğretmek için değil, biraz da içimde birikenleri usulca bırakmak için yazıyorum.

Belki yaşadıklarımızdan kalan bir sızı, belki içimizde hâlâ incinmeden durabilen o küçük

yer, belki de bütün kırgınlıklara rağmen güzel kalabilme umudu…

Ve en çok da dua etmek istiyorum.

Allah’ım, yaşadıklarımız bizi merhametten uzaklaştırmasın.

Kırıldığımız yerlerden başkalarını kırmayı öğrenmeyelim.

Kalbimiz yorulsa da dilimiz acımasızlaşmasın.

Bize söylenen her sözü unutamasak bile, içimizde kin büyütmeden yolumuza devam edebilmeyi nasip et.

Bizi birbirimizin imtihanını ağırlaştıranlardan değil, yükünü hafifletmeye vesile olanlardan eyle.

Bazen bir sözle, bazen bir susuşla, bazen de yalnızca anlayışla bir gönle ferahlık verebilmeyi nasip et.

Çünkü bu dünyada hepimizin biraz huzura, biraz merhamete ve kimseye

anlatamadığımız yaralarımız için sessizce edilen bir duaya ihtiyacı var.

Rabbim, kalbimizdeki kırgınlıkları güzelliğe, gözyaşlarımızı duaya, yaşadıklarımızı hikmete dönüştürsün.

Bizi, bütün incinmişliğimize rağmen kalbinde iyiliğe yer bırakabilen kullarından eylesin.

Âmin. 🤲

 

  • Related Posts

    Peygamber Efendimiz pazartesi gününe nasıl bakardı?

    …

    Read more

    Sen Merhametli Olanı Seç

    …

    Read more

    Bir yanıt yazın