Selamünaleyküm.
Fussilet Suresi 46. Ayet
Bugün yine Kur’an-ı Kerim’den bir ayet üzerinde birlikte düşünmek, birlikte öğrenmek istiyorum.
Ben de öğrenme yolunda ilerleyen, öğrendiklerini hayatına geçirmeye çalışan biriyim.
Bu yüzden bugün okuyacağımız ayeti kendime de bir hatırlatma olarak paylaşmak istiyorum.
Rabbim öğrendiklerimizi anlamayı, anladıklarımızla amel etmeyi hepimize nasip etsin.
Fussilet Suresi 46. Ayet
Meali:“Kim salih bir amel işlerse kendi lehinedir. Kim de kötülük yaparsa kendi aleyhinedir. Rabbin kullarına asla zulmedici değildir.”
Bu ayeti okuduğumda ilk aklıma gelen şey şu oluyor: Aslında insanın yaptığı her şey bir şekilde yine kendisine dönüyor.
Bazen birine iyilik yapıyoruz, karşılığında teşekkür bekliyoruz.
Teşekkür gelmeyince de üzülüyoruz.
Hatta içimizden, “Ben onun için neler yaptım, o bana bunu nasıl yaptı?” diye geçiriyoruz.
Ama biraz düşününce şunu fark ediyorum: Biz bir iyiliği Allah rızası için yaptıysak,
bunun karşılığını insanlardan beklememeliyiz.
Çünkü insan unutabilir ama Allah unutmaz.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyor:“Her iyilik sadakadır.”
(Buhârî, Edeb, 33; Müslim, Zekât, 52)
Ne kadar güzel bir hadis değil mi?
Demek ki iyilik yapmak için zengin olmak, büyük imkânlara sahip olmak gerekmiyor.
Bazen bir insanı güzelce dinlemek, bazen üzgün birine tebessüm etmek, bazen de
içtenlikle hâlini hatırını sormak bile bir iyilik.
Burada kendime de şu soruyu soruyorum: Acaba günlük hayatımda yapabileceğim küçük
iyilikleri ne kadar fark ediyorum?
Bir de ayetin diğer tarafı var: “Kim kötülük yaparsa kendi aleyhinedir.”
Bu kısmı okuyunca insan biraz durup kendisine bakmalı diye düşünüyorum.
Bazen dilimize sahip olamıyoruz.
Birinin arkasından konuşabiliyoruz, öfkeyle kırıcı sözler söyleyebiliyoruz.
Belki o an söylediklerimizin üzerinde fazla durmuyoruz ama karşımızdaki insanın
kalbinde nasıl bir iz bıraktığımızı bilemiyoruz.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyor:“Müslüman, diğer Müslümanların elinden ve dilinden emin olduğu kimsedir.”Buhârî, Îmân, 4; Müslim, Îmân, 64)
Bu hadisi okuyunca kendime şu soruyu soruyorum: Benim dilimden insanlar emin mi?
Benim yanımda kendilerini rahat ve güvende hissedebiliyorlar mı?
Aslında ne kadar önemli bir ölçü…
Bazen bir insanın gönlünü kırmak bir saniye sürüyor ama o gönlü yeniden kazanmak çok
uzun zaman alabiliyor.
Belki de bu yüzden başkalarının kusurlarını konuşmadan önce kendi kusurlarımıza bakmayı öğrenmeliyiz.
Ayetin sonunda Rabbimiz şöyle buyuruyor:
“Rabbin kullarına asla zulmedici değildir.”
Bu cümle bana Allah’ın adaletini ve merhametini hatırlatıyor.
Bizler insanız, hata yapabiliyoruz.
Bazen nefsimize yeniliyoruz, bazen yanlış kararlar veriyoruz.
Ama önemli olan hatamızı fark ettiğimizde yanlışta ısrar etmemek, Rabbimize yönelmek ve kendimizi düzeltmeye çalışmak.
Bu ayeti düşünürken kendime bir alışkanlık kazandırmak istiyorum: Her akşam başımı
yastığa koyduğumda günümü biraz olsun muhasebe etmek…
Bugün kimin gönlünü aldım?
Kimi kırdım? Bir insana faydam dokundu mu?
Dilimi koruyabildim mi? Allah’ın razı olacağı hangi güzel davranışı yapabildim?
Belki bu soruları her gün kendimize sorabilsek, zamanla daha güzel bir ahlaka sahip olabiliriz.
Benim bu ayetten anladığım ve kendime çıkardığım ders şu:
İyilik yaptığımızda aslında kendi ahiretimiz için güzel bir amel biriktiriyoruz.
Kötülük yaptığımızda ise kendi hesabımızı zorlaştırıyoruz.
Öyleyse hayatımızda güzel izler bırakmaya çalışalım.
Birbirimizin yükünü ağırlaştırmak yerine hafifletelim.
Kırmak yerine onarmayı, yargılamak yerine anlamayı, incitmek yerine gönül almayı öğrenelim.
Çünkü belki de en büyük kazancımız, bir insanın hayatında güzel bir iz bırakabilmek ve
Rabbimizin huzuruna güzel amellerle çıkabilmektir.
Rabbim öğrendiklerimizi hayatına geçirebilen, hatasını fark edince
dönebilen, iyiliği çoğaltan kullarından eylesin.
Allah hepimize Kur’an’ı sadece okumayı değil, anlamayı ve yaşamayı da nasip etsin.
Âmin.