Ebû Hüreyre radıyallahu anh’ten rivayet edildiğine göre,
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:“Her kim bir
dostuma düşmanlık ederse, ben ona karşı harp ilân ederim.
Kulum, kendisine emrettiğim farzlardan, bence daha sevimli herhangi bir şeyle bana yakınlık sağlayamaz.
Kulum bana, (farzlara ilâveten işlediği) nâfile ibadetlerle durmadan yaklaşır; nihâyet ben onu severim.
Kulumu sevince de (âdeta) ben onun işiten kulağı, gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum.
Benden ne isterse, onu mutlaka veririm. Bana sığınırsa, onu korurum.”(Buhârî, Rikak, 38)
Bu hadis-i şerifi okurken insanın gönlünden ne güzel bir soru geçiyor:
Acaba Allah’ın sevdiği bir kul olmak nasıl bir şeydir?
Hepimiz sevilmek istiyoruz.
Birinin gönlünde yer edinmek, hatırlanmak, değer görmek istiyoruz.
Bazen bir insanın bizi sevmesi bile bizi ne kadar mutlu ediyor.
Peki, düşünelim; bizi yaratan, bizi bizden daha iyi bilen Rabbimizin sevgisine kavuşmak
nasıl bir güzelliktir?
Bu hadis bize Allah’ın sevgisine giden yolu anlatıyor.
Allah’ın dostlarına düşmanlık etmek…
Rabbimiz buyuruyor ki:“Her kim benim bir dostuma düşmanlık ederse, ben ona harp ilân ederim.”
Burada bir durup düşünelim.
Allah’ın dostu kimdir?
Allah’ın dostu olmak için insanların gözünde büyük görünmek mi gerekir?
Herkesin tanıdığı, herkesin takdir ettiği biri mi olmak gerekir?
Hayır .
Belki Allah’ın dostu, gecenin bir vaktinde kimse görmeden ellerini Rabbine açan bir kuldur.
Belki kimseye kötülük etmemek için nefsini terbiye etmeye çalışan biridir.
Belki de günahlarına ağlayıp her defasında Rabbine yeniden dönen bir gönüldür.
Biz insanların kalbini bilemeyiz.
Kimin Allah katında ne kadar kıymetli olduğunu da bilemeyiz.
Öyleyse kimseyi küçümsemeyelim.
Kimsenin gönlünü incitmeyelim.
Belki bizim sıradan gördüğümüz bir insan, Allah katında çok kıymetlidir.
Allah’a yaklaşmanın ilk yolu farzlardır…
Rabbimiz şöyle buyuruyor:“Kulum, kendisine emrettiğim farzlardan daha sevimli hiçbir
şeyle bana yakınlık sağlayamaz.”
Ne kadar anlamlı bir ifade, değil mi?
Bazen Allah’a yaklaşmak istiyoruz.
Daha çok tesbih çekelim, daha çok dua edelim, daha çok nafile namaz kılalım istiyoruz.
Bunların hepsi çok güzel.
Ama Rabbimiz bize önce farzları hatırlatıyor.
Beş vakit namazımızı ne kadar önemsiyoruz?
Oruçlarımız, ibadetlerimiz, helal ve harama dikkat edişimiz nasıl?
Bir düşünelim; Allah’ın bize farz kıldığı bir ibadeti ihmal ederken başka güzel amellerle
O’na yakınlaşmayı beklemek ne kadar doğru?
Belki de önce eksiklerimize bakmalıyız.
Çünkü Allah’a yakınlık, önce O’nun bizden istediklerine gönülden teslim olmakla başlıyor.
Nafilelerle Allah’a yaklaşmak…
Hadisin devamında Rabbimiz şöyle buyuruyor:“Kulum bana nafile ibadetlerle
yaklaşmaya devam eder; nihayet ben onu severim.”
İşte burası gönlümüze umut veren bir bölüm.
Farzlarımızı yerine getirdikten sonra, Rabbimize daha da yakınlaşmak için güzel adımlar
atabiliriz.
Farz namazlarımızın yanına nafile namazlar ekleyebiliriz.
Sabah birkaç dakika dua edebiliriz.
Kimsenin haberi olmadan bir ihtiyaç sahibine yardım edebiliriz.
Bir yetimin başını okşayabilir, bir gönlü sevindirebiliriz.
Bazen bir insanı affetmek de ne kadar güzel bir iyiliktir.
Bazen öfkelendiğimiz hâlde susmak, bazen kırıldığımız hâlde kırmamaya çalışmak…
Bunların hepsi hayatımızda Allah’ın razı olacağı güzelliklere dönüşebilir.
Burada dikkatimi çeken bir şey var: Hadiste “yaklaşır” değil, “yaklaşmaya devam eder” buyuruluyor.
Demek ki mesele bir gün çok ibadet edip sonra bırakmak değil.
Az da olsa devam edebilmek.
Bugün iki rekât namaz, yarın biraz Kur’an, ertesi gün bir sadaka…
Yeter ki kalbimiz Rabbimize doğru yürümeye devam etsin.
Allah bir kulunu sevince…
Rabbimiz buyuruyor ki:“Nihayet ben onu severim.
Kulumu sevince de onun işiten kulağı,gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum.”
Ne büyük bir müjde!
Elbette Allah bir kulun organlarına dönüşmez.
Burada anlatılan, Allah’ın sevdiği kulunu koruması, onun duyularını ve davranışlarını
razı olduğu şeylere yöneltmesidir.
Yani o kul artık her şeyi dinlemez, her şeye bakmaz, her yere gitmez, her istediğini
yapmaz.
Kulağını haramdan korumaya çalışır.
Gözünü haramdan sakınır.
Elini kötülükten uzak tutar.
Ayağını yanlış yollara götürmez.
Çünkü bilir ki Allah’ın sevgisini isteyen bir insan, hayatını da bu sevgiye uygun yaşamaya
gayret etmelidir.
Bir düşünelim…
Eskiden çok çabuk öfkelenirken şimdi sabretmeye çalışıyorsak, eskiden kırıp dökerken
şimdi gönül almaya gayret ediyorsak, eskiden günaha kolayca yaklaşırken şimdi
kendimizi koruyorsak…
İşte insanın iç dünyasında böyle güzel değişimler meydana gelmesi ne büyük bir nimettir.
Allah’ın sevdiği kulun duası…
Hadisin son kısmında Rabbimiz şöyle buyuruyor:
“Benden ne isterse onu mutlaka veririm. Bana sığınırsa onu korurum.”
Bu cümle insanın gönlüne ne kadar huzur veriyor.
Demek ki Rabbimize yöneldiğimizde, O’na sığındığımızda hiçbir zaman sahipsiz değiliz.
Ama burada şunu da unutmayalım: Allah’ın duamıza cevap vermesi her zaman
istediğimiz şeyin hemen ve aynen gerçekleşmesi demek değildir.
Bazen istediğimizi verir, bazen daha hayırlısını nasip eder, bazen de bir kötülüğü bizden
uzaklaştırır.
Biz her şeyi bilemeyiz ama Rabbimizin rahmetine güveniriz.
Bazen gözyaşlarıyla dua ederiz, cevabını hemen göremeyiz.
Bazen çok istediğimiz bir şey olmaz.
Ama mümin bilir ki duası Allah katında karşılıksız değildir.
Önemli olan kapıyı çalmaktan vazgeçmemektir.
Hadisten kendimize ne çıkaralı
Bu hadis bize çok güzel bir hayat ölçüsü veriyor.
Önce farzlarımıza sahip çıkalım.
Nafile ibadetlerle Rabbimize yakınlaşmaya çalışalım.
İnsanların kalbini kırmaktan sakınalım.
Gözümüzü, kulağımızı, dilimizi ve ellerimizi koruyalım.
İbadetlerimizi sadece alışkanlık olarak değil, Allah’ın rızasını kazanmak için yapalım.
Düştüğümüzde ümitsizliğe kapılmadan yeniden Rabbimize dönelim.
Dua ile bitirelim…
Allah’ım, bizi Senin sevdiğin kullarından eyle.
Bize farzlarımızı hakkıyla yerine getirmeyi, nafilelerle Sana yakınlaşmayı nasip eyle.
Kalbimizi kin ve kibirden, dilimizi incitmekten, gözümüzü haramdan, ellerimizi kötülükten muhafaza eyle.
Ya Rabbi, bizi insanların gözünde büyük olmaya değil,
Senin katında kıymetli olmaya gayret eden kullarından eyle.
Bizi sevdiğin kullarının arasına kat. Sevginden, rahmetinden ve yardımından mahrum bırakma.
Âmin.
Ve belki de bugün bu hadisten gönlümüze bırakacağımız en güzel düşünce şu olsun:
Allah’a yakınlaşmak için mükemmel olmayı beklemeyelim.
Eksiklerimizle, kusurlarımızla ama samimi bir kalple O’na yönelmeye devam edelim.
Çünkü önemli olan hiç düşmemek değil, her düştüğümüzde Rabbimizin kapısına yeniden
dönebilmektir. 🌿
Selam ve dua ile