Fâtiha Sûresi… Sadece okuduğumuz bir sûre değil, Rabbimizle aramızda kurulan eşsiz bir gönül bağıdır. 🤍
Hiç düşündük mü?
Namazda Fâtiha’yı okurken aslında kiminle konuştuğumuzu, her ayetimizin nasıl bir karşılık bulduğunu?
Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) bize müjdelediği hadis-i kudsîde Rabbimiz şöyle
buyuruyor:“Namazı (Fâtiha’yı) Benimle kulum arasında ikiye ayırdım.
Yarısı Bana, yarısı kulumadır. Kulumun istediği kendisine verilecektir.”
Ne büyük bir lütuf, ne tarifsiz bir yakınlık…
Düşünün… Biz namazda Fâtiha’yı okurken, Rabbiniz bizi işitiyor, sözlerinize karşılık veriyor.
“Elhamdülillâhi Rabbil âlemîn…”Âlemlerin Rabbi olan Allah’a hamd olsun…
Sen Rabbine hamd ediyorsun.
Allah Teâlâ, “Kulum Bana hamdetti.” buyuruyor.
“Er-Rahmânir-Rahîm…”O, sonsuz merhamet sahibidir…
Sen O’nun rahmetini anıyorsun.
Rabbimiz, “Kulum Bana sena etti.” buyuruyor.
“Mâliki yevmiddîn…”Hesap gününün sahibi O’dur…
Sen O’nun büyüklüğünü ve hükümranlığını kabul ediyorsun.
Rabbimiz, “Kulum Beni yüceltti.” buyuruyor.
Ve sonra kalbin en derin yerinden şu söz dökülüyor:
“İyyâke na’budu ve iyyâke nesteîn…”Yalnız Sana kulluk eder, yalnız Senden
yardım dileriz.
İşte burada kul ile Rabbi arasındaki o muhteşem yakınlık…
Kul, “Ya Rabbi, ben yalnız Sana yönelirim. Gücüm de, dayanağım da Sensin.” der.
Rabbimiz de, “Bu, Benimle kulum arasındadır. Kulumun istediği kendisine
verilecektir.” buyurur.
Ve ardından bir dua yükselir kalpten:
“İhdinas sırâtal müstakîm…”Bizi dosdoğru yola ilet…
Ya Rabbi, yolumuzu şaşırtma. Kalbimizi karartma.
Bizi Sana uzaklaştıracak yollardan koru.
Ayağımızı hak yoldan ayırma…
Rabbimiz, “Bu da kulumundur. Kulumun istediği kendisine verilecektir.” buyurur.
Ne güzel değil mi?
Biz bazen namazda Fâtiha’yı dilimizle okuyup geçiyoruz.
Oysa her ayetinde bir yakınlık,
her kelimesinde bir teslimiyet, her duasında Rabbimize açılan bir kapı var.
Belki de en çok unuttuğumuz şey şu: Biz Fâtiha’yı okurken yalnızca kelimeleri
tekrar etmiyoruz; Rabbimize sesleniyoruz.
Yorgun kalbimizle, kırgınlığımızla, pişmanlıklarımızla, umutlarımızla O’nun
huzurundayız.
Bazen söyleyemediğimiz dertlerimizi bir “İyyâke nestaîn” ile anlatıyoruz.
Bazen kaybolmuşluğumuzu bir “İhdinas sırâtal müstakîm” ile dile getiriyoruz.
Rabbimiz ise bizi işitiyor…
Öyleyse, bundan sonra Fâtiha’yı aceleyle geçmeyelim.
Her ayetinde biraz duralım, biraz düşünelim, biraz da kalbimizi dinleyelim.
Çünkü namaz sadece bedenin kıyamı değil, ruhun Rabbine kavuşma arzusudur.
Allah’ım! Fâtiha’yı sadece dilimizle okuyanlardan değil, manasını kalbinde hissedenlerden eyle.
Namazlarımızı gönlümüzün huzuru, Fâtiha’mızı dualarımızın en güzel başlangıcı kıl.
Bizi huzurundan mahrum bırakma.
Âmin… 🤲🏻🤍