Furkan Suresi 77. Ayet: “De ki: Duanız olmasa Rabbim size ne diye değer versin? Siz yalanladınız. Öyle ise azap yakanızı bırakmayacak.” (Furkan Suresi, 77. Ayet)
Dua, insanın Allah ile kurduğu en özel bağlardan biridir.
İnsan dua ederken yalnızca bir isteğini dile getirmez; aynı zamanda Rabbine olan
ihtiyacını, bağlılığını ve O’na duyduğu güveni ifade eder.
Furkan Suresi’nin 77. ayetinde Rabbimiz, duanın insan hayatındaki önemini çok
anlamlı bir ifadeyle bildiriyor: “Duanız olmasa Rabbim size ne diye değer versin?”
Bu ayeti anlamak için önce kendimize şu soruyu soralım: İnsan neden dua eder?
Çünkü insan her şeye sahip olsa bile her şeye gücü yeten bir varlık değildir.
Bazen sağlığına kavuşmak ister, bazen bir sıkıntıdan kurtulmak, bazen de sevdiği bir insan için hayır diler.
Kimi zaman da ortada belirli bir isteği yoktur; sadece Rabbine yönelmek, O’na
şükretmek ve içinden geçenleri paylaşmak ister.
İşte dua, insanın bu ihtiyacını Allah’a arz etmesidir.
Dua etmek için mutlaka ellerimizi açmamız veya uzun cümleler kurmamız gerekmez. Bazen insanın içinden gelen bir “Allah’ım, bana yardım et” sözü bile duasıdır.
Çünkü Allah, kulunun ne söylediğini bildiği gibi kalbinden geçenleri de bilir.
Burada önemli bir noktaya dikkat etmek gerekir: Allah bizim duamıza muhtaç değildir. Asıl muhtaç olan biziz.
Allah’ın bizim dualarımızla bir eksiği tamamlanmaz.
Fakat biz dua ederek O’nun rahmetine sığınır, kulluğumuzu hatırlar ve hayatımızdaki gerçek dayanağın kim olduğunu yeniden anlarız.
Peki, dua sadece bir sıkıntıyla karşılaştığımızda mı yapılmalıdır?
Elbette hayır. Dua, yalnızca zor zamanlarda başvurduğumuz bir yol değildir.
Sağlıklı olduğumuzda, güzel bir haber aldığımızda, ailemizle birlikte huzurlu bir akşam geçirdiğimizde de Rabbimize yönelmeliyiz.
Çünkü şükür de kulluğun önemli bir parçasıdır.
Bir insanın sadece bir şey istediğinde değil, sahip olduğu nimetler için de Allah’a
yönelmesi, duanın hayatın içindeki yerini gösterir.
Ayetin devamında ise Rabbimiz, hakikati yalanlayanlara yönelik bir uyarıda bulunuyor.
Böylece ayet, yalnızca dua etmenin önemini değil, Allah’a karşı sorumluluğumuzu da hatırlatıyor.
İnsanın duası, inancından ve kulluğundan ayrı düşünülemez. Rabbine yönelen insan, O’nun bildirdiği hakikatleri de dikkate almalıdır.
Bir başka önemli konu da duaların kabul edilmesiyle ilgilidir.
Bazen çok istediğimiz bir şey gerçekleşmez.
Bu durumda hemen duamızın karşılıksız kaldığını düşünmemeliyiz.
Çünkü insan her zaman kendisi için neyin hayırlı olduğunu bilemeyebilir.
Biz isteriz, Rabbimiz ise bizim bilmediğimizi bilir.
Bu nedenle dua ederken hem istemeyi hem de Allah’ın takdirine güvenmeyi öğrenmeliyiz.
Aslında bu ayet bize çok önemli bir gerçeği anlatıyor: İnsan, Rabbine yönelmeden gerçek anlamda kulluğunun farkına varamaz. µ
Dua, hayatımızın yalnızca belli zamanlarında hatırladığımız bir ibadet değil, Allah ile bağımızı canlı tutan bir kulluk ifadesidir.
Sonuç olarak, dua etmek insanın zayıflığını değil,
Rabbine olan bağlılığını gösterir.
İnsan dua ederek yalnız olmadığını, kendisini işiten ve bilen bir Rabbinin olduğunu hatırlar.
Bu nedenle duayı hayatımızın bir parçası hâline getirmek, hem imanımız hem de manevi huzurumuz açısından büyük önem taşır.
Allah’ım! Bizlere Seni her zaman hatırlayan, nimetlerine şükreden, sıkıntılarında Sana sığınan ve rahmetinden ümidini kesmeyen kullarından olmayı nasip eyle.
Dualarımızı hayırlara vesile kıl. Âmin.