Ne tuhaf bir zamandayız değil mi?
Bazı insanların telefonu gün boyunca hiç susmuyor.
Sabah başlıyorlar, akşama kadar aramalar, mesajlar, uzun uzun sohbetler…
Kimin ne yaptığı, nerede olduğu, ne söylediği konuşuluyor.
Dünyanın bütün meseleleri telefonun ucunda çözülüyor.
Telefonun şarjı bitiyor ama sohbetin maşallahı bitmek bilmiyor!
Fakat işin en düşündürücü tarafı akşam başlıyor.
Eve geliniyor, eşin karşısına oturuluyor ve
birdenbire konuşacak konu bulunamıyor.
Gün boyunca başkalarına anlatacak binlerce şey bulan dil,
aynı hayatı paylaştığı insana gelince sus pus oluyor.
İnsan ister istemez düşünüyor: Gün boyu tüketilen onca sohbetin içinde, insanın hayat
arkadaşına ayıracağı birkaç güzel kelime neden kalmıyor?Hakime Zeytin
Devam Hakime Zeytin